Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:19595Civiel Recht; Verbintenissenrecht

Supperclub 2.0 krijgt € 4.000 na annulering clubavond, minder dan gevorderde € 6.000 — RBDHA:2026:19595

annuleringsvergoeding evenement / matiging boetebeding

Eiser / verzoeker

Supperclub 2.0 B.V.

VS

Verweerder / gedaagde

gedaagde partij B.V. (naam geanonimiseerd)

Gedaagde veroordeeld tot betaling van € 4.000 annuleringsvergoeding aan Supperclub 2.0, gematigd van de gevorderde € 6.000, plus € 525 buitengerechtelijke incassokosten en € 1.551,65 proceskosten.

  • Het Zoetermeerse bedrijf is als contractspartij gebonden aan de annuleringsregeling, nu de bestuurder de overeenkomst namens die vennootschap ondertekende.
  • Het beroep op overmacht wegens overlijden in de privésfeer van een externe marketingmedewerker slaagde niet, omdat onvoldoende was onderbouwd dat vervanging onmogelijk was.
  • De annuleringsvergoeding van € 6.000 is een boetebeding dat gematigd wordt tot € 4.000, omdat Supperclub door het organiseren van een diner geen schade leed en het beding een niet-onderhandelde standaardclausule betreft.
  • Wettelijke handelsrente is verschuldigd over de hoofdsom; over de buitengerechtelijke incassokosten geldt slechts de gewone wettelijke rente.

Samenvatting

Supperclub 2.0 B.V. uit Amsterdam exploiteert een locatie voor feesten en evenementen. In juli 2025 sloot zij een overeenkomst met een bedrijf uit Zoetermeer voor drie clubavonden onder de naam 'Pajama Party', gepland op 5 oktober, 2 november en 7 december 2025. De huurprijs bedroeg € 750 per avond, exclusief btw. In de overeenkomst was een annuleringsregeling opgenomen: wie binnen twee maanden voor het evenement annuleert, betaalt de volledige minimale baromzetgarantie van € 6.000 inclusief btw.

Op 8 september 2025 annuleerde het Zoetermeerse bedrijf de clubavond van 5 oktober. Een medewerker schreef namens 'team Pajama Party' dat een overlijden binnen het team en andere privéomstandigheden het onmogelijk maakten het evenement te laten doorgaan. Supperclub stuurde daarop een factuur van € 6.000. Het bedrijf weigerde te betalen en Supperclub stapte naar de rechter.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Bij de kantonrechter voerde het bedrijf aan dat niet zij maar de eenmanszaak Pajama Party de contractspartij was. Dat verweer strandde: de bestuurder had bij het aangaan van de overeenkomst uitdrukkelijk de eigen besloten vennootschap als contractspartij aangewezen en had het contract ook namens die vennootschap ondertekend. Ook het beroep op overmacht slaagde niet. Het bedrijf stelde dat een neef van een bij de marketing betrokken persoon was overleden en dat die persoon daardoor naar het buitenland moest reizen. De kantonrechter oordeelde echter dat onvoldoende was onderbouwd waarom die taken niet door een medewerker of andere externe partij konden worden overgenomen.

Hoewel het bedrijf dus gehouden was de annuleringsvergoeding te betalen, verzocht het de rechter het bedrag te matigen tot nihil. De kantonrechter ging daar gedeeltelijk in mee. De annuleringsregeling geldt als een boetebeding: de rechter mag de boete matigen als de billijkheid dit duidelijk vereist, maar alleen als het beding in de gegeven omstandigheden tot een buitensporig en onaanvaardbaar resultaat leidt.

Doorslaggevend was dat Supperclub op de bewuste avond in plaats van de clubavond een diner organiseerde, met een omzet van € 7.000 tot € 8.000, terwijl de clubavond naar eigen schatting € 4.000 tot € 6.000 zou hebben opgebracht. Supperclub had daardoor feitelijk geen schade geleden. Bovendien betrof het een standaardclausule waarover partijen niet afzonderlijk hadden onderhandeld, en was € 6.000 voor een kleine onderneming een fors bedrag. De kantonrechter achtte het volledige bedrag daarmee buitensporig.

Matiging tot nihil wees de rechter echter af. De annuleringsregeling dient ook om te voorkomen dat evenementen lichtvaardig worden geannuleerd, en de boete moet daarvoor voldoende afschrikwekkend zijn. De annuleringstermijn van twee maanden was niet onredelijk, mede omdat Supperclub personeel zes weken en beveiliging vier weken van tevoren inroostert.

De kantonrechter veroordeelde het Zoetermeerse bedrijf tot betaling van € 4.000, te vermeerderen met wettelijke handelsrente vanaf 10 oktober 2025. Daarbovenop moet het bedrijf € 525 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en € 1.551,65 aan proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. H.W. Meijer

eiser

Ten Holter Noordam advocaten, ROTTERDAM

25 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

K/4502/12116996

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. J. Van Der Lee
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBDHA:2026:34034
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBDHA:2026:33938
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBDHA:2026:33450
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBDHA:2026:33853
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea

Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven. De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod. Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden. De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen. De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht