Rechter verbiedt gebruik van merk PANARA maar wijst auteursrechtclaim over schoenen af — RBDHA:2026:18180
merkinbreuk / auteursrecht / opzegging handelsovereenkomst schoenenbranche
Eiser / verzoeker
groothandel PANARA (eiseres in conventie)
Verweerder / gedaagde
Panara Den Haag VOF en vennoten (gedaagden in conventie)
Merkinbreukverbod toegewezen met dwangsom van € 5.000 per dag tot maximaal € 50.000; auteursrechtelijke vorderingen afgewezen; proceskosten gecompenseerd.
- Mondelinge opzegging van de overeenkomst was rechtsgeldig omdat de Haagse winkel wist dat de samenwerking eindigde en zich daar ook naar gedroeg.
- Merkinbreukverbod toegewezen: de winkel heeft vanaf 1 juli 2024 geen toestemming meer om het PANARA merk te gebruiken en moet daarmee binnen vier weken na betekening stoppen.
- Auteursrechtclaim afgewezen omdat de groothandel onvoldoende heeft onderbouwd welke creatieve keuzes de individuele schoenmodellen auteursrechtelijk beschermbaar maken.
- Tussenkomst van Italiaans productiebedrijf Commerbas geweigerd wegens strijd met de goede procesorde in kort geding; voeging aan de zijde van de Haagse winkel wel toegestaan.
- Reconventionele vorderingen van de Haagse winkel niet beoordeeld omdat de voorwaarde waaronder zij zijn ingesteld niet in vervulling is gegaan.
Samenvatting
Een schoenenzaak in Den Haag mag de naam PANARA niet langer gebruiken, maar de eigenaar van dat merk krijgt zijn auteursrechtelijke vorderingen niet toegewezen. Dat heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag op 3 juli 2026 beslist in een kort geding over schoenen en merkgebruik.
De zaak draait om een al jaren bestaande samenwerking tussen een Nederlandse schoenengroothandel en een Haagse schoenenzaak die al sinds 2010 onder de naam Panara Den Haag opereert. Op basis van een overeenkomst mocht de winkel de naam PANARA uitsluitend voeren als ze alleen schoenen van dat merk verkocht. In november 2023 zegde de groothandel de samenwerking op, waarbij een opzegtermijn van twee seizoenen in acht werd genomen.
Na het einde van de overeenkomst per juli 2024 bleef de Haagse winkel de naam PANARA voeren, zowel op de gevel als via de domeinnaam panaradenhaag.nl. Bovendien begon de winkel schoenen te verkopen onder de naam Borgesa, geproduceerd door het Italiaanse bedrijf Commerbas, hetzelfde bedrijf dat eerder de PANARA schoenen maakte. De groothandel stelde dat dit zowel merkinbreuk als auteursrechtinbreuk opleverde en stapte naar de rechter.
De voorzieningenrechter oordeelt dat de opzegging van de overeenkomst rechtsgeldig was, ook al was die mondeling gedaan terwijl de overeenkomst schriftelijke opzegging vereiste. Doorslaggevend is dat de winkel wist dat de samenwerking eindigde: er werden geen nieuwe bestellingen meer geplaatst en de winkel zette in op verkoop onder een eigen naam. Dat de opzegtermijn mogelijk te kort was wegens de langdurige afhankelijkheid van het merk, slaagt niet. Meer dan twee jaar na de opzegging had de winkel de naamswijziging allang kunnen doorvoeren, zo stelt de rechter.
Het auteursrechtelijke deel van de zaak loopt heel anders af. De groothandel betoogde dat de Borgesa schoenen identiek zijn aan de PANARA modellen en daarmee inbreuk maken op zijn auteursrechten. De rechter wijst dit af omdat de groothandel onvoldoende heeft onderbouwd welke specifieke modellen auteursrechtelijk beschermd zijn, welke creatieve keuzes daarin zichtbaar zijn en hoe die keuzes de persoonlijkheid van de maker weerspiegelen. Alleen algemeenheden als 'strakke vormgeving', 'beste leer' en 'tijdloos' zijn aangevoerd, zonder dat per model is uitgewerkt waaruit de beschermde kenmerken bestaan. Daarmee is niet aannemelijk dat de schoencollectie bestaat uit auteursrechtelijk beschermde werken.
Commerbas, de Italiaanse producent die zich aan de zijde van de Haagse winkel wilde voegen én een eigen vordering wilde instellen, mocht als partij deelnemen aan de procedure, maar alleen als gevoegde partij. De tussenkomst met een zelfstandige vordering werd afgewezen omdat dat het karakter van het kort geding te veel zou belasten.
De voorzieningenrechter beveelt de Haagse winkel om binnen vier weken na betekening van het vonnis ieder gebruik van het PANARA merk in de Benelux te staken. Als prikkel legt de rechter een dwangsom op van € 5.000 per dag, met een maximum van € 50.000. Omdat partijen over en weer deels gelijk en deels ongelijk kregen, worden de proceskosten gecompenseerd en draagt elke partij zijn eigen kosten.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:9127, Rechtbank Rotterdam, 23-07-2025, C/10/679138 / HA ZA 24-414
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2024:5771, Rechtbank Rotterdam, 11-06-2024, C/10/678306 / KG ZA 24-389
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBNHO:2024:1544, Rechtbank Noord-Holland, 21-02-2024, 337561
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2023:11876, Rechtbank Rotterdam, 14-12-2023, C/10/668806 / KG ZA 23-1012
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrechtZaaknummer
C/09/703871 KG ZA 26-427
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. H.D. Overbeek
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd. Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven. Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens. Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd. De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Chipfabrikant Nexperia heeft een conflict tussen moeder en dochter dat zich afspeelt in twee landen. Nexperia B.V. in Nijmegen is de houder van vrijwel alle intellectuele eigendomsrechten van de groep, waaronder de merken 'NEXPERIA' in de Benelux en de Europese Unie. Haar Chinese dochter, Nexperia (China) Ltd., verzorgde tot oktober 2025 een groot deel van de productie in de laatste fase van het fabricageproces, plus verkoop en ondersteuning. Enig aandeelhouder van de Nederlandse vennootschap is het Chinese Wingtech. In oktober 2025 liep het conflict op en staakten beide partijen grotendeels de uitvoering van hun onderlinge afspraken. Nexperia NL stuurde op 17 oktober 2025 klanten een waarschuwing over de kwaliteit van producten die de Chinese dochter vanaf 13 oktober leverde. Nexperia China vroeg op 3 december 2025 bij het Hooggerechtshof van de provincie Jiangsu een tijdelijke maatregel tegen Nexperia NL. Dat hof legde op 31 maart 2026 het 'Jiangsu Bevel' op. Daarin staat onder meer dat Nexperia NL, in afwachting van een onherroepelijk vonnis, in China, Nederland en andere landen geen inbreuk op intellectuele eigendomsrechten mag aanvoeren tegen Nexperia China en haar gelieerde partijen of partners, ook niet via openbare verklaringen of brieven. Bij overtreding hoort een dwangsom van 1.000.000 yuan per dag. Het verzoek van Nexperia NL om dit bevel te herzien werd op 29 september 2026 afgewezen. Nexperia NL stapte daarop naar de voorzieningenrechter in Den Haag. Zij vroeg een verbod voor Nexperia China om dat Chinese bevel wereldwijd te gebruiken (een anti-anti-suit injunction, een bevel tegen een buitenlands procesverbod). Daarnaast vroeg zij een verbod op merkinbreuk in de Europese Unie en de Benelux, met dwangsommen tot € 75.000.000 per verbod. Nexperia China bestreed de bevoegdheid van de rechter en vroeg in reconventie een wapperverbod (een verbod om derden te waarschuwen voor inbreuk) en inzage in stukken van Nexperia NL. De voorzieningenrechter achtte zich bevoegd, ook voor het hele grondgebied van de Europese Unie. Het Chinese bevel noemt Nederland uitdrukkelijk, waardoor Nexperia NL hier schade lijdt doordat haar toegang tot de rechter dreigt te worden afgesneden. Nexperia China had zelf op 7 september 2026 de Chinese rechter gevraagd deze procedure te blokkeren op grond van het bevel. Daarom beschouwt de rechter het als een procesverbod. De rechter oordeelde voorlopig dat dit bevel onrechtmatig is naar Nederlands recht. Het gebruik van de contractuele afspraak om overheidsbevelen na te leven, rechtvaardigde dat niet, en een toezegging om het bevel na te leven is niet bewezen. Toegang tot de rechter is bovendien een fundamenteel recht dat slechts in zeer uitzonderlijke gevallen mag worden beperkt, en daaraan voldoet het bevel niet. De merkvorderingen wees de rechter af wegens ontbrekend spoedeisend belang. Nexperia NL wist al sinds oktober 2025 van de dreiging van inbreuk en had eerder kunnen optreden. Bovendien past een verbod niet in kort geding, nu een moedervennootschap in conflict is met haar dochter en over de zeggenschap over beide nog procedures lopen. In reconventie wees de rechter het wapperverbod af: Nexperia NL mag zich als merkhouder tegenover derden op haar rechten beroepen, en er is geen reden aan de geldigheid van de merken te twijfelen. Het inzageverzoek faalde omdat een enkel vermoeden van tekortkoming onvoldoende belang oplevert. Dit is een herstelvonnis: het corrigeert een eerder vonnis van 2 november 2026 op enkele kennelijke verschrijvingen, waaronder een bedrag dat € 75.000.000 moest zijn in plaats van € 75.000. Daarnaast zijn alle behandelend advocaten van beide partijen opgenomen. De rechter veroordeelde Nexperia China om zich binnen de Europese Unie te onthouden van het gebruik van het Jiangsu Bevel, op verbeurte van een dwangsom van € 1.000.000 per dag met een maximum van € 100.000.000. Verder moet Nexperia China € 20.891,97 aan proceskosten betalen. De termijn voor een bodemprocedure is vastgesteld op zes maanden. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte. Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren. Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis. EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar. Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.