Naar inhoud
Juristi.nl

Shuffly maakt inbreuk op modelrecht Conductr met digitale shuffleboard Shuffle Showdown — RBDHA:2025:11772

inbreuk niet-ingeschreven Gemeenschapsmodelrecht digitaal shuffleboard

Eiser / verzoeker

Conductr Limited

VS

Verweerder / gedaagde

Shuffly B.V. en Shuffly International B.V.

Shuffly c.s. verboden om de Shuffle Showdown en Supercharged Shuffle te produceren en te verkopen tot 20 september 2026, met dwangsom van € 25.000 per dag en maximum van € 250.000; reconventionele vorderingen van Shuffly afgewezen.

  • Conductr is rechthebbende op het niet-ingeschreven Gemeenschapsmodel van de Supercharged Shuffle; de technische bijdrage van Shuffly levert geen gezamenlijk modelrecht op.
  • De Shuffle Showdown maakt inbreuk op het modelrecht van Conductr omdat zij bij de geïnformeerde gebruiker dezelfde algemene indruk wekt en door Shuffly zelf is afgeleid van de Supercharged Shuffle.
  • Shuffly heeft geen licentie om de voorraad Supercharged Shuffles aan derden te verkopen; ook die (dreigende) verhandeling is een inbreuk.
  • Het beroep van Shuffly op een opschortingsrecht vanwege een gestelde exclusiviteitsafspraak faalde: die afspraak is voorshands niet aannemelijk gemaakt.
  • Alle reconventionele vorderingen van Shuffly, waaronder een verbod op Conductr en een vordering van € 450.000 voor de voorraad, werden afgewezen.

Samenvatting

Een Brits bedrijf dat interactieve spellen ontwerpt, Conductr Limited, en een Nederlands bedrijf dat shuffleboards maakt, Shuffly, werkten vanaf begin 2023 samen aan een digitaal shuffleboard: de Supercharged Shuffle. Dat is een combinatie van een traditioneel shuffleboard met een geïntegreerd LED-scherm en verlichting. De samenwerking liep stuk en leidde tot een rechtszaak bij de voorzieningenrechter in Den Haag.

Conductr stuurde in maart 2023 een eerste ontwerp naar Shuffly met het verzoek op basis daarvan een shuffleboard te produceren. Partijen sloten een geheimhoudingsovereenkomst en werkten daarna samen aan het uiteindelijke ontwerp. Shuffly leverde de eerste exemplaren in mei 2023. Tussen juli 2023 en oktober 2024 bestelde Conductr tientallen van deze boards bij Shuffly. Tegelijkertijd voerden partijen gesprekken over een bredere samenwerkingsovereenkomst, maar die werd nooit schriftelijk vastgelegd.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

In november 2024 liet Shuffly aan Conductr weten dat zij voor een andere klant een nieuw digitaal shuffleboard had ontwikkeld: de Shuffle Showdown. Conductr beëindigde daarop in januari 2025 de samenwerking en sommeerde Shuffly alle verwijzingen naar haar producten van de website te halen. Shuffly reageerde met de mededeling dat zij meer boards had geproduceerd dan Conductr had besteld en verlangde dat Conductr die voorraad afnam.

In de rechtszaak stelde Conductr dat zij rechthebbende is op het zogeheten niet-ingeschreven Gemeenschapsmodel van de Supercharged Shuffle. Dat is een Europese modelrechtelijke bescherming die automatisch ontstaat wanneer een model voor het eerst openbaar wordt gemaakt, en drie jaar geldig is. Conductr maakte de Supercharged Shuffle op 20 september 2023 voor het eerst publiekelijk bekend.

De voorzieningenrechter oordeelde dat Conductr als ontwerper van het model moet worden aangemerkt. De kenmerkende visuele elementen, zoals de omgekeerd U-vormige metalen constructie dwars over het board, de hangende lichtarmatuur, de achterwand met verticaal LED-scherm en het onderstel met centrale poot, waren al aanwezig in het eerste ontwerp dat Conductr aan Shuffly stuurde. De technische bijdrage van Shuffly aan zaken als constructie en functionaliteit valt buiten de modelrechtelijke bescherming. Van een gezamenlijk modelrecht is volgens de rechter geen sprake.

Vervolgens beoordeelde de rechter of de Shuffle Showdown inbreuk maakt op dit modelrecht. Bij vergelijking van beide producten naast elkaar oordeelde de voorzieningenrechter dat de Shuffle Showdown bij de zogenoemde geïnformeerde gebruiker, een bovengemiddeld geïnteresseerde bezoeker van gamehallen of vergelijkbare horecagelegenheden, dezelfde algemene indruk wekt als de Supercharged Shuffle. Shuffly betwistte bovendien niet dat zij de Shuffle Showdown heeft afgeleid van de Supercharged Shuffle, wat voor modelrechtelijke inbreuk vereist is.

Ook de negentien Supercharged Shuffles die Shuffly nog op voorraad heeft en dreigt te verkopen aan derden, vormen volgens de rechter een inbreuk. Shuffly heeft geen licentie om die boards aan anderen dan Conductr te verkopen.

Shuffly deed ook een beroep op een opschortingsrecht voor de levering van elf boards bestemd voor een klant van Conductr in de Verenigde Staten. Dat verweer faalde: de rechter oordeelde dat de door Shuffly gestelde exclusiviteitsafspraak nooit aantoonbaar tot stand is gekomen.

In de tegenvorderingen van Shuffly wees de rechter alles af. Shuffly vroeg onder meer om Conductr te verbieden haar eigen boards te verkopen, om een bedrag van € 450.000 voor de voorraad, en om een verbod op schadelijke uitlatingen. Geen van deze vorderingen werd gehonoreerd.

De voorzieningenrechter verbood Shuffly c.s. om tot en met 20 september 2026 de Shuffle Showdown en de Supercharged Shuffle te produceren, aan te bieden of te verkopen in de gehele Europese Unie, beval een recall bij wederverkopers, en verplichtte Shuffly International om de elf boards alsnog te leveren aan de Amerikaanse klant. Per overtreden bevel geldt een dwangsom van € 25.000 per dag met een maximum van € 250.000. Shuffly c.s. werd veroordeeld in de proceskosten van € 16.017,10.

Betrokken advocaten

mr. M.J. Odink

eiser

Leeway Advocaten, AMSTERDAM

36 uitspraken
mr. M.B. van Oostrum

eiser

Leeway Advocaten, AMSTERDAM

8 uitspraken
mr. E.J. Louwers

verweerder

Louwers IP&Tech Advocaten, EINDHOVEN

43 uitspraken
mr. S.F.W. van Dooren

verweerder

Louwers IP&Tech Advocaten, EINDHOVEN

4 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/09/682221 / KG ZA 25-238

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. F.M. Bus
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling

Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd. Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven. Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens. Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd. De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen

Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken. Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen. Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL. De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet. De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert. Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq

Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte. Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren. Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis. EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar. Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBDHA:2026:32594
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechtbank vraagt Hoge Raad: welke zaak telt bij inzageverzoek over DHL-zending van Volkswagen?

In november 2023 kwam een zending met vermeend inbreukmakende producten de Europese Unie binnen via de luchthaven van Dresden. De Duitse douane hield de zending tegen op grond van de Antipiraterijverordening, een Europese regeling tegen namaak. Na die procedure zijn de producten vernietigd. Volkswagen wil nu weten wie er bij de zending betrokken waren en vraagt de Nederlandse rechter om vervoerder DHL te dwingen die gegevens te verstrekken. Daarvoor beroept zij zich op artikel 195a van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, dat een partij het recht geeft informatie te vragen van een derde die over relevante gegevens beschikt. Een bodemprocedure over de vermeende inbreuk is nog niet gestart. Volkswagen wil die beginnen tegen Metafa Holland, een bedrijf uit Son en Breugel, wegens inbreuk op haar Uniemodelrechten. De rechtbank Den Haag moet eerst beslissen of zij wel bevoegd is om van het verzoek kennis te nemen. DHL, bestaande uit een Nederlandse en drie Duitse vennootschappen, vindt van niet. Ook Metafa, die als belanghebbende bij de zaak is betrokken, meent dat de Duitse rechter bevoegd is. De kern van het meningsverschil is welke rechtsverhouding de bevoegdheid bepaalt. Volkswagen stelt dat het gaat om de verhouding tussen haar en Metafa, de beoogde wederpartij in de bodemprocedure. Dan is de Nederlandse rechter bevoegd, omdat Metafa in Nederland is gevestigd. DHL en Metafa stellen dat het gaat om de verhouding tussen Volkswagen en DHL zelf. Dan leiden de Europese regels over rechterlijke bevoegdheid, de Brussel I bis-Verordening, naar de Duitse rechter, gelet op de vestigingsplaats van drie van de vier DHL-bedrijven. In een eerdere tussenbeschikking van 1 mei 2026 kondigde de rechtbank al aan dat zij hierover een prejudiciële vraag aan de Hoge Raad wil stellen. Een prejudiciële vraag is een rechtsvraag die de rechtbank voorlegt aan de Hoge Raad, voordat zij zelf beslist. Partijen hebben in mei 2026 op dat voornemen gereageerd. Volkswagen vindt de vraag onnodig en wijst op artikel 3 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering: een verzoek dat samenhangt met een in te leiden procedure waarvoor de Nederlandse rechter bevoegd is, kan ook in Nederland worden behandeld. DHL steunt het voornemen en wil extra vragen over het verband met de Brussel I bis-Verordening. Metafa vindt de vraag onnodig, omdat de bestaande Europese regels volgens haar volstaan, en stelt drie eigen vragen voor. De rechtbank neemt die voorstellen niet over. Volgens haar zien ze allemaal op de toepassing van regels van internationaal privaatrecht, terwijl haar eigen vraag daaraan voorafgaat: welke rechtsverhouding is het uitgangspunt? Een derde die gegevens moet verstrekken, heeft volgens de rechtbank een eigen rechtspositie, anders dan bijvoorbeeld een getuige. Wat dat betekent voor het Nederlandse inzagerecht in internationale gevallen, komt in de parlementaire geschiedenis niet aan bod. De uitlatingen van partijen laten zien dat het op verschillende manieren kan worden uitgelegd. Het antwoord is nodig om op het onbevoegdheidsverweer van DHL te beslissen en is ook van belang voor veel andere geschillen met dezelfde vraag. De rechtbank legt de Hoge Raad daarom de vraag voor of 'de zaak' in artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bij een verzoek op grond van artikel 195a moet worden gelezen als de zaak tussen verzoeker en de beoogde wederpartij in de nog te starten bodemprocedure, of als de zaak tussen verzoeker en de derde. De griffier stuurt de beschikking naar de Hoge Raad, samen met de eerdere tussenbeschikking en de uitlatingen van partijen. De rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan totdat de Hoge Raad heeft geantwoord.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht