Rechtbank legt vader 3 jaar cel op voor verkrachting dertienjarige dochter, 2 jaar minder dan eis — RBAMS:2026:9599
verkrachting van minderjarige dochter door vader
Eiser / verzoeker
officier van justitie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Rechtbank veroordeelt de man voor verkrachting van zijn dertienjarige dochter tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, en wijst € 10.000 immateriële schadevergoeding toe.
- Verdachte vrijgesproken van anale penetratie omdat het slachtoffer daar niet zeker over was en DNA-onderzoek geen uitsluitsel gaf
- Verkrachting door vaginale penetratie met penis en vinger, en overige seksuele handelingen, bewezen verklaard op basis van bekentenis en aangifte
- Deskundigenrapporten verschillen van mening over het recidiverisico; rechtbank volgt het hoge risico-oordeel van de reclassering
- Gevangenisstraf van 36 maanden opgelegd, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, twee jaar minder dan de door de officier van justitie geëiste 5 jaar
- Gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel niet opgelegd omdat al een deels voorwaardelijke straf met behandelvoorwaarden wordt opgelegd
- € 10.000 immateriële schadevergoeding toegewezen, vordering voor een vliegticket niet-ontvankelijk wegens onvoldoende onderbouwing
Samenvatting
Een man verkrachtte op 1 februari 2026 in Amsterdam zijn destijds dertienjarige dochter in de woning van haar tante, een plek waar zij zich altijd veilig had gevoeld. Hij drong met zijn penis en vinger haar vagina binnen, liet zich door haar aftrekken en likte aan haar vagina en borsten. Het was voor het meisje de eerste keer dat zij seksueel contact had.
Bij de rechtbank Amsterdam bekende de man vrijwel alle tenlastegelegde handelingen, maar ontkende hij dat hij ook de anus van zijn dochter had gepenetreerd. Zijn dochter had verklaard dat zij niet zeker wist of dat was gebeurd: toen zij direct na het gebeuren doucht, deed de douchekop op haar billen geen pijn, maar op haar vagina wel. Omdat ook de DNA-onderzoeken geen uitsluitsel gaven over anale penetratie, sprak de rechtbank de man op dat onderdeel vrij. Voor het overige achtte de rechtbank alle tenlastegelegde seksuele handelingen, waaronder de verkrachting door vaginale penetratie, bewezen.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 5 jaar, met aftrek van het voorarrest, en een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel die na de straf nog beperkingen aan de man kan opleggen. Zijn advocaat noemde die eis disproportioneel en betoogde dat een deels voorwaardelijke straf met verplichte behandeling, een contactverbod en begeleid wonen beter zou werken tegen herhaling dan een lange onvoorwaardelijke celstraf.
De rechtbank rekende de man zwaar aan dat hij misbruik had gemaakt van zijn positie als vader en van het vertrouwen dat zijn dochter in hem had, en dat hij haar bovendien had blootgesteld aan het risico op zwangerschap en seksueel overdraagbare aandoeningen. De impact op het meisje bleek uit een slachtofferverklaring die op de zitting namens haar werd voorgelezen, waarin onder meer naar voren kwam hoe kwetsend het voor haar was dat haar vader eerst had verklaard dat zij zelf het initiatief zou hebben genomen.
Over het risico op herhaling liepen de deskundigenrapporten uiteen. Volgens een Pro Justitia-rapport had de man weliswaar een vermijdende persoonlijkheid, een depressieve stoornis en een verslaving aan porno en masturbatie, maar hadden die stoornissen zijn keuzevrijheid niet zodanig beperkt dat hij niet anders had kunnen handelen; de deskundige kon geen op die stoornissen gebaseerde risico-inschatting maken. De reclassering schatte het recidiverisico voor zedendelicten juist hoog in, mede omdat de man nog niet was behandeld voor zijn verslaving en problematiek. De rechtbank vond het zorgwekkend dat een man met weinig problemen op andere leefgebieden zo plotseling tot dit gedrag was gekomen, en koos ervoor om voor de strafmaat het advies van de reclassering te volgen.
Daarom week de rechtbank af van de eis van de officier van justitie en legde zij een gevangenisstraf van 36 maanden op, met aftrek van het voorarrest, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. Aan het voorwaardelijke deel verbond de rechtbank bijzondere voorwaarden, waaronder een meldplicht bij de reclassering, opname in een zorginstelling, ambulante behandeling, begeleid wonen en een contactverbod met zijn dochter. Voorwaarden die zagen op dagbesteding en schulden legde de rechtbank niet op, omdat die niet aan het delict gerelateerd waren. Omdat de man al een deels voorwaardelijke straf met voorwaarden kreeg, achtte de rechtbank de door de officier van justitie gevorderde gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel niet meer nodig.
De rechtbank wees de vordering van de dochter tot € 10.000 aan immateriële schadevergoeding volledig toe, te vermeerderen met wettelijke rente, en bepaalde dat dit bedrag op een beschermde spaarrekening voor minderjarigen wordt gestort. Haar vordering voor € 1.440 aan materiële schade, de kosten van een vliegticket naar Suriname, verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk omdat die schade onvoldoende was onderbouwd en de vader had aangevoerd dat de reis al voor het misbruik gepland stond.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:630, Raad van State, 04-02-2026, 202505733/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2026:633, Raad van State, 04-02-2026, 202505603/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:6340, Raad van State, 24-12-2025, 202503298/1/A2 en 202504458/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:13987, Rechtbank Noord-Holland, 17-11-2025, HAA 24/7980
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
13/033354-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.