Naar inhoud
Juristi.nl

Rechtbank wijst vorderingen Container Centralen tegen Celieplant af en heft bewijsbeslag op — RBDHA:2026:14890

merkinbreuk / wanprestatie poolsysteem transportcontainers / bewijsbeslag

Eiser / verzoeker

Container Centralen A/S

VS

Verweerder / gedaagde

Celieplant B.V.

Alle vorderingen van Container Centralen afgewezen, beslagen opgeheven, en Container Centralen veroordeeld tot teruggave van beslagen bescheiden op straffe van een dwangsom van € 10.000 per dag (max. € 200.000) en betaling van € 22.663 aan proceskosten.

  • Container Centralen heeft onvoldoende onderbouwd dat Celieplant wanprestatie heeft gepleegd, merkinbreuk heeft gemaakt of onrechtmatig heeft gehandeld, waardoor alle vorderingen worden afgewezen.
  • Nu het modelrecht en het octrooi van Container Centralen op de CC Eurocontainer zijn vervallen, mogen concurrenten vergelijkbare containers produceren en verhuren en mag Celieplant die van hen huren.
  • De deurwaarder heeft in zijn processen-verbaal niet voldoende toegelicht waarop hij het onderscheid tussen originelen en imitaties baseerde, zodat daaruit geen merkinbreuk kan worden afgeleid.
  • De rechtbank oordeelt dat het indienen van een verklaring ex artikel 1019i Rv geen zin meer heeft nadat de bodemprocedure al aanhangig is gemaakt: de beslagen zijn daarmee niet van rechtswege vervallen.
  • De beslagen worden opgeheven en Container Centralen moet de in beslag genomen bescheiden teruggeven op straffe van een dwangsom van € 10.000 per dag met een maximum van € 200.000.

Samenvatting

Container Centralen, een Deens bedrijf dat een poolsysteem van herbruikbare transportcontainers voor de bloemen- en plantenbranche exploiteert, spande een rechtszaak aan tegen het Aalsmeerse bedrijf Celieplant. Container Centralen beschuldigde Celieplant van wanprestatie, inbreuk op haar merkenrecht en onrechtmatig handelen door het in omloop brengen van zowel originele als namaak-eurocontainers.

De kern van het geschil draaide om twee typen verwijten. Ten eerste zou Celieplant, als voormalig contractant én huurder op basis van zogeheten One Way Service-overeenkomsten, originele CC Eurocontainers buiten de afgesproken routes om hebben gestald bij een derde partij, transportbedrijf JBB Pack in Maasdijk. Ten tweede zou Celieplant namaak-eurocontainers hebben ingekocht, opgeslagen en verder verhandeld, waardoor het poolsysteem van Container Centralen zou worden vervuild met niet van originelen te onderscheiden kopieën.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Container Centralen had al in het voorjaar van 2024 een bewijsbeslag laten leggen bij JBB, waarbij de deurwaarder zowel originele als vermeende imitatie-eurocontainers aantrof. Later, in september 2024, volgde ook een conservatoir bewijsbeslag bij Celieplant zelf, waarbij de deurwaarder ongeveer 380 onderstellen en ruim 5.400 platen aantrof, waarvan een klein percentage als imitatie werd aangemerkt.

De rechtbank oordeelde dat Container Centralen haar stellingen onvoldoende had onderbouwd, zeker tegenover de gemotiveerde betwisting door Celieplant. Zo stelde de rechtbank vast dat de CC Eurocontainers die Celieplant huurde via de One Way Service-overeenkomsten een vaste, gesloten route aflegden: Container Centralen haalde de containers zelf op bij de eindklant. Die containers konden dus helemaal niet bij Celieplant achterblijven.

Bovendien had het modelrecht en het octrooi van Container Centralen op de CC Eurocontainer inmiddels hun maximale beschermingsduur overschreden en waren daarmee vervallen. Andere marktpartijen mogen dus vergelijkbare containers produceren en verhuren, en Celieplant mag die van hen huren. Dat Celieplant zulke containers soms tijdelijk opslaat voordat ze verder gaan, is daarmee ook toegestaan. De deurwaarder had in zijn processen-verbaal wel gesproken over 'EC containers' en 'imitaties', maar niet uitgelegd waar hij dat onderscheid op baseerde. Uit de foto's was bovendien niet te zien dat de aangetroffen containers daadwerkelijk voorzien waren van het merk van Container Centralen.

Een bijzonder procedurekwestie betrof de termijn voor het instellen van de bodemprocedure. Op grond van de Intellectuele Eigendomswet moet een eiser een bodemzaak aanhangig maken binnen een door de rechter gestelde termijn, anders verlopen de getroffen voorzieningen van rechtswege. Container Centralen had de dagvaarding op 28 maart 2025 laten betekenen, enkele dagen na het aflopen van de termijn die was gesteld op grond van de relevante bepaling uit de Rijksoctrooiwet. Celieplant diende vervolgens, bijna vijf maanden later, een verklaring in bij de griffie om alsnog te doen vaststellen dat de beslagen waren vervallen.

De rechtbank verwierp dit betoog. Zij oordeelde dat het doel van de termijnstelling is te voorkomen dat een gedaagde te lang moet wachten op een inhoudelijk oordeel in een bodemprocedure. Nu Container Centralen al wel een bodemprocedure aanhangig had gemaakt, had Celieplant geen bescherming meer nodig via het laten vervallen van de voorzieningen. Een dergelijke bevoegdheid van de gedaagde heeft geen zin meer als de bodemprocedure al loopt.

Omdat alle vorderingen van Container Centralen werden afgewezen, woog het belang van Celieplant bij opheffing van de beslagen zwaarder. De rechtbank hief de beslagen op, beëindigde de gerechtelijke bewaring en veroordeelde Container Centralen om de in beslag genomen gegevensdragers en bescheiden binnen drie werkdagen terug te geven aan Celieplant en alle eventuele kopieën te vernietigen. Voor het geval Container Centralen daar niet tijdig aan voldoet, wordt een dwangsom van € 10.000 per dag opgelegd, met een maximum van € 200.000. Container Centralen werd ook veroordeeld in de proceskosten van Celieplant, begroot op € 22.663.

Betrokken advocaten

mr. B. Niemeijer

eiser

La Gro, ALPHEN AAN DEN RIJN

29 uitspraken
mr. F. Diepraam

verweerder

Pot Jonker Advocaten, HAARLEM

46 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/09/683203

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. M.J. Alt-van Endt
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling

Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd. Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven. Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens. Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd. De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBDHA:2026:33461
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechter verbiedt Nexperia China Chinees bevel tegen Nexperia NL in EU te gebruiken, merkinbreuk afgewezen

Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken. Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen. Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL. De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet. De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert. Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq

Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte. Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren. Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis. EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar. Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBDHA:2026:32594
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht