ECLI:NL:RBBRE:2010:BO1083, Rechtbank Breda, 20-10-2010, 588236 cv 10-1341 — RBBRE:2010:BO1083
Samenvatting
Vertraging van vlucht San Francisco-Amsterdam. Vordering tot betaling van compensatie van artikel 7 lid 1 van Verordening (EG) nr. 261/2004 van 11 februari 2004. Strijd met Verdrag van Montreal? Aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie). Tekst van Verordening 261/2004 geeft in het geval van vertraging geen recht op de in artikel 7 neergelegde forfaitaire compensatie van, in dit geval, € 600 per persoon. In het Sturgeon-arrest (HvJ 19 november 2009, nummers C-402/07 en C-432/07) is geoordeeld dat uitleg van de Verordening ertoe leidt dat passagiers van vertraagde vluchten, naast passagiers van geannuleerde vluchten, indien zij hun eindbestemming drie of meer uren na de oorspronkelijke aankomsttijd bereiken, eveneens aanspraak kunnen maken op de compensatieregeling van artikel 7. Geen strijd Sturgeon-arrest met met IATA-arrest (HvJ 10 januari 2006, nummer C-344/04). Niet toegelaten om met het stellen van nadere prejudiciële vragen de geldigheid van een gewezen arrest aan de orde te stellen. De bindende werking van een arrest vormt geen beletsel voor de nationale rechter om zich opnieuw tot het HvJ te wenden ingeval van -onder meer- een nieuwe rechtsvraag (zaak Wunsche, HvJ 5 maart 1986, nummer 69/85). Naar het oordeel van de kantonrechter is hiervan sprake. Voornemen prejudiciële beslissing aan HvJ te vragen omtrent de verenigbaarheid van de toepassing van artikel 7 van Verordening 261/2004 in geval van vertraging, met de slotzin van artikel 29 van het Verdrag van Montreal (uitsluiting van ‘non-compensatory damage’), gegeven de eerste volzin van dit artikel 29. Geen disculpatie, vanwege een technisch defect, op grond van artikel 5 lid 3 van Verordening 261/2004 of artikel 19 van het Verdrag van Montreal.
Betrokken advocaten
mr. T.W. Stewart
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBNHO:2025:12674, Rechtbank Noord-Holland, 22-10-2025, 9737546
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12471, Rechtbank Noord-Holland, 27-08-2025, 10947193
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:7998, Rechtbank Noord-Holland, 16-07-2025, C/15/366283 / KG ZA 25-380
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:7342, Rechtbank Noord-Holland, 18-06-2025, 8644775 \ CV EXPL 20-5830
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
588236 cv 10-1341
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. P.M.J. Mendes de Leon
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af. Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep. De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven. De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt. Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering. Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen. Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen. Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan. De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.