Rechter geeft moeder toestemming te verhuizen met kinderen naar buitenland — RBDHA:2026:12077
vervangende toestemming voor verhuizing met kinderen
Eiser / verzoeker
de moeder
Verweerder / gedaagde
de vader
Moeder krijgt vervangende toestemming om met de kinderen naar het buitenland te verhuizen en hen daar in te schrijven op nieuwe scholen
- Moeder krijgt vervangende toestemming om met de twee kinderen naar het buitenland te verhuizen, ondanks verzet van de vader
- Rechtbank verwerpt het standpunt dat het echtscheidingsconvenant al toestemming voor deze verhuizing bevatte
- Rechtbank toetst aan de verhuiscriteria van de Hoge Raad en acht de noodzaak tot verhuizen, mede wegens werk en inkomen, voldoende onderbouwd
- Nieuwe zorgregeling: kinderen brengen het grootste deel van schoolvakanties bij de vader door, die bovendien eens per acht weken naar hen toe reist
- Verzoeken om tenuitvoerlegging met de sterke arm en losse reistoestemming afgewezen; proceskosten gecompenseerd
Samenvatting
De rechtbank Den Haag heeft een moeder toestemming gegeven om met haar twee kinderen naar het buitenland te verhuizen, ondanks fel verzet van de vader. De rechtbank vond dat de moeder voldoende had onderbouwd waarom zij moest verhuizen en dat de belangen van de kinderen zich daar niet tegen verzetten.
De ouders waren getrouwd en woonden eerder samen in het buitenland, waar ook de vader is opgegroeid. Na hun scheiding kwam de moeder met de kinderen naar Nederland, in lijn met een echtscheidingsconvenant waarin was afgesproken dat zij een masterstudie zou volgen. De vader verhuisde later ook naar Nederland om in de buurt van de kinderen te blijven. Beide kinderen gaan hier naar een internationale school en spreken geen Nederlands. De moeder wilde nu met de kinderen terugkeren naar haar land van herkomst, waar zij familie en vrienden heeft en waar zij, na het afronden van haar master, betere kansen op werk als docent ziet dan in Nederland. Haar dienstverband als docent Frans in Nederland was beëindigd omdat zij niet over de juiste onderwijskwalificaties beschikte en zij vond, ondanks veel sollicitaties, geen vaste baan.
De moeder stelde eerst dat het echtscheidingsconvenant al toestemming voor een latere verhuizing bevatte, omdat daarin sprake was van vestiging in een grote Europese stad afhankelijk van haar carrièremogelijkheden. De rechtbank volgde dat niet: uit het convenant blijkt alleen dat partijen zijn overeengekomen dat de moeder een masterstudie zou volgen en met de kinderen naar Nederland zou verhuizen, niet dat de vader ook toestemming gaf voor een latere verhuizing naar elders.
De rechtbank beoordeelde het verzoek daarom aan de hand van de vaste criteria die de Hoge Raad hanteert in verhuiszaken, waarbij onder meer wordt gekeken naar de noodzaak van de verhuizing, hoe goed die is voorbereid, de gevolgen voor het contact tussen de achterblijvende ouder en de kinderen, en de mate waarin de kinderen geworteld zijn in hun huidige omgeving. Volgens de rechtbank had de moeder voldoende aannemelijk gemaakt dat zij in Nederland geen vaste baan kon vinden, terwijl zij in haar land van herkomst wel reëel uitzicht had op werk. Ook had zij de verhuizing goed voorbereid: zij had onderzoek gedaan naar betaalbare woningen en had samen met de kinderen twee geschikte scholen bezocht waar voor hen plek was.
De vader voerde aan dat de kinderen al vier jaar in Nederland zijn geworteld, hier hun vrienden en sportactiviteiten hebben, en dat een van de kinderen bij een schoolwissel haar lopende onderwijsprogramma niet zou kunnen voortzetten. Hij wees ook op de kwetsbaarheid van de kinderen, van wie er een epilepsie heeft en de ander ADHD. De rechtbank erkende deze bezwaren, maar vond dat de worteling van de kinderen in Nederland beperkt is: zij spreken geen Nederlands en leven vooral in een internationale omgeving, terwijl zij de taal en cultuur van het land van bestemming al goed kennen. Ook achtte de rechtbank van belang dat de communicatie tussen de ouders over het algemeen goed verloopt en dat de moeder had toegezegd zich in te spannen voor een goede band tussen de kinderen en de vader.
Om het contactverlies met de vader te compenseren, stelde de rechtbank een nieuwe zorgregeling vast: de kinderen brengen voortaan het grootste deel van hun schoolvakanties bij de vader in Nederland door, en de vader reist bovendien eens per acht weken naar de nieuwe woonplaats voor een weekend met de kinderen. Een verzoek van de moeder om de beslissing zo nodig met de sterke arm te mogen afdwingen, wees de rechtbank af omdat partijen onderling goed contact hebben. Ook het verzoek om alvast losse toestemming te krijgen voor reizen naar het buitenland werd afgewezen wegens gebrek aan belang. De rechtbank verleende de moeder vervangende toestemming voor de verhuizing met ingang van de zomervakantie van 2026 en voor inschrijving van de kinderen op nieuwe scholen, en bepaalde dat beide ouders hun eigen proceskosten dragen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:9574, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 19-12-2025, C/02/430479 FA RK 25-47
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8536, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 02-12-2025, 02-436764 FA RK 25-3155
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:6635, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 01-10-2025, C/02/430442 / HA ZA 25-14 (E)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2025:2175, Gerechtshof Amsterdam, 19-08-2025, 200.355.598/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; Personen- En FamilierechtZaaknummer
C/09/698972 / FA RK 26-1119
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw met de Bulgaarse en Turkse nationaliteit en een man met de Turkse nationaliteit trouwden in 2022 in Turkije. Beiden wonen inmiddels in Nederland. De vrouw vroeg op 9 juli 2025 de Haagse rechtbank om de echtscheiding uit te spreken. De man deed in zijn verweerschrift zelf ook verzoeken, en naast de scheiding speelde ook een verzoek over de verdeling van hun vermogen. Voordat de mondelinge behandeling op 29 september 2026 kon plaatsvinden, bereikten partijen overeenstemming. Dat bleek uit berichten die hun advocaten op 22 en 23 september 2026 naar de rechtbank stuurden. De zitting ging daarom niet door. Partijen vroegen de rechtbank de echtscheiding uit te spreken en hun afspraken in de beschikking vast te leggen. De rechtbank nam eerst haar rechtsmacht in beeld. Omdat beide echtgenoten hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben, kan de Nederlandse rechter over de echtscheiding oordelen. Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek past de rechtbank daarbij Nederlands recht toe. Beide partijen stelden dat het huwelijk duurzaam is ontwricht. Daarmee was de grond voor de echtscheiding gegeven. De afspraken gaan over drie punten. De vrouw tekent binnen drie dagen na de beschikking een akte van berusting. Daarmee kan de echtscheiding snel worden ingeschreven in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand. Verder betaalt de vrouw de man € 4.000 als finale kwijting voor de vermogensrechtelijke afwikkeling tussen hen. Zij maakt dat bedrag over op de dag dat de echtscheiding in Nederland is ingeschreven. Ten slotte gaan beide partijen binnen twee weken na die inschrijving naar het Turkse consulaat in Rotterdam, zodat de echtscheiding ook in Turkije wordt geregistreerd. De rechtbank spreekt de echtscheiding uit en bepaalt dat partijen deze afspraken zijn overeengekomen, waartoe zij onverkort gehouden zijn. Iedere partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte wijst de rechtbank af.