Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBDHA:2022:2925, Rechtbank Den Haag, 23-03-2022, C/09/591073 / HA ZA 20-361 — RBDHA:2022:2925

Samenvatting

Inbreukverbod Beneluxmerk en Unie-merk afgewezen. Gebruik van teken G-maxx voor kleding vormt geen inbreuk op Mexx-merken.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. N.A. Winthagen

eiser

Winthagen Legal, AMSTERDAM

26 uitspraken
mr. C.M. van den Reek

eiser

MARK Advocaten, BREDA

19 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/09/591073 / HA ZA 20-361

Procedure

Bodemzaak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. M. van der Knijff
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBDHA:2026:26135
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Rechtbank Den Haag wijst vernietigingsvordering van Argentinië tegen arbitraal vonnis af

Argentinië probeerde bij de Rechtbank Den Haag twee arbitrale vonnissen te laten vernietigen. Die vonnissen waren gewezen in een geschil met het Britse bedrijf ICS Inspection and Control Services Ltd, dat in de late jaren negentig in opdracht van de Argentijnse overheid toezicht hield op douane-inspecties van importgoederen. Toen Argentinië door een economische crisis in 2001 drastisch bezuinigde, gingen facturen onbetaald en ontstond een langdurig conflict over wat Argentinië nog verschuldigd was. Het geschil sleepte decennialang voort. ICS diende bestuursrechtelijke vorderingen in, probeerde een schikking te bereiken en startte uiteindelijk twee opeenvolgende arbitrageprocedures op grond van het bilaterale investeringsverdrag (BIT) dat het Verenigd Koninkrijk en Argentinië in 1990 sloten. In de tweede arbitrageprocedure, die in 2014 begon, verklaarden de arbiters zich in 2019 bevoegd. In april 2024 veroordeelden zij Argentinië tot betaling van ruim 9,6 miljoen dollar, vermeerderd met 12,8 procent samengestelde rente per jaar, berekend vanaf de datum van de oorspronkelijke facturen. Die rente liep daarmee op tot circa 140 miljoen dollar. Argentinië voerde bij de rechtbank twee argumenten aan. Ten eerste stelde het land dat de arbiters helemaal niet bevoegd waren, omdat het contract met ICS een exclusief forumkeuzebeding voor de Argentijnse rechter bevatte. Omdat het BIT al bestond vóór dat contract, kon ICS het aanbod tot arbitrage in het verdrag niet meer aanvaarden, aldus Argentinië. Ten tweede betoogde Argentinië dat de rentetoewijzing excessief en punitief was en in strijd met de openbare orde. De rechtbank verwierp beide standpunten. Over de bevoegdheidsvraag oordeelde zij dat een onderscheid moet worden gemaakt tussen vorderingen gebaseerd op het contract en vorderingen gebaseerd op het BIT. Het forumkeuzebeding in het contract sluit arbitrage op grond van het verdrag niet uitdrukkelijk uit. Het BIT geldt als een open aanbod tot arbitrage door Argentinië als gaststaat, en dat aanbod kon ICS aanvaarden voor verdragsrechtelijke klachten, ook al bevatte het contract een forumkeuze voor Argentijnse rechters. De rechtbank volgde daarmee de redenering van de arbiters en verwees naar internationaal publiekrecht en adviezen van de procureur-generaal bij de Hoge Raad. Over de rente stelde de rechtbank dat de arbiters uitdrukkelijk hadden overwogen dat de rente de werkelijk geleden schade moest vergoeden: ICS was door het jarenlange uitblijven van betaling feitelijk een ongedekte langetermijnlener van de Argentijnse staat geworden zonder de bijbehorende vergoeding te ontvangen. Of de arbiters die schade inhoudelijk juist hadden begroot, mocht de rechtbank niet beoordelen, want dat zou neerkomen op een verkapt hoger beroep. Bovendien wees de rechtbank erop dat de wettelijke handelsrente in Nederland momenteel 10,15 procent bedraagt en ook samengesteld is, en dat samengestelde rente in consumentenzaken pas als onaanvaardbaar geldt boven de 14 procent. De rechtbank wees alle vorderingen van Argentinië af en veroordeelde het land in de proceskosten van ICS, vastgesteld op € 10.139.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Gedaagde moet zakelijk krediet van ruim € 12.600 terugbetalen aan Nextfactor N.V.

Een man die in 2020 een zakelijk krediet van € 7.500 afsloot bij Qeld Bedrijfsleningen, het Nederlandse bijkantoor van de Zweedse vennootschap Qred Företagslan AB, raakte al snel in betalingsachterstand. Qeld beëindigde het krediet in augustus 2021, waarna de vordering werd overgedragen aan het Belgische Nextfactor N.V. De openstaande schuld bedroeg op dat moment € 6.662,01. Nextfactor dagvaardde de man en vorderde de hoofdsom, contractuele vertragingsrente en buitengerechtelijke incassokosten. De man verscheen op de rolzitting en betwistte de hoofdsom niet, maar maakte bezwaar tegen de hoogte van de contractuele vertragingsrente van 2,5% per maand. De kantonrechter verwierp dit bezwaar. Het krediet was afgesloten voor zakelijk gebruik, en bij zakelijke kredieten valt de hoogte van de rente onder de contractsvrijheid van partijen. Nextfactor kon dan ook nakoming eisen van het afgesproken rentepercentage. Opvallend was dat Nextfactor zelf op de mondelinge behandeling de rente over de periode vanaf de dagvaardingsdatum vrijwillig verlaagde tot het niveau van de wettelijke handelsrente. Op de mondelinge behandeling van 11 november 2025 liet de man verstek gaan. De kantonrechter wees de vorderingen volledig toe. De man moet de hoofdsom van € 12.636 betalen, vermeerderd met rente over € 6.662,01, buitengerechtelijke incassokosten van € 856,80 en proceskosten van € 2.493,39.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
Rechtbank Den Haag stelt prejudiciële vragen over bevoegdheid bij erkenning van Amerikaans vonnis

Een Zwitsers bedrijf, Omni Bridgeway S.A., wil twee buitenlandse partijen in Nederland laten veroordelen tot hetzelfde bedrag waartoe een Amerikaanse rechtbank hen al had veroordeeld. Het gaat om twee vonnissen van de US Bankruptcy Court for the District of Delaware, beide uit 2021, waarbij de gedaagden ieder werden veroordeeld tot betaling van ruim USD 16,8 miljoen, in verband met het faillissement van het technologiebedrijf Jumio Inc. Omni Bridgeway wil via de Nederlandse rechter een zogenaamd 'verkapt exequatur' verkrijgen: een procedure waarbij een buitenlands vonnis opnieuw wordt ingediend bij de Nederlandse rechter, die het vervolgens omzet in een Nederlandse executoriale titel. De wettelijke grondslag daarvoor is artikel 431 lid 2 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, aangevuld met de zogenaamde Gazprombank-jurisprudentie van de Hoge Raad. Het probleem is dat geen van de betrokken partijen Nederlands is, in Nederland woont of gevestigd is, en dat er op dit moment geen Nederlandse vermogensbestanddelen van gedaagden zijn. Eiseres gaf ter zitting toe dat zij de Nederlandse titel wil als voorzorgsmaatregel, voor het geval gedaagden ooit vermogen in Nederland zullen hebben. Die mogelijkheid is op dit moment puur theoretisch. Gedaagden stelden dat de rechtbank simpelweg niet bevoegd is. Er is immers geen enkel aanknopingspunt met Nederland, behalve dat Omni Bridgeway ervoor heeft gekozen de zaak hier in te dienen. Zij voerden ook aan dat eiseres misbruik van procesrecht maakt. De rechtbank constateert dat hierover zowel in de rechtspraktijk als in de juridische literatuur al jaren onduidelijkheid bestaat. Een onderzoek van het WODC uit 2017 bracht aan het licht dat de vraag of de Nederlandse rechter in zulke gevallen bevoegd is, geen eenduidig antwoord kent. De Staatscommissie voor het internationaal privaatrecht adviseerde in 2023 dat er een echte band met de Nederlandse rechtssfeer moet bestaan, bijvoorbeeld aanwezig of verwacht vermogen in Nederland. De rechtbank signaleert ook een Europeesrechtelijk complicatie. Uit een arrest van het Hof van Justitie van de EU uit 2022 volgt dat een Nederlandse veroordeling op grond van dit systeem vervolgens automatisch uitvoerbaar is in alle andere EU-lidstaten. Dat roept de vraag op of partijen op deze manier strengere erkenningseisen in andere lidstaten kunnen omzeilen door simpelweg een procedure in Nederland te starten. Omdat de feitelijke situatie helder is maar de rechtsvraag niet, en omdat een antwoord via hoger beroep jaren zou duren en ook voor andere vergelijkbare zaken van belang is, besluit de rechtbank de kwestie direct voor te leggen aan de Hoge Raad via prejudiciële vragen. De twee vragen die de rechtbank wil stellen zijn: ten eerste of artikel 431 lid 2 Rv ook rechtsmacht schept als er geen enkel verband met Nederland bestaat buiten de vordering zelf, en ten tweede of er dan nog sprake is van voldoende belang als dat belang alleen bestaat uit de theoretische mogelijkheid van toekomstige tenuitvoerlegging. Partijen mogen zich eerst nog uitlaten over het voornemen en de inhoud van de te stellen vragen. De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 17 september 2025 en houdt iedere verdere beslissing aan.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht
RBDHA:2025:9705
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht