Rechtbank wijst derde wrakingsverzoek van verdachte af en sluit verdere verzoeken uit — RBAMS:2026:8146
wraking van een rechter-commissaris in een strafzaak
Eiser / verzoeker
De verdachte in de onderliggende strafzaak (verzoeker)
Verweerder / gedaagde
mr. H.J. Fehmers, rechter-commissaris
Wrakingskamer wijst het wrakingsverzoek af wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid en misbruik van recht, en sluit verdere wrakingsverzoeken in de zaak uit.
- Derde wrakingsverzoek van dezelfde verdachte tegen dezelfde rechter-commissaris in één strafzaak
- Een rechterlijke beslissing zelf kan volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad nooit grond zijn voor wraking, tenzij de motivering naar objectieve maatstaven alleen als vooringenomenheid kan worden uitgelegd
- Verzoeker onderbouwde niet uit welke bewoordingen vooringenomenheid zou blijken, ook niet na ambtshalve kennisneming van de bewuste e-mail
- Verzoek kennelijk niet-ontvankelijk verklaard zonder mondelinge behandeling
- Wrakingskamer merkt het verzoek aan als misbruik van recht en sluit verdere wrakingsverzoeken in deze zaak uit
Samenvatting
Een verdachte in een strafzaak, die in Frankrijk woont, vroeg de wrakingskamer van de rechtbank Amsterdam om de rechter-commissaris in zijn zaak te wraken. Wraking betekent dat een rechter van een zaak wordt gehaald omdat hij niet onpartijdig zou zijn. Het was al de derde keer dat de man in dezelfde strafzaak om wraking van deze rechter vroeg: eerdere verzoeken waren op 21 april 2026 en 16 juni 2026 al afgewezen.
Aanleiding was een geschil over processtukken. De verdachte vond dat hij niet alle stukken van het openbaar ministerie had ontvangen en vroeg de rechter meermaals om de officier van justitie daarvoor een termijn te stellen. Toen hij op zijn eerste verzoek geen reactie kreeg, dreigde hij in een e-mail van 24 juli 2026 opnieuw naar de wrakingskamer te stappen als de rechter niet binnen een week een termijn zou stellen. Op 5 augustus 2026 reageerde de rechter alsnog. Hij schreef dat processen-verbaal van 1 april 2026 met getuigenverklaringen tot de processtukken horen, ook als ze niet apart zijn toegestuurd, en dat uit de eigen mail van de verdachte al bleek dat hij daarover beschikte. Over twee andere brieven, uit 2025 en 2026, oordeelde de rechter dat onvoldoende vaststond dat het om processtukken in deze procedure ging, en dat de verdachte ook die stukken al had. De rechter wees het verzoek om een termijn te stellen daarom af.
De verdachte vond dat de bewoordingen van die afwijzende beslissing blijk gaven van vooringenomenheid en diende daarom een nieuw wrakingsverzoek in.
De wrakingskamer stelde voorop dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn, tenzij het tegendeel blijkt. Onder verwijzing naar een uitspraak van de Hoge Raad uit 2018 overwoog de kamer dat het gesloten stelsel van rechtsmiddelen meebrengt dat een rechterlijke beslissing als zodanig nooit grond voor wraking kan zijn: wraking is geen verkapt rechtsmiddel tegen een beslissing waar iemand het niet mee eens is. Ook de motivering van zo'n beslissing levert alleen dan grond voor wraking op als die motivering, naar objectieve maatstaven gemeten, niet anders kan worden uitgelegd dan als blijk van vooringenomenheid. Een onjuiste, onbegrijpelijke, gebrekkige of te summiere motivering is daarvoor niet genoeg.
De wrakingskamer constateerde dat het verzoek niet vermeldde uit welke bewoordingen die vooringenomenheid zou blijken, en dat ook eigen kennisneming van de e-mail van 5 augustus 2026 dat niet duidelijk maakte. Dat de verdachte zijn nadere toelichting wilde bewaren voor de zitting, maakte dat niet anders: alle feiten en omstandigheden moeten meteen en zo snel mogelijk worden aangevoerd. Het verzoek was daarom kennelijk niet-ontvankelijk, zodat een mondelinge behandeling achterwege kon blijven.
Omdat de verdachte het middel van wraking naar het oordeel van de kamer lichtvaardig en zonder redelijke grond had ingezet, en dit al het derde wrakingsverzoek in dezelfde zaak was dat zonder zitting werd afgewezen, sprak de wrakingskamer van misbruik van recht. De rechtbank wees het wrakingsverzoek af en bepaalde dat een volgend wrakingsverzoek in deze strafzaak niet meer in behandeling wordt genomen.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/13/792133 / HA RK 26-296
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Bunq wil mogelijk een procedure beginnen tegen drie personen en een voorlopig getuigenverhoor laten houden. Het gaat om openbare uitlatingen die volgens de bank feitelijk onjuist of misleidend zijn. Een van die drie, een man uit Israël die zelf niet bij de zitting was, vroeg de rechtbank daarna om zijn eigen getuigen te mogen laten horen. Dat verzoek is afgewezen. Het voorlopig getuigenverhoor is een middel om bewijs te verzamelen voordat er een gewone procedure loopt. De rechtbank had dit verhoor eerder bevolen, in een beschikking van 2 juli 2026. Op 20 oktober 2026 zijn getuigen gehoord, onder wie de man zelf. Een dag later vroeg hij om een contra-enquête, een extra ronde waarin de wederpartij tegengetuigen mag laten horen. Ook wilde hij dat de rechtbank vaststelde dat hij daar recht op had, en dat zij hem de processen-verbaal van de verhoren gaf. Volgens de man kent de wet het recht op tegengetuigen toe aan wie bij het verhoor verschijnt, niet alleen aan wie meedeed aan de voorafgaande procedure. Hij wilde getuigen laten verklaren over de feitelijke grondslag van de publieke uitlatingen, de context waarin die waren gedaan en de omstandigheden die van belang zijn voor de beoordeling van de al afgelegde verklaringen. Bunq verzette zich. De twee andere verweerders hadden tijdens de zitting laten weten geen contra-enquête te willen, en de man had er toen zelf ook niet om gevraagd. Bovendien had hij niet uitgelegd wie hij wilde laten horen, en vielen zijn onderwerpen volgens Bunq buiten waar het verhoor over gaat. De rechtbank liet in het midden of de man, die niet was verschenen en zonder advocaat optrad, nog een verzoek om tegengetuigen kon doen. Ook als dat zou kunnen, bleef het verzoek volgens de rechtbank kansloos. Het verhoor gaat alleen over twee beweringen: dat de verweerders grote aantallen klanten vertegenwoordigen, en dat die groep klanten groeit. De drie overige beweringen die Bunq noemde, zijn volgens de rechtbank juridische kwalificaties of niet relevant, en vallen er dus buiten. Over het aantal klanten en de groei hebben de drie verweerders al elk een verklaring afgelegd. De rechtbank vond zonder nadere toelichting niet in te zien welke nog te horen getuige in een contra-enquête iets relevants zou kunnen verklaren. De onderwerpen die de man noemde, maakten dat ook niet duidelijk. Daarom heeft hij volgens de rechtbank geen belang bij het horen van tegengetuigen. Dat geldt ook voor zijn overige verzoeken, zoals de vraag naar afschriften van de processen-verbaal en naar de formele sluiting van het verhoor. Die zijn daarom eveneens afgewezen. De rechtbank wees alle verzoeken van de man af en hield iedere verdere beslissing aan. Eerst moet Bunq laten weten of zij nog meer getuigen wil horen. Daarna beslist de rechtbank hoe het voorlopig getuigenverhoor verdergaat.