Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBARN:2004:AO3240Bestuursrecht

Bouwvergunning geweigerd: horeca past niet in bestemmingsplan — RBARN:2004:AO3240

bouwvergunning / bestemmingsplan / horeca / overgangsrecht

Eiser / verzoeker

Safe Investments Real Estate B.V.

VS

Verweerder / gedaagde

College van burgemeester en wethouders van de gemeente Nijmegen

Het beroep van Safe Investments Real Estate tegen de weigering van de bouwvergunning werd ongegrond verklaard, zodat de bouwvergunning niet wordt verleend.

  • Horeca op de begane grond is in het bestemmingsplan alleen toegestaan op adressen die expliciet op de adressenlijst horecalocaties staan; Eerste Walstraat 41-49 staat daar niet op.
  • De beoogde horecazaal was deels geprojecteerd op perceel nr. 47, dat nooit als horecazaal in gebruik is geweest, wat het bouwplan al in strijd maakt met het bestemmingsplan.
  • Beschermd gebruik onder het gebruiksovergangsrecht biedt geen titel voor het verlenen van een bouwvergunning.
  • Bij volledige sloop en herbouw is het bouwovergangsrecht niet van toepassing; dat is alleen het geval bij gedeeltelijke vernieuwing of herstel na een calamiteit.
  • Een vrijstelling op grond van artikel 19 WRO was niet mogelijk wegens het ontbreken van een goede ruimtelijke onderbouwing.

Samenvatting

Een vastgoedbedrijf uit Nijmegen, Safe Investments Real Estate B.V., wilde op de Eerste Walstraat 41 tot en met 49 een aantal panden volledig slopen en herbouwen. In de nieuwe situatie zouden drie appartementen op de hogere verdiepingen komen, terwijl de begane grond grotendeels als horecazaal zou dienen voor een naastgelegen café aan de Smetiusstraat 17. De gemeente Nijmegen had aanvankelijk een bouwvergunning verleend, maar trok die later in nadat omwonenden en de vereniging van eigenaren bezwaar hadden gemaakt.

De kern van het geschil was de vraag of het bestemmingsplan horeca op de begane grond van de Eerste Walstraat toestond. Het geldende bestemmingsplan 'Stadscentrum Kerngebied I 1998' staat horeca op de begane grond alleen toe op adressen die expliciet zijn opgenomen in een bijgevoegde 'adressenlijst horecalocaties'. De Eerste Walstraat 41 tot en met 49 staan daar niet op. Alleen het café aan de Smetiusstraat 17 is als horecalocatie geregistreerd.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het vastgoedbedrijf voerde aan dat de horecazaal aan de Eerste Walstraat 43 al jarenlang functioneel onderdeel uitmaakte van het café aan de Smetiusstraat, en dat het adres Smetiusstraat 17 op de lijst dus ook die ruimte dekte. Bovendien had de zaal geen eigen ingang, maar alleen een uitgang aan de Eerste Walstraat, wat volgens de onderneming verklaarde waarom er geen apart adres op de lijst stond.

De rechtbank ging hier niet in mee. Uit de toelichting bij het bestemmingsplan bleek juist dat de gemeente verdere uitbreiding van horeca in het gebied rondom de Smetiusstraat bewust wilde tegengaan. Op adressen die niet op de lijst staan, mag dan ook geen horeca aanwezig zijn of worden gevestigd. De rechtbank oordeelde bovendien dat de beoogde horecazaal deels ook was geprojecteerd op het perceel Eerste Walstraat 47, dat nooit als horecaruimte in gebruik is geweest. Dit maakte het bouwplan al om die reden in strijd met het bestemmingsplan.

Het bedrijf beriep zich vervolgens op het overgangsrecht: het feitelijke gebruik als horecazaal was al lang voor het bestemmingsplan begonnen en zou daarom zijn beschermd. De rechtbank wees ook dit argument af. Uit vaste rechtspraak van de hoogste bestuursrechter volgt dat beschermd gebruik onder het overgangsrecht geen grondslag biedt voor het verlenen van een bouwvergunning. Bovendien was hier sprake van volledige sloop en herbouw, terwijl het overgangsrecht alleen bescherming biedt bij gedeeltelijke vernieuwing of herstel na een calamiteit.

Ten slotte had de gemeente ook terecht geen vrijstelling van het bestemmingsplan verleend op grond van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Op het moment van de beslissing ontbrak een deugdelijke ruimtelijke onderbouwing voor het plan, wat een vereiste is voor zo'n vrijstelling.

De rechtbank verklaarde het beroep van Safe Investments Real Estate ongegrond. De weigering van de bouwvergunning bleef daarmee overeind.

Betrokken advocaten

mr. T.E.P.A. Lam

eiser

Hekkelman Advocaten, NIJMEGEN

594 uitspraken
mr. J.P. Hoegee

belanghebbenden

Brunet Advocaten, NIJMEGEN

177 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

AWB 03/1253

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit

Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025. De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in. Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek. De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet. Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank. De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
RBGEL:2026:8706
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
RBGEL:2026:8407
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
Rechtbank wijst compensatieverzoek van ex-toeslagpartner af: hij was in 2011 geen toeslagpartner

Een man die jarenlang met zijn partner samenleefde, krijgt geen compensatie voor de schade die het gezin leed door de toeslagenaffaire. De Dienst Toeslagen wees zijn aanvraag voor de ex-toeslagpartnerregeling af, en de rechtbank vindt dat terecht. De man meldde zich op 4 december 2024 bij de Dienst Toeslagen voor compensatie op grond van de ex-toeslagpartnerregeling. Die regeling is bedoeld voor mensen die ooit toeslagpartner waren van een erkende gedupeerde van de kinderopvangtoeslag en zelf geen aanspraak hebben op herstel. Met een besluit van 8 september 2025 liet de Dienst Toeslagen weten dat hij niet in aanmerking komt. Zijn bezwaar werd bij besluit van 11 mei 2026 ongegrond verklaard. Daarna stapte hij naar de rechtbank, die het beroep op 1 oktober 2026 behandelde. De man was bij de zitting aanwezig met een tolk. Om onder de regeling te vallen moet iemand onder meer toeslagpartner zijn geweest op een moment in een jaar waarvoor de aanvrager recht heeft op een herstelmaatregel, of op het moment van de beschikking waarmee de aanvrager werd gedupeerd. In deze zaak ging het om het jaar 2007 en om de beschikking van 4 november 2011. De man was op beide momenten geen toeslagpartner. Pas vanaf 1 januari 2012 tot 1 april 2022 was hij formeel de toeslagpartner van zijn toenmalige partner. De man voerde aan dat hij en zijn partner al vóór november 2011, vanaf oktober van dat jaar, feitelijk samenwoonden en een gezamenlijk gezin vormden. Een grens van enkele weken, na een relatie van ruim tien jaar waarin alle financiële gevolgen gezamenlijk werden gedragen, vond hij in strijd met het evenredigheidsbeginsel. Ook vond hij dat de Dienst Toeslagen onvoldoende zorgvuldig en gemotiveerd had besloten. De rechtbank volgt hem daarin niet. Feitelijk samenwonen maakt iemand nog geen toeslagpartner in de zin van de wet. Dat is alleen het geval bij een gezamenlijke huishouding van meer dan zes maanden die op hetzelfde adres staat ingeschreven. Tussen partijen was ook niet in geschil dat de man niet aan de voorwaarden voldeed. Voor afwijking van die voorwaarden is volgens de rechtbank geen ruimte: de wetgever heeft er bewust voor gekozen de hardheidsclausule niet van toepassing te laten zijn op deze regeling. Over het evenredigheidsbeginsel wijst de rechtbank erop dat de Wet hersteloperatie toeslagen een wet in formele zin is. Op grond van artikel 120 van de Grondwet beoordeelt een rechter niet of zo'n wet grondwettig is. Alleen bij bijzondere omstandigheden die de wetgever niet heeft meegewogen kan de uitkomst anders zijn. Uit de toelichting op de wet blijkt dat de wetgever uitdrukkelijk heeft gekozen om de aanspraak af te laten hangen van het zijn van toeslagpartner op de peildatum, met het toenmalige toeslagpartnerbegrip. Voor de man is dat het begrip uit de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen van 2011. Ook de klachten over zorgvuldigheid en motivering slagen niet, omdat de Dienst Toeslagen duidelijk heeft opgeschreven waarom hij niet in aanmerking komt. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen compensatie, geen terugbetaling van het griffierecht en geen vergoeding van zijn proceskosten.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht
Rechter: gemeente hoeft niet te handhaven tegen uitweg die met greppel is afgesloten

Op een stuk grond van de gemeente Overbetuwe ligt zand in een sloot. Daardoor is een doorgang ontstaan van de openbare weg naar het perceel, waarschijnlijk om bouwwerkzaamheden mogelijk te maken. Een vergunning voor deze uitweg is nooit verleend. De buurman, eigenaar van een aangrenzend perceel, wil een groenstrook inplanten en voelt zich onveilig omdat voertuigen langs zijn perceel racen. Op 22 april 2024 vroeg hij de gemeente om handhavend op te treden. Het college van burgemeester en wethouders wees dat verzoek op 28 augustus 2024 af. Het erkende dat een uitweg als deze vergunningplichtig is en dat die vergunning er niet was. Een verkeersdeskundige had echter beoordeeld dat vergunningverlening niet mogelijk of wenselijk was. De sloot herstellen is de taak van het waterschap, maar dat liet op zich wachten. Daarom maakte de gemeente de uitweg zelf provisorisch onbruikbaar: zij groef een greppel en legde een verhoging van zand aan. Volgens het college was er daardoor geen overtreding meer, en dus niets om tegen te handhaven. Op 30 januari 2025 liet het college die afwijzing in bezwaar in stand, in lijn met het advies van de bezwaarschriftencommissie. De buurman ging in beroep bij de rechtbank Gelderland, zittingsplaats Arnhem. Hij voerde aan dat de greppel slechts een tijdelijke maatregel is en dat er pas geen uitweg meer is als de sloot is hersteld. Ook vond hij dat het lange bestaan van de situatie geen reden is om niet te handhaven, en dat legalisatie van de uitweg niet mogelijk is. Verder stelde hij dat de greppel is gegraven op grond die van hem is. Op de zitting van 15 oktober 2026 waren hij en zijn gemachtigde met kennisgeving afwezig; alleen de gemachtigde van het college was aanwezig. De rechter gaf het college gelijk. Handhaving kan alleen verplicht zijn als er een overtreding is. Volgens de gemeentelijke regels is een uitweg een voorziening waardoor het mogelijk is van en naar de weg te gaan. Door de greppel en de zandophoging was dat niet meer mogelijk. Dat blijkt ook uit een inspectierapport waarin de toezichthouder vermeldt dat de uitweg niet meer gebruikt kan worden, en de buurman heeft dat niet weersproken. Dat de maatregelen tijdelijk zouden zijn, verandert daar niets aan: ook een tijdelijke maatregel heeft de uitweg onbruikbaar gemaakt. Ter zitting toonde het college bovendien een foto van 12 oktober 2026 waarop de greppel nog steeds te zien is. De buurman legde geen informatie over waaruit anders blijkt. Omdat er geen overtreding was, kwam de rechter niet toe aan de vraag of de lange duur van de situatie of de kans op legalisatie handhaving in de weg zouden staan. Ook het betoog over de eigendom van de grond hoefde niet te worden besproken; de overgelegde kadastrale gegevens en foto's onderbouwden dat overigens niet. De rechtbank verklaarde het beroep op 3 november 2026 ongegrond. De afwijzing van het handhavingsverzoek blijft daarmee in stand. De buurman krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht