Voorzieningenrechter laat sluiting winkel Aalsmeer na vondst wapens in stand — RBAMS:2026:9159
sluiting bedrijfspand wegens aangetroffen wapens en hennepgerelateerde goederen
Eiser / verzoeker
verzoekster, exploitant van een tweedehandswinkel
Verweerder / gedaagde
de burgemeester van Aalsmeer
Voorzieningenrechter wijst het verzoek om schorsing van de sluiting af, waardoor de burgemeester het pand voor drie maanden mag sluiten.
- Burgemeester bevoegd tot sluiting op grond van artikel 2:49a APV wegens aangetroffen verboden wapens en een gegronde vrees voor de openbare orde
- Sorteercentrum wordt na de zitting alsnog buiten de sluiting gehouden, nu daar geen verboden goederen zijn aangetroffen
- Geen minder ingrijpend middel vereist ondanks eerdere bestuurlijke waarschuwing over boksbeugels, gezien de recidive en het ontbreken van duidelijke afspraken over verboden goederen
- Sluiting van drie maanden acht de voorzieningenrechter evenwichtig, ook gelet op de financiële gevolgen voor verzoekster
- Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen, sluiting van winkel en magazijn wordt per direct van kracht
Samenvatting
De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam heeft geweigerd de sluiting van een tweedehandswinkel in Aalsmeer op te schorten, nadat bij een controle wapens, spullen voor hennepteelt en vervalste merkartikelen waren aangetroffen. Daarmee mag de burgemeester het pand alsnog voor drie maanden sluiten, terwijl de bezwaarprocedure nog loopt.
Het bedrijf koopt en verkoopt restpartijen, veilinggoederen en opgekochte private inboedels en opslagboxen. Naar aanleiding van anonieme meldingen over onder meer illegale werknemers, namaakartikelen en wapenhandel voerden politie, Douane, de Nederlandse Arbeidsinspectie, de NVWA en de gemeente op 10 augustus 2026 een integrale controle uit. Daarbij werden onder meer vijf stroomstootwapens, stiletto's, dolken, pepperspray en een patroon aangetroffen, samen met apparatuur die kan worden gebruikt voor een hennepkwekerij, zoals assimilatielampen en afzuigmateriaal. Ook lagen er vervalste kledingstukken van merken als Hugo Boss en Louis Vuitton en namaakhorloges van Rolex en Tag Heuer. Daarnaast bleken twee medewerkers niet gerechtigd om in Nederland te werken.
Op grond van deze bevindingen besloot de burgemeester van Aalsmeer op 1 september 2026 het pand voor drie maanden te sluiten, van 7 september tot 7 december 2026, op grond van de gemeentelijke verordening die sluiting toestaat bij de aanwezigheid van verboden wapens of bij een gegronde vrees voor de openbare orde. De burgemeester wees er daarbij op dat de winkel al eerder, in 2025, een waarschuwing had gekregen voor verboden boksbeugels, zodat sprake was van recidive.
De eigenaresse maakte bezwaar tegen de sluiting en vroeg de voorzieningenrechter een voorlopige voorziening te treffen, zodat de winkel open kon blijven tijdens de bezwaarprocedure. Op 3 september 2026 schorste de voorzieningenrechter het besluit alvast als ordemaatregel, in afwachting van de uitspraak. Tijdens de zitting op 8 september 2026 bleek dat de sluiting aanvankelijk ook het sorteercentrum trof, van waaruit de andere vestigingen in Amsterdam worden bevoorraad. Omdat daar bij controle niets verbodens was aangetroffen en er inmiddels een afsluitbare deur tussen de ruimtes was geplaatst, liet de burgemeester na de zitting alsnog weten het sorteercentrum buiten de sluiting te houden.
De voorzieningenrechter oordeelde dat de burgemeester bevoegd was tot sluiting. Het proces-verbaal waarin de aangetroffen wapens als verboden werden aangemerkt, was op ambtseed opgemaakt door een bevoegde verbalisant, en de eigenaresse had geen concrete redenen aangevoerd om aan die bevindingen te twijfelen. Ook oordeelde de rechter dat er een gegronde vrees voor de openbare orde bestond: de eigenaresse kon tijdens de zitting niet toelichten welke maatregelen zij had genomen om te voorkomen dat verboden goederen in handen van klanten zouden komen, terwijl eerder al vergelijkbare goederen waren aangetroffen.
Volgens de voorzieningenrechter had de burgemeester ook mogen kiezen voor sluiting in plaats van een lichter middel zoals een nieuwe waarschuwing of een last onder dwangsom. De bedrijfsvoering brengt van nature risico's met zich mee, omdat de winkel ook goederen inkoopt uit opslagboxen van onder meer wanbetalers, maar er bleken geen duidelijke afspraken te zijn over hoe met eventuele verboden goederen wordt omgegaan. Dat eerdere gestolen camera's waren aangetroffen en dat de winkel zich pas laat had ingeschreven bij het verplichte opkoopregister om heling te voorkomen, telde daarbij mee. De rechter vond de sluiting, nu die alleen nog de winkel en het magazijn betrof en niet het sorteercentrum, uiteindelijk evenwichtig, ook al zou de verhuurder volgens de eigenaresse de huurovereenkomst al bij één dag sluiting willen ontbinden; dat achtte de rechter een kwestie voor een eventuele civiele procedure.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af, waardoor de sluiting van de winkel en het magazijn voor drie maanden direct van kracht wordt.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2025:6792, Rechtbank Overijssel, 24-11-2025, ak_24_3681
Rechtbank Overijssel · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:2932, Rechtbank Noord-Nederland, 23-07-2025, 25/2344
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:1857, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 01-04-2025, 24/6504, 24/6520 en 24/6533
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:1307, Raad van State, 26-03-2025, 202307898/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AMS 26/5231
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M.H.W. Franssen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Lange rijen klanten die buiten wachten op hun bestelling, op straat eten en hun afval achterlaten: bewoners in het centrum van Amsterdam klagen al jaren over de overlast van snackbar Fabel Friet. De zaak, populair geworden door filmpjes op TikTok en vooral bezocht door toeristen, ligt in een smal, drukbezocht deel van de stad aan de Keizersgracht. Omwonenden wilden voorkomen dat de snackbar haar exploitatievergunning kreeg en stapten naar de rechter. De burgemeester van Amsterdam had op 20 september 2023 een exploitatievergunning verleend voor een alcoholvrij horecabedrijf met terras, voor drie jaar. Na bezwaar van de omwonenden paste hij die vergunning op 4 april 2024 aan. Hij nam een extra voorschrift op: zodra tien klanten buiten wachten op hun bestelling, mag de tweede kassa tijdelijk geen nieuwe bestellingen meer aannemen. Daarnaast bevat de vergunning voorschriften over de inzet van crowdmanagers, het opruimen van afval en de plek waar de wachtrijen zich moeten opstellen. Het bezwaar van de omwonenden verklaarde de burgemeester voor het overige ongegrond. Daartegen kwamen zij in beroep bij de rechtbank Amsterdam. De rechtbank oordeelde eerst dat alle eisers belanghebbenden zijn, ook de bewoners die niet in de straat van de snackbar zelf wonen. De overlast waaiert volgens de rechtbank uit naar de omliggende straten. Ook hadden de eisers nog belang bij een beoordeling, hoewel de vergunning inmiddels was verlopen. De burgemeester heeft op 13 april 2026 opnieuw een vergunning voor drie jaar verleend, met grotendeels dezelfde voorschriften, en de uitkomst van deze zaak is van belang voor toekomstige besluiten. De eisers vonden dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. Volgens de plaatselijke verordening mag hij dat doen als het woon- en leefklimaat, de openbare orde of de veiligheid nadelig wordt beïnvloed. De omwonenden spraken van ondraaglijke overlast, gevaarlijke verkeerssituaties door te smalle trottoirs en onvoldoende optreden van de gemeente. De rechtbank toetste alleen de situatie op 4 april 2024, de datum van het bestreden besluit. Meldingen en foto's van na die datum liet zij buiten beschouwing, evenals de nieuwe vergunning van 2026. De burgemeester heeft bij het verlenen van een vergunning ruimte om naar eigen inzicht te beslissen, en de rechtbank toetst zijn afweging daarom terughoudend. Zij kijkt wel indringend of hij alle relevante omstandigheden heeft meegewogen. De rechtbank nam aan dat het druk is in de buurt, dat veel afval op straat ligt en dat de toeloop gevaar kan opleveren voor de verkeersveiligheid. Maar zij woog mee dat de snackbar in een deel van de stad zit dat sowieso al veel bezoekers trekt. De foto's van de eisers waren volgens de rechtbank ongedateerd en zonder tijdstip, zodat niet duidelijk werd wanneer en hoe vaak welke overlast voorkomt. Ook bleef onduidelijk of er de hele dag of alleen op bepaalde dagen overlast is. De wijkagent verklaarde bovendien dat ook andere horecazaken in de buurt veel bezoekers en wachtrijen hebben. Stichting het Koffiehuis, die sinds april 2023 meermalen per dag de omgeving schoonmaakt, liet weten dat veel afval niet van klanten van Fabel Friet afkomstig is. Daardoor was niet aannemelijk dat de overlast alleen of vooral door deze snackbar wordt veroorzaakt. De eisers hadden niet genoeg onderbouwd dat de overlast zo ernstig is dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. De rechtbank begrijpt het dilemma van de burgemeester, die een balans moet vinden tussen bewoners, ondernemers en de gevolgen van het toerisme in de binnenstad. Ten overvloede wees zij erop dat tegen de nieuwe vergunning nog een bezwaarprocedure loopt. Daarin moet de burgemeester beoordelen of de aangescherpte voorschriften voldoende tegemoetkomen aan de omwonenden, of dat de overlast inmiddels zo groot is dat weigering op zijn plaats is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en veroordeelde niemand in de proceskosten. Het beroep van de snackbar zelf was op de zitting ingetrokken.
Wie in Amsterdam een rondvaart aanbiedt, betaalt de gemeente een heffing per passagier, de vermakelijkhedenretributie te water. Sinds 2020 was dat € 1,50. Met ingang van 1 januari 2024 verhoogde de gemeenteraad het tarief met € 1 naar € 2,50. Rederij Stromma Nederland vond die verhoging onrechtmatig en stapte naar de rechter. Die gaf haar gelijk. De zaak gaat over twee voldoeningen op aangifte, dat zijn bedragen die de rederij zelf aangeeft en betaalt: over het derde kwartaal van 2024 en het eerste kwartaal van 2025. Stromma maakte bezwaar, maar de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam verklaarde die bezwaren op 4 december 2025 ongegrond. Daartegen kwam Stromma in beroep. De rechtbank behandelde de zaken op 6 juli 2026, samen met zaken van drie andere rederijen. De verhoging van € 1 bestond uit twee delen. Het college van burgemeester en wethouders had voorgesteld het tarief met € 0,50 te verhogen, zodat de gemeente tekorten kon dekken op het beheer van de nautische keten en de havengelden voor de pleziervaart. Bij de begrotingsbehandeling voegde de gemeenteraad via amendementen nog eens € 0,50 toe. Dat geld was bedoeld voor gratis openbaar vervoer voor kinderen, een lerarenbeurs, vergroening van de openbare ruimte en initiatieven tegen kansenongelijkheid. Volgens de rechtbank is een retributie een vergoeding voor een voorziening waarvan de betalende partij zelf profijt heeft. De gemeente mag de kosten van zo'n voorziening niet in euro's uitrekenen, maar er moet wel een concrete tegenprestatie zijn: de vermakelijkheid moet profiteren van een voorziening die de gemeente geld kost. Bij de amendementen ontbreekt dat. Kinderopenbaarvervoer, lerarenbeurzen en groene straten staan los van de rondvaart. Daarmee gebruikte de gemeenteraad de heffing voor een ander doel dan waarvoor de wet haar toestaat, wat in het bestuursrecht 'détournement de pouvoir' heet. Dat deel van de verhoging is onverbindend verklaard. De heffingsambtenaar voerde aan dat rederijen profiteren van de groeiende stroom toeristen en van voorzieningen die uit de algemene middelen worden betaald. De rechtbank vond dat te algemeen om een individuele tegenprestatie aan te nemen. Ook het argument dat de gemeentelijke kosten een veelvoud van de opbrengst zijn, paste volgens haar niet in het systeem van retributie. Bij het andere deel, de € 0,50 voor het Programma Varen, lag het anders, maar het ging evengoed mis. De rechtbank vond de enkele verwijzing naar dat programma te mager. Onder 'varen' valt veel dat niets met de beroepsvaart te maken heeft. Het aanbod van de heffingsambtenaar om het programma alsnog in het geding te brengen wees ze af, omdat hij dat pas op de zitting deed terwijl hij de stukken veel eerder had kunnen indienen. Bovendien bleek niet dat de gemeenteraad de belangen van de rederijen had meegewogen. Stromma legde uit dat ze de hogere heffing niet in zes tot acht weken kon doorberekenen, omdat ze vastzit aan prijsafspraken die soms een jaar eerder zijn gemaakt, bijvoorbeeld met reisorganisaties. De rechtbank vond dat aannemelijk. Ze liet het tarief ten aanzien van Stromma buiten toepassing voor zover het was verhoogd tot € 2,00. Het verzoek om schadevergoeding wegens te lange duur wees de rechtbank af. De redelijke termijn voor een bezwaar- en beroepsprocedure is twee jaar, en die is niet verstreken sinds de bezwaarschriften van 19 november 2024 en 12 mei 2025. De rechtbank verklaarde de beroepen gegrond en vernietigde de uitspraken op bezwaar. Het tarief van € 1,50 blijft van toepassing en de voldoeningen op aangifte worden daarop verminderd. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 794 vergoeden en betaalt € 1.920 aan proceskosten.