Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBAMS:2026:8350Civiel Recht

Rechtbank Amsterdam wijst eis aandeelhouders in groencertificaathandel af — RBAMS:2026:8350

aandeelhoudersgeschil over de uitleg van een aandeelhoudersovereenkomst en statutenwijziging

Eiser / verzoeker

Stichting Vogelgezang en de investeringsmaatschappijen Ludgate en Codale, minderheidsaandeelhouders in een groencertificatenbedrijf

VS

Verweerder / gedaagde

Een investeringsmaatschappij die meerderheidsaandeelhouder is in dezelfde onderneming

De rechtbank wijst alle vorderingen van de minderheidsaandeelhouders af, ook al krijgen zij gelijk over de uitleg van de aandeelhoudersovereenkomst, en compenseert de proceskosten.

  • Een vordering tot nietig- of vernietigverklaring van een aandeelhoudersbesluit is niet toewijsbaar als de vennootschap zelf niet in de procedure is betrokken
  • De rechtbank volgt de uitleg van de minderheidsaandeelhouders dat bepaalde bestuursbesluiten door de aandeelhoudersvergadering met een gekwalificeerde tweederde meerderheid moeten worden goedgekeurd, ook al staat dat niet zo in de statuten
  • De onjuiste verwerking van de aandeelhoudersovereenkomst in de statuten levert geen 'default event' op, omdat de onduidelijke formulering de meerderheidsaandeelhouder redelijkerwijs op het verkeerde been kon zetten
  • Gedwongen overdracht van de aandelen van de meerderheidsaandeelhouder zou naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zijn
  • Alle vorderingen afgewezen, proceskosten gecompenseerd omdat beide partijen gedeeltelijk gelijk kregen

Samenvatting

Een langlopend aandeelhoudersgeschil rond een onderneming die internationaal handelt in groencertificaten, is bij de rechtbank Amsterdam uitgelopen op een vonnis waarin geen van de eisers zijn zin krijgt, ondanks dat zij op een belangrijk juridisch twistpunt wel in het gelijk werden gesteld. Stichting Vogelgezang en twee buitenlandse investeringsmaatschappijen, Ludgate en Codale, houden samen bijna 48 procent van de aandelen in de onderneming. De overige aandelen zijn in handen van een investeringsmaatschappij die ook de meerderheid houdt en van de bestuurder die het bedrijf ooit heeft opgericht.

In 2020 sloten alle aandeelhouders een aandeelhoudersovereenkomst waarin onder meer werd afgesproken welke besluiten van het bestuur eerst door de aandeelhoudersvergadering moeten worden goedgekeurd, en met welke meerderheid van stemmen die goedkeuring dan moet worden gegeven. Deze afspraken moesten vervolgens in de statuten van de onderneming worden verwerkt. Jaren later, in 2024, ontstond onenigheid over de bezoldiging van de bestuurder: op een aandeelhoudersvergadering werd met een gewone meerderheid van stemmen besloten om zijn beloning met terugwerkende kracht flink te verhogen, van € 14.000 naar € 27.000 per maand. Vogelgezang en de andere minderheidsaandeelhouders waren het daar niet mee eens en stapten uiteindelijk naar de rechter.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Zij vorderden allereerst dat de rechtbank dit bezoldigingsbesluit nietig of vernietigbaar zou verklaren. Dat liep echter al vast op een formeel punt: voor zo'n verklaring moet de vennootschap zelf partij zijn in de procedure, en de eisende aandeelhouders hadden er bewust voor gekozen om de onderneming niet mee te dagvaarden. Daardoor zou een uitspraak over de geldigheid van het besluit geen enkele juridische werking hebben tegenover de onderneming zelf, en konden de eisers onvoldoende duidelijk maken welk belang zij dan nog bij die vordering hadden. Deze vorderingen werden om die reden afgewezen.

De kern van de zaak ging over iets anders: de vraag of de statuten van de onderneming wel goed waren aangepast aan de aandeelhoudersovereenkomst uit 2020. Volgens de minderheidsaandeelhouders volgt uit die overeenkomst dat bepaalde bestuursbesluiten, waaronder wijzigingen in de managementvergoeding, weliswaar aan het bestuur zijn voorbehouden, maar dat de aandeelhoudersvergadering die besluiten dan wel met een gekwalificeerde meerderheid van tweederde van de stemmen moet goedkeuren. In de statuten stond dat vereiste van een tweederde meerderheid echter niet, waardoor het bezoldigingsbesluit met een gewone meerderheid kon worden genomen. Na bestudering van de onderhandelingsgeschiedenis en de tekst van de overeenkomst volgde de rechtbank deze uitleg van de minderheidsaandeelhouders: de statuten waren inderdaad niet juist opgesteld, vermoedelijk door een vergissing van de notaris.

Dat gelijk hielp de eisers echter niet verder. Zij hadden ook gevorderd dat de weigering van de meerderheidsaandeelhouder om mee te werken aan het herstel van de statuten, moest worden aangemerkt als een zogenoemd 'default event' onder de aandeelhoudersovereenkomst, met als gevolg dat deze aandeelhouder zijn aandelen zou moeten aanbieden en zijn stemrecht zou verliezen. De rechtbank vond dat te ver gaan: de aandeelhoudersovereenkomst was zo onduidelijk geformuleerd dat de meerderheidsaandeelhouder de statuten redelijkerwijs anders had mogen begrijpen, zeker omdat de statuten destijds door een notaris waren opgesteld. Pas met dit vonnis is duidelijk geworden hoe de overeenkomst moet worden uitgelegd. Onder die omstandigheden zou het gedwongen overdragen van de aandelen naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zijn. Ook de vordering om de meerderheidsaandeelhouder te gebieden mee te werken aan een statutenwijziging strandde, omdat de eisers niet duidelijk genoeg hadden omschreven welke wijziging zij precies verlangden.

De rechtbank Amsterdam heeft alle vorderingen van de minderheidsaandeelhouders afgewezen. Omdat zij op het punt van de uitleg van de aandeelhoudersovereenkomst wel gelijk kregen, maar hun vorderingen toch niet konden worden toegewezen, heeft de rechtbank de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt haar eigen kosten.

Betrokken advocaten

mr. R.G.J. de Haan

Vogelgezang c.s.

Allen Overy Shearman Sterling LLP, AMSTERDAM

201 uitspraken
mr. C.B. Schutte

gedaagde

Avizor advocaten & arbiters, AMSTERDAM

70 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

C/13/778520 / HA ZA 25-1691

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. J. Higler-Huisman
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBAMS:2026:11217
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht
RBAMS:2026:11336
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht
RBAMS:2026:11339
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht
Rechter dwingt accountantskantoorpartner tot verkoop van aandelen voor € 3,2 miljoen

Binnen een Amsterdams accountants- en adviesconcern is een jarenlange samenwerking tussen aandeelhouders stukgelopen. Het concern is een holding met meerdere werkmaatschappijen die accountants-, belastingadvies- en auditdiensten verlenen. Eén van de aandeelhouders, InkCas Investments, bezit 21,3 procent van de aandelen. De overige aandeelhouders vinden dat zij te weinig bijdraagt aan de omzet. Zij willen haar uit de holding hebben. Dat InkCas moet vertrekken staat inmiddels vast, maar partijen blijven het oneens over de prijs en over de vraag onder welke regeling zij uittreedt. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beoordeelde de zaak in kort geding. De eisers zijn de overige aandeelhouders, voor een deel via hun eigen holdingvennootschappen. Zij vorderden dat InkCas haar aandelen aan hen moet aanbieden en overdragen voor € 3.242.697. Daarnaast eisten zij een contractuele boete van € 100.000 en € 5.000 aan buitengerechtelijke kosten. De aandeelhouders hebben in een aandeelhoudersovereenkomst afgesproken dat een partij haar aandelen moet aanbieden als zij als bestuurder wordt ontslagen of als haar managementovereenkomst wordt beëindigd. De prijs volgt dan uit een vaste prijswaarderingsregeling. Die rekent met het eigen vermogen van de holding plus een goodwillwaarde van één keer de groepsomzet. Het MT stelde sinds 2024 kritische vragen over het functioneren van InkCas, onder meer over achterblijvende omzet en het beheer van haar debiteuren. Op 1 oktober 2025 bood InkCas zelf haar aandelen aan op grond van de statuten. Daar gold een andere prijsbepaling, namelijk door drie onafhankelijke deskundigen. De overige aandeelhouders wezen dat aanbod af. Op 18 oktober 2025 ontsloegen zij InkCas als bestuurder en zegden zij haar managementovereenkomst op. InkCas vindt dat haar eigen aanbod voorgaat en dat het ontslag misbruik van recht is. Ook stelde zij dat de prijsregeling te veel open einden kent. Verder wees zij erop dat zij bij de Ondernemingskamer al een verzoek tot uittreding heeft ingediend. Die behandelt de zaak op 10 december 2026. De voorzieningenrechter wijst erop dat een veroordeling tot aandelenoverdracht tegen betaling van een geldsom in kort geding terughoudendheid vraagt. Toch acht hij de gevraagde voorziening hier passend, als ordemaatregel. Partijen zijn het erover eens dat InkCas uittreedt en dat zij minimaal € 3.242.697 moet krijgen. Of er nog een hoger bedrag bijkomt, kan later worden beslist door de Ondernemingskamer, een bodemrechter of een deskundige. InkCas stelde niet dat de kopers zouden omvallen, zodat het risico op niet-terugbetaling klein is. Het spoedeisend belang zit in de impasse bij de holding. Volgens de rechter blijkt uit het dossier dat InkCas sinds 2024 ondermaats presteert. Potentiële nieuwe aandeelhouders willen niet toetreden zolang de zaak niet is opgelost. De vraag of het aanbod van 1 oktober 2025 voorgaat op de aanbiedingsplicht van 18 oktober 2025 laat de rechter in het midden. De bodemrechter moet dat beoordelen. De rechter vindt de geboden prijs vooralsnog niet onredelijk. InkCas is zelf deskundige op dit gebied, heeft de prijsregeling twee keer ondertekend en paste die eerder ook zelf toe bij verkopen van aandelen. De voorzieningenrechter verwijst naar een eerdere beschikking van de Ondernemingskamer van 30 april 2026. Daarin staat dat een eigen regeling van de aandeelhouders voorrang heeft op de wettelijke geschillenregeling. Dat ontbreken van een peildatum in de prijsregeling staat toewijzing niet in de weg. De voorzieningenrechter beveelt InkCas haar aandelen binnen 14 dagen na betekening van het vonnis aan te bieden en over te dragen aan vier van de eisers, naar rato van hun belang, voor € 3.242.697. Daarbij gelden twee voorwaarden. Worden binnen vijf jaar aandelen uitgegeven of overgedragen tegen een hogere waarde, dan krijgt InkCas een gestaffelde nabetaling van het verschil, van 80 procent in jaar één tot 10 procent in jaar vijf. En de kopers passen de koopprijscorrectie niet toe. Blijft InkCas in gebreke, dan geldt het vonnis zelf als akte van levering. De boete van € 100.000 en de € 5.000 aan kosten wijst de rechter af wegens gebrek aan spoedeisend belang. Drie eisers die hun aandelen via een andere holding houden en zelf geen aandeelhouder zijn, krijgen geen gelijk. InkCas moet de proceskosten van € 8.366 aan de andere eisers betalen.

Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht
RBAMS:2026:10998
Rechtbank Amsterdam·
Civiel Recht