ECLI:NL:RBDHA:2018:6399, Rechtbank Den Haag, 28-05-2018, SGR 18/698 en SGR 18/699 — RBDHA:2018:6399
Samenvatting
Het betreft de weigering tot het verlenen van een omgevingsvergunning voor het tijdelijk plaatsen van twee geschakelde chalets en een portacabin, en het tijdelijk gebruik van voornoemde bouwwerken, een woning en een gedeelte van het kantoor ten behoeve van de huisvesting van arbeidsmigranten. Verweerder is vervolgens tot handhaving overgegaan. De chalets en de portacabin zijn naar het oordeel van de rechtbank in strijd met de geldende planregels gebouwd. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen geen medewerking te verlenen aan het afwijken van het bestemmingsplan. Verweerder heeft daarbij in aanmerking kunnen nemen dat hij een verrommelend buitengebied wil voorkomen en daarom geen extra bijbehorende bouwwerken bij woonbestemmingen in het buitengebied wil toestaan. De verrommeling betreft een ruimtelijke begrip. Naar het oordeel van de rechtbank is de groep arbeidsmigranten die in de woning verblijft, niet te beschouwen als een met een gezin gelijk te stellen groep van personen als bedoeld in de planregels, nu hun samenleven niet wordt gekenmerkt door continuïteit en onderlinge verbondenheid. Dit geldt ook voor de groep arbeidsmigranten die in het kantoor verblijft. Dit betekent dat sprake ik van illegale bewoning. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen geen medewerking te verlenen aan het afwijken van het bestemmingsplan om het huisvesten van arbeidsmigranten op een solitaire locatie in het buitengebied mogelijk te maken, nu dat in overeenstemming met het geldende provinciale beleid onwenselijk is. Gelet op de ex tunc toets heeft verweerder geen rekening hoeven houden met het toekomstige nog niet definitief vastgestelde nieuwe provinciale beleid. Verweerder heeft de door eiser gevraagde omgevingsvergunning terecht geweigerd. Verweerder is vervolgens terecht tot handhaving overgegaan. Er is geen sprake van bijzondere omstandigheden om van handhaving af te zien. Het beroep op het gelijkheidsbeginsel slaagt niet.
Betrokken advocaten
mr. A.J.M.M. Scholtes
eiser
mr. P.C. Kaiser
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:27171, Rechtbank Den Haag, 29-12-2025, 24/2088
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:6369, Raad van State, 24-12-2025, 202404735/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:18700, Rechtbank Den Haag, 07-10-2025, SGR 23/8106
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:18056, Rechtbank Den Haag, 03-10-2025, SGR 23/8098
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; OmgevingsrechtZaaknummer
SGR 18/698 en SGR 18/699
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. D.R. van der Meer
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
In het Westland wonen Oekraïners in bedrijfswoningen op elf verschillende locaties, verspreid over de gemeente. Het gemeentebestuur vindt dat dit niet mag: in die woningen is kamergewijze bewoning, waarbij meerdere mensen elk een eigen kamer huren, niet toegestaan. Het college van burgemeester en wethouders van Westland legde de eigenaar daarom elf lasten onder dwangsom op. Met de besluiten van 2 juli 2026 kreeg de eigenaar de opdracht om binnen vier maanden de kamergewijze bewoning in alle elf bedrijfswoningen te staken en gestaakt te houden. Hield hij zich daar niet aan, dan zou hij dwangsommen verbeuren. De man maakte bezwaar tegen de besluiten. Omdat de behandeling van een bezwaarschrift maanden duurt, vroeg hij de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag om in de tussentijd voorlopige voorzieningen te treffen, een spoedmaatregel die de lasten tijdelijk buiten werking zou stellen. Later vulde hij zijn verzoeken nog aan. De voorzieningenrechter behandelde de zaak op 21 oktober 2026 op zitting en deed meteen mondeling uitspraak. Hij wees erop dat een voorlopige voorziening alleen wordt getroffen als onverwijlde spoed dat vereist. Dat is een strenge maatstaf: er moet nu direct iets op het spel staan, wachten op de beslissing op bezwaar mag niet kunnen. Op de zitting nam het college een toezegging op die voor de uitkomst doorslaggevend bleek. Alle Oekraïners die door de lasten kunnen worden getroffen, dus iedereen die nu in de bedrijfswoningen woont, worden uiterlijk 1 november 2026 opgevangen in een gemeentelijke opvanglocatie. Daarmee verdwijnt de reden voor de dwangsommen: de kamergewijze bewoning waarop de lasten zien, komt dan ten einde. Volgens de verzoeker blijven er na die datum nog twee personen in de bedrijfswoningen wonen die niet de Oekraïense nationaliteit hebben. De voorzieningenrechter zag daarin geen probleem. Er is niet gebleken dat deze twee mensen daar niet binnen de regels van het geldende bestemmingsplan en de Huisvestingsverordening kunnen blijven wonen. Zij hoeven dus niet te vertrekken en brengen de man niet in de problemen. De conclusie van de voorzieningenrechter is dat aannemelijk is dat zich na het verstrijken van de begunstigingstermijn op 3 november 2026 geen overtredingen meer voordoen. Dwangsommen kunnen dan niet worden verbeurd. Zonder dreigend financieel nadeel ontbreekt een voldoende spoedeisend belang, en dan is er geen grond voor een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter wijst alle verzoeken om voorlopige voorzieningen af. Er wordt geen griffierecht vergoed en ook niemand wordt veroordeeld in de proceskosten. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open. De bezwaarprocedures tegen de elf lasten lopen daarnaast door.
Een echtpaar uit Teylingen kreeg van de gemeente vijf lasten onder dwangsom opgelegd voor bouwwerken op en rond hun woning zonder omgevingsvergunning. Het ging om een bouwwerk op het zij-erf achter de garages, een terrassteiger, oeverbeschoeiing, een berging aan de voorzijde van de woning en een erfafscheiding. Als ze niet voldoen, kunnen ze samen op korte termijn € 16.500 aan dwangsommen verbeuren. De bewoners vroegen de voorzieningenrechter om een spoedmaatregel (een voorlopige voorziening) in afwachting van hun beroep tegen het besluit van het college van burgemeester en wethouders. De zaak begon met controles van een toezichthouder op 17 juni en 8 september 2025, na een melding. Het college legde de lasten op bij besluit van 9 maart 2026 en hield ze op 14 augustus 2026 in stand na bezwaar. Later verlengde het college de termijn waarbinnen de bewoners de overtredingen moeten beëindigen. Het gaat dus om een verzoek bij de rechtbank Den Haag, parallel aan het beroep in de hoofdzaak. De voorzieningenrechter hield op 8 oktober 2026 een zitting. De voorzieningenrechter vond dat er spoed was. Wie de lasten uitvoert, moet bouwwerken afbreken of aanpassen, en dat valt niet meer terug te draaien. Bovendien dreigt een dwangsom van € 16.500. Bij het bouwwerk achter de garages (last 1) zag de rechter een probleem. In het primaire besluit zei het college dat het bouwwerk nog geen dak had en dus geen overkapping was, maar een overig bouwwerk dat geen gebouw is. In het advies van de bezwarencommissie, dat het college overnam, werd het weer als overkapping behandeld. Dat is volgens de rechter in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel: een last moet duidelijk zijn, ook over de overtreding waarop hij rust. De kwalificatie maakt veel uit. Voor een overkapping gelden een maximaal bebouwingspercentage van 50 procent en een maximale breedte van 4 meter. Voor een overig bouwwerk geldt alleen een maximale hoogte van 3 meter, en daaraan voldoet het bouwwerk. Het college had bovendien niet onderzocht of legalisatie mogelijk is voor een bouwwerk dat geen overkapping is. Daarom twijfelt de rechter of last 1 in de bodemprocedure standhoudt. Bij de lasten 2 tot en met 5 oordeelde de rechter anders. De overtredingen zijn duidelijk beschreven en de bewoners hebben ze niet gemotiveerd betwist. Het college onderzocht per bouwwerk of legalisatie kon, ook aan de hand van voorstellen van de architect van de bewoners, en onderbouwde waarom dat niet kan. Een beroep op het vertrouwensbeginsel faalde. De toezichthouder had in juli 2025 gesproken over het 'wraken' van de steiger, dus erkennen maar vooralsnog niet handhaven. Maar door een afscheiding op de steiger was het bouwwerk wezenlijk veranderd, dus het college mocht daarop terugkomen. Ook het beroep op het gelijkheidsbeginsel strandde. De bewoners wezen 40 adressen met vergelijkbare overtredingen aan, waarvan het college er 27 mogelijk vergelijkbaar achtte. Het college mag, gezien zijn beperkte capaciteit, voorrang geven aan gemelde overtredingen en de rest gefaseerd aanpakken. Bij een buur is al een last opgelegd. Dat de melding later werd ingetrokken, doet er niet aan af. De voorzieningenrechter schorst het besluit van 9 maart 2026 en het besluit op bezwaar daarom alleen voor last 1, tot de uitspraak in beroep. Het verzoek voor de overige vier lasten wijst hij af. Het college moet het griffierecht van € 200 aan de bewoners vergoeden. Een proceskostenveroordeling volgt niet.