ECLI:NL:RBAMS:2026:999, Rechtbank Amsterdam, 03-02-2026, 13-310069-25 — RBAMS:2026:999
Samenvatting
Vervolgings-EAB uit België. Tussenuitspraak Artikell 11 OLW, door de raadsman zijn een interview en het filmpje met de gevangenisdirecteur van Mechelen overgelegd. Deze nieuwe concrete informatie over de detentieinstelling in Mechelen waar de opgeëiste persoon volgens de verstrekte detentiegarantie zal worden gedetineerd, is voor de rechtbank aanleiding nadere vragen te stellen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit over de detentieomstandigheden in Mechelen waar de opgeëiste persoon mee te maken zal krijgen. De rechtbank verzoekt de Belgische uitvaardigende justitiële autoriteit een aantal door de rechtbank geformuleerde vragen te beantwoorden.
Betrokken advocaten
mr. K. van der Schaft
openbaar ministerie
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:1338, Rechtbank Amsterdam, 05-02-2026, 1310736824
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2026:1353, Rechtbank Amsterdam, 04-02-2026, 13/241391-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2026:1350, Rechtbank Amsterdam, 04-02-2026, 13/299704-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2026:1040, Rechtbank Amsterdam, 03-02-2026, 13-294810-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Internationaal Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Strafrecht; Internationaal StrafrechtZaaknummer
13-310069-25
Procedure
Tussenuitspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. M. Westerman
- mw. mr. M. Scheeper
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man van 40 uit België wordt in Nederland vervolgd voor het medeplegen van de invoer van cocaïne in november en december 2019. Dezelfde man wordt ook in België verdacht van strafbare feiten, en de Nederlandse rechtbank stond in maart 2026 toe dat hij aan België wordt overgeleverd. Zover is het nog niet gekomen. Nu zit hij in Nederland in voorlopige hechtenis, en de zaak tegen hem loopt hier nog. Op 12 maart 2026 stond de rechtbank Amsterdam de overlevering aan België toe. Op 18 maart 2026 besliste de rechtbank vervolgens op vordering van de officier van justitie om het moment en de plaats van de feitelijke overlevering aan te houden, zolang de Nederlandse strafzaak loopt. De rechtbank woog toen mee dat de man zijn verdedigingsrechten in Nederland in eerste aanleg wilde uitoefenen en dat de zittingen net waren begonnen. Op 2 november 2026 vroeg zijn raadsman om dat uitstel te laten vervallen. De man wilde namelijk geen gebruik meer maken van zijn recht om bij de Nederlandse zittingen aanwezig te zijn. Volgens de raadsman viel daarmee de reden voor het uitstel weg. Hij voerde ook aan dat de Belgische strafzaak niet start zolang de man in Nederland is, en dat een rechter later anders kan beslissen over iets waarover hij eerder oordeelde. De officier van justitie vond dat de raadsman niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat de wet zo'n verzoek niet kent. Subsidiair vond de officier dat het verzoek moest worden afgewezen, omdat de omstandigheden van maart nog bestaan. De rechtbank verklaarde het verzoek wel ontvankelijk. De Overleveringswet noemt een verzoek tot opheffing niet, maar de rechtbank mag uitstel toekennen op verzoek van de opgeëiste persoon. Dan moet zij volgens de rechtbank ook kunnen beslissen over opheffing, mits de omstandigheden zijn gewijzigd. Dat is hier zo, want de man doet nu afstand van zijn aanwezigheidsrecht. Bovendien raakt de man er niet door in zijn belangen geschaad. Inhoudelijk wees de rechtbank het verzoek toch af. Het aanwezigheidsrecht is slechts één factor in de belangenafweging. De Nederlandse vervolging loopt nog en ziet op soortgelijke feiten als in België. De ernst van de feiten is gelijk. Het Nederlandse onderzoek zit in een vergevorderd stadium: sluiting wordt medio november 2026 verwacht en een beslissing medio december 2026, al is het onderzoek eerder gesloten en heropend. In België is de strafprocedure nog niet begonnen. Daar komt een praktisch bezwaar bij. De man zit in voorlopige hechtenis in de Nederlandse zaak en niet in overleveringsdetentie. Bij toewijzing zou hij binnen tien dagen moeten worden overgeleverd. Eerst zou dan moeten worden beslist over de voortduring van zijn voorlopige hechtenis, zodat hij op grond van de Overleveringswet gedetineerd kan worden. De rechtbank ziet niet in hoe dat binnen tien dagen kan. De rechtbank verklaarde het verzoek om het uitstel van 18 maart 2026 te laten vervallen daarom ontvankelijk, maar wees het af. De man blijft in Nederland tot de lopende strafzaak is afgerond.
Een Poolse man die in Nederland woont, wordt in Duitsland verdacht van oplichting in groepsverband. Het feit zou op 8 augustus 2024 in Wittich zijn gepleegd. Het Kantongerecht Trier vaardigde daarom op 21 juli 2025 een Europees aanhoudingsbevel (EAB) uit, op basis van een aanhoudingsbevel van 25 april 2025. De Nederlandse officier van justitie vroeg de rechtbank Amsterdam om dat bevel in behandeling te nemen. Het gaat om een vervolgings-EAB: Duitsland wil de man overgeleverd krijgen voor een strafrechtelijk onderzoek dat nog loopt. De man werd op de zitting van 7 oktober 2026 bijgestaan door een advocaat en een tolk Pools. Zijn advocaat vond het EAB niet genoegzaam, dat wil zeggen niet duidelijk genoeg over waarvoor overlevering wordt gevraagd. Volgens hem blijkt uit de feitsomschrijving alleen dat zijn cliënt deel zou uitmaken van een groep oplichters, met één concreet geval. Zijn rol zou onduidelijk zijn, de omschrijving te mager. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van de rechtbank van 9 september 2026, waarin de rol van een 'middleman' in het EAB wel duidelijk was. De rechtbank volgde dat niet. Een EAB moet beschrijven onder welke omstandigheden het feit is gepleegd, met in ieder geval tijd, plaats en de mate van betrokkenheid van de opgeëiste persoon. Tijd en plaats staan in het EAB, en uit het bijbehorende A-formulier blijkt dat de man als mededader wordt gezien. Omdat het om een vervolgings-EAB gaat, zal de precieze gang van zaken pas later in Duitsland moeten blijken. Daarmee is volgens de rechtbank ook het specialiteitsbeginsel voldoende gewaarborgd. Dat beginsel houdt in dat iemand alleen voor het feit uit het EAB mag worden vervolgd. Omdat oplichting op de lijst van bijlage 1 bij de Overleveringswet staat en in Duitsland met minstens drie jaar vrijheidsstraf kan worden bestraft, toetst de rechtbank niet of het feit ook in Nederland strafbaar is. De advocaat vroeg ook om de man gelijk te stellen met een Nederlander. Dan zou hij een eventuele Duitse gevangenisstraf in Nederland mogen uitzitten. De officier van justitie vond dat de stukken daarvoor te laat waren ingediend en dat de man vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland niet had onderbouwd. De rechtbank herhaalde haar eerdere overzichtsuitspraak van 26 mei 2026. Stukken voor een gelijkstellingsverweer moeten uiterlijk tien dagen voor de zitting binnen zijn, geordend, met een leeswijzer en met conclusies over het verblijf per jaar. Het grootste deel van de stukken, 84 pagina's, kwam pas zes dagen voor de zitting binnen, zonder leeswijzer of toelichting. De toelichting volgde pas op de zitting en kort daarvoor kwamen nog extra stukken. De rechtbank liet de stukken daarom buiten beschouwing en wees het beroep op gelijkstelling af. In een overweging ten overvloede oordeelde de rechtbank dat het verzoek ook bij tijdige indiening zou zijn gestrand. De man stond in 2020 niet in de Basisregistratie Personen en pas sinds 24 augustus 2021 op een Nederlands adres. Dat hij in 2020, 2021 en 2022 een gezamenlijke huishouding voerde met een andere persoon, bleek niet uit de stukken, dus telde het inkomen van die persoon niet mee. Zijn eigen inkomen over 2021 lag onder 50 procent van de bijstandsnorm. Daarmee was niet aangetoond dat hij vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland verbleef. De rechtbank constateerde dat het EAB aan de eisen van artikel 2 van de Overleveringswet voldoet en dat geen weigeringsgronden in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Kantongerecht Trier toe voor de oplichting. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.