Rechtbank veroordeelt man tot 21 jaar cel voor moord op ex-partner — RBDHA:2026:17059
moord / femicide / ex-partnerdoding
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld voor moord tot 21 jaar gevangenisstraf, met schadevergoedingen aan zes nabestaanden tot in totaal €200.000.
- Rechtbank verklaart moord bewezen (met voorbedachte raad), in afwijking van de officier van justitie die alleen doodslag bewezen achtte
- Forensisch onderzoek (IDFO) toont aan dat de bevindingen 7 tot 700 maal waarschijnlijker zijn bij het scenario van wurging door de verdachte dan bij zelfmoord door verhanging
- Zoekopdrachten op verdachtes telefoon (strop knopen, forensisch onderscheid moord/zelfmoord, letale dosis antivries) en aanschaf hondenriem wijzen op langdurige voorbereiding
- Tbs-maatregel afgewezen omdat recidiverisico door deskundigen en reclassering laag wordt ingeschat; wel gedragsbeïnvloedende maatregel opgelegd
- Schadevergoedingen toegewezen: €45.000 per kind, €25.000 per ouder en €7.500 per zus van het slachtoffer
Samenvatting
Op 29 januari 2024 belde een man uit Leiden om 07.24 uur naar 112 met de melding dat zijn ex-partner een zelfmoordpoging had gedaan. Toen politie en hulpverleners arriveerden, troffen zij de 30-jarige vrouw bewusteloos op de grond aan met een metalen slipketting om haar hals. Een deel van een hondenriem was vastgeknoopt aan een verwarmingsbuis. De volgende dag overleed zij in het ziekenhuis aan de gevolgen van zuurstofgebrek door aanhoudende belemmering van de bloedsomloop.
De rechtbank Den Haag oordeelde dat de man zijn ex-partner niet had aangetroffen na een zelfmoordpoging, maar haar zelf had gewurgd en de zelfmoord had geënsceneerd. Dat oordeel steunt op omvangrijk forensisch en tactisch onderzoek. Een interdisciplinair forensisch onderzoek (IDFO) woog twee scenario's tegen elkaar af: zelfmoord door verhanging of moord door wurging. De gezamenlijke forensische bevindingen bleken zeven tot zevenhonderd keer waarschijnlijker bij het scenario dat de man zijn ex-partner om het leven had gebracht.
Belangrijek bewijs werd gevonden op de telefoon van de verdachte. Ondanks gewiste browsergeschiedenis bleek uit cachebestanden dat hij in september en oktober 2023 had gezocht naar jurisprudentie over zelfmoord, instructies voor het knopen van een strop en wetenschappelijke artikelen over het forensisch onderscheid tussen moord en zelfmoord door strangulatie. In november 2023 zocht hij ook naar de werking en letale dosis van antivries. Bovendien had hij in december 2023 een hondenriem aangeschaft van hetzelfde type als die later op de plaats delict werd aangetroffen, en bezat hij een tweede slipketting in zijn nieuwe woning. Camerabeelden toonden aan dat de ketting nooit was gebruikt om de hond uit te laten.
De rechtbank stelde vast dat de verdachte maandenlang een plan had voorbereid om de moord te plegen én te verhullen. Dit maakte het verschil met doodslag: de rechtbank verklaarde bewezen dat er sprake was van voorbedachte raad, en week daarmee af van de officier van justitie die enkel doodslag bewezen achtte. De door de verdediging aangevoerde redenen voor een suïcide — alcoholproblemen, jeugdtrauma en een silent depression bij het slachtoffer — vonden geen steun in het dossier. Integendeel: uit berichten aan familie en verklaringen van mensen uit haar omgeving bleek dat het slachtoffer juist uitkeek naar haar nieuwe leven na de scheiding.
De relatie tussen de man en de vrouw was al jarenlang gekenmerkt door controlerend gedrag, jaloezie en spyware op de telefoon van het slachtoffer. Na de definitieve relatiebreuk in april 2023 stuurde hij haar op sommige dagen honderden appberichten. Hij stelde zijn vertrek uit de gezamenlijke woning zo lang mogelijk uit; op de dag van de moord was hij eindelijk verplicht te vertrekken.
De rechtbank legde een gevangenisstraf op van 21 jaar — hoger dan de 18 jaar die de officier van justitie had gevorderd voor doodslag. Strafverzwarend woog de rechtbank mee dat de verdachte zijn eigen kinderen hun moeder heeft ontnomen met voorbedachte raad, en dat hij de nagedachtenis van het slachtoffer probeerde te besmeuren met onjuiste verklaringen over haar karakter en geestelijke gezondheid. De gevorderde tbs-maatregel met dwangverpleging werd niet opgelegd: zowel gedragsdeskundigen als de reclassering schatten het recidiverisico laag in. Wel werd een gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel opgelegd. De kinderen van het slachtoffer krijgen elk €45.000 schadevergoeding, de ouders elk €25.000 en de twee zussen elk €7.500.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2026:330, Rechtbank Overijssel, 27-01-2026, 71.253617.22 (P)
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:994, Rechtbank Den Haag, 22-01-2026, 09-211136-25
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:7863, Rechtbank Amsterdam, 23-10-2025, 13/22197925
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5179, Rechtbank Noord-Nederland, 16-10-2025, 18/030570-25
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
09/036748-24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 3 oktober 2025 namen agenten onder een man twee telefoons in beslag. Eén daarvan was zijn privételefoon. De andere, een iPhone SE, bleek vol te staan met gesprekken in de app Signal waarin drugs werden verhandeld. De politie moest eerst uitzoeken wie de gebruiker van die tweede telefoon was. Dat lukte aan de hand van verkeersgegevens. De iPhone SE reisde steeds mee met de verdachte en straalde 's nachts dezelfde zendmasten aan als zijn privételefoon. Beide toestellen gingen in de zomer van 2025 samen naar Turkije en terug, precies de periode waarin de verdachte zei daar met zijn gezin te zijn geweest. De telefoon maakte bovendien gebruik van wifi-netwerken die verwezen naar de achternaam van zijn moeder en de voornaam van zijn partner. In contactlijsten van andere in beslag genomen telefoons stond het nummer onder namen die op de verdachte wijzen. Dat de telefoon van een familielid zou kunnen zijn, vond de rechtbank onaannemelijk. De verdachte ontkende en bracht verder niets tegenover de bevindingen van de politie in. De verdediging vroeg eerst om gedeeltelijke nietigheid van de dagvaarding, omdat in de tenlastelegging de termen 'precursoren' en 'pre-precursoren' niet nader waren omschreven. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het dossier, in het bijzonder de informatie uit het Drugsgerelateerd CHemicaliën InformatieSysteem, blijkt volgens haar duidelijk welke stoffen daarmee worden bedoeld. Uit de chats leidt de rechtbank af dat de verdachte in de periode van 15 januari 2025 tot en met 3 oktober 2025 handelde in cocaïne. Er werd gevraagd naar 'Boli', er werden prijzen genoemd en er werden locatie en tijdstip afgesproken om de waar op te halen. Volgens de rechtbank heeft hij minstens twintig kilo cocaïne verkocht en verstrekt. Voor de overige drugs die in de tenlastelegging stonden, kon dat niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld, en daarvan sprak de rechtbank hem vrij. Daarnaast bewees de rechtbank grootschalige voorbereidingshandelingen voor het vervaardigen van harddrugs: de verdachte vroeg prijzen van grondstoffen en precursoren, maakte afspraken om die op te halen en voerde gesprekken over betaling in Bitcoin en andere cryptovaluta. Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de landelijke oriëntatiepunten, die voor de verkoop van maximaal twintig kilo harddrugs uitgaan van veertig maanden gevangenisstraf. De voorbereidingshandelingen kwamen daar nog bovenop; daarvoor bestaan geen oriëntatiepunten. De rechtbank rekende het de verdachte aan dat hij een coördinerende rol had bij het bij elkaar brengen van vraag en aanbod, en dat hij geen inzicht gaf in zijn rol en met zijn ontkenning geen verantwoordelijkheid nam. Een eerdere veroordeling door de politierechter van juni 2025 woog niet mee, omdat die nog niet onherroepelijk is. De officier van justitie eiste 42 maanden, waarvan acht maanden voorwaardelijk. De rechtbank legde 45 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, met aftrek van voorarrest. Dat is hoger dan de eis, maar de rechtbank wijst erop dat de verdachte door de voorwaardelijke invrijheidstelling uiteindelijk toch gunstiger uit kan zijn dan bij de eis van de officier. De geschorste voorlopige hechtenis heeft de rechtbank opgeheven. Een in beslag genomen geldbedrag van € 600 wordt bewaard voor de rechthebbende.
Op 24 oktober 2024 trof de politie in een loods bij een woonperceel een groot drugslab aan. Er stond 599,9 kilo MDMA, een harddrug, en de spullen en chemicaliën wezen volgens het Landelijk Forensisch Onderzoek en het Nederlands Forensisch Instituut op productie op zeer grote schaal. De vrouw die op het terrein woonde en de schuur verhuurde, is nu veroordeeld tot vier jaar cel. De verdachte zei dat ze extra geld wilde verdienen en de leegstaande schuur voor 200 euro via Marktplaats had verhuurd aan een man die zich voorstelde als een meubelrenovatiebedrijf. Van de productie van MDMA zou ze niets hebben geweten of gemerkt. Volgens haar raadsvrouw kon het medeplegen niet worden bewezen en moest ze worden vrijgesproken. De rechtbank trok die lezing in twijfel. Uit de telefoon van haar moeder bleek dat er eind juni en begin juli 2024 veel bedrijvigheid op het terrein was: schuttingen werden gekocht en geplaatst, zodat niemand meer in de schuur kon kijken. Het inrichten van zo'n professioneel lab kost minstens enkele weken. De moeder verklaarde dat er meerdere maanden werd gewerkt en dat haar dochter haar daarvan op de hoogte hield. De verdediging noemde die verklaring onbetrouwbaar, maar de rechtbank zag daarvoor geen reden. Ook de Marktplaats-advertentie rammelde. Die werd pas op 24 september 2024 geplaatst, maar op de laptop van de verdachte stond al een huurcontract van 25 juli met de naam van de huurder erin. Die naam kende ze volgens haar eigen verklaring pas na de advertentie. De huurder reageerde bovendien meteen, zonder vragen, en de schuur was binnen 24 uur verhuurd. Het account bleek in werkelijkheid van een medeverdachte te zijn. In het contract stond ook dat een hennepkwekerij of andere illegale activiteiten niet waren toegestaan, een bepaling die de verdachte zelf had opgenomen. Daarnaast belde de verdachte 108 keer met een van de medeverdachten. Zendmastgegevens toonden dat drie medeverdachten in die periode veel in de buurt van haar adres waren. Uit chats bleek dat de stroomvoorziening van de loods via haar liep, en uit een tapgesprek dat ze het eerst over 'wiet' had, waarna het iets anders bleek te zijn. Ter zitting zei ze zelf dat ze mannen met maskers had zien lopen. De rechtbank oordeelde dat ze wist, al was het maar in de vorm van voorwaardelijk opzet, dat er harddrugs werden gemaakt. Zonder haar bijdrage was het lab er niet gekomen: ze stelde de schuur en de ruimte beschikbaar, verhulde de echte bestemming en zorgde voor de voorzieningen. Daarmee was sprake van een nauwe en bewuste samenwerking met de medeverdachten, dus van medeplegen. De rechtbank sprak haar vrij van het subsidiair ten laste gelegde, voor zover dat meer of anders was dan bewezen verklaard. Bij de straf woog zwaar dat het om bijna 600 kilo MDMA ging, met gevaren voor de volksgezondheid, het milieu door het dumpen van chemisch afval en de criminaliteit eromheen. De verdachte nam geen verantwoordelijkheid en gaf geen inzicht in haar drijfveren, ook niet over eventuele geldproblemen. Ze heeft geen strafblad voor soortgelijke feiten. De reclassering kon geen risicotaxatie maken omdat ze de feiten ontkent, maar zag wel problemen met middelengebruik. De zorg voor haar zieke moeder was voor de rechtbank geen reden voor een lichtere straf, want die had haar er niet van weerhouden om de feiten te plegen. De officier van justitie eiste vier jaar cel, waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank legde vier jaar volledig onvoorwaardelijk op. Dat komt de verdachte in de praktijk goed uit: door de regeling voor voorwaardelijke invrijheidstelling zit ze zo een aantal maanden korter vast dan bij een deels voorwaardelijke straf. De rechtbank veroordeelde haar tot een gevangenisstraf van vier jaar, met aftrek van de tijd in voorarrest.