Rechtbank wijst vorderingen Bever Holding over geheime winstafspraak bij vastgoedverkoop af — RBDHA:2026:21252
vastgoedgeschil over gestelde geheime mondelinge winstafspraak bij verkoop percelen
Eiser / verzoeker
N.V. Bever Holding c.s.
Verweerder / gedaagde
gedaagden c.s. (kopende vennootschappen en erfgenamen van commissaris)
Alle vorderingen van Bever Holding zijn afgewezen; Bever Holding wordt veroordeeld in de proceskosten van € 14.796,00.
- De rechtbank kan niet vaststellen dat de gestelde mondelinge winstafspraak voldoende bepaalbaar was: de inhoud (netto/bruto oppervlak, parkeergarage) was onvoldoende uitgewerkt om een afdwingbare verbintenis aan te nemen.
- Uit de getuigenverklaringen en telefoontranscripten blijkt niet dat het kopende bedrijf als contractspartij bij de gestelde aanvullende afspraken was betrokken; de afspraken lijken te zijn gemaakt tussen twee personen, niet tussen twee vennootschappen.
- De wettelijk vertegenwoordiger van Bever Holding werd pas een jaar na het tekenen van de koopovereenkomsten geïnformeerd over de gestelde winstafspraak, wat de stelling dat deze aan Bever Holding toekwam verzwakt.
- De subsidiaire vordering tegen de erfgenamen op grond van onbevoegde vertegenwoordiging (artikel 3:70 BW) wordt afgewezen omdat niet is vastgesteld dat de commissaris de vennootschap onbevoegd heeft vertegenwoordigd.
- Bever Holding had geen grond om de koopovereenkomsten te ontbinden, zodat de door het hof afgedwongen levering en de doorlevering aan de tweede gedaagde rechtmatig waren.
Samenvatting
Bever Holding, een beursgenoteerde vastgoedonderneming uit Hilversum, verkocht in november 2020 tien percelen in Noordwijk voor 60 miljoen euro aan een bouwbedrijf. De verkoop had een bijzondere achtergrond: Bever Holding zat financieel klem omdat een financier dreigde de percelen executoriaal te verkopen. Het kopende bedrijf loste de schuld van ruim 34 miljoen euro af en kocht de gronden tegelijkertijd.
Naderhand stelde Bever Holding dat naast de schriftelijke koopsom aanvullende geheime mondelinge afspraken waren gemaakt. Die zouden inhouden dat de koper een winstdeel van 30 tot 50 procent zou uitkeren afhankelijk van het uiteindelijk te realiseren bouwvolume, dat rente zou worden betaald over een deel van de koopsom, en dat advocaat- en advieskosten alsmede onroerendezaakbelasting voor rekening van de koper zouden komen. De afspraken zouden zijn gemaakt door de directeur-grootaandeelhouder van Bever Holding met de oprichter van de kopende groep, die inmiddels commissaris was. Ze zouden bewust geheimgehouden zijn voor de gemeente Noordwijk, omdat de relatie tussen de gemeente en Bever Holding moeizaam was en de gemeente anders de levering had kunnen blokkeren.
Toen de oprichter van de kopende groep kort voor de geplande levering in november 2021 overleed, betwistte het kopende bedrijf het bestaan van de aanvullende afspraken. Bever Holding weigerde te leveren en ontbond de koopovereenkomsten. Een kort geding volgde: de voorzieningenrechter wees de leveringseis af, maar het gerechtshof Den Haag veroordeelde Bever Holding alsnog tot levering. De percelen werden in juli 2022 overgedragen. Vervolgens startte Bever Holding een bodemprocedure.
In die bodemprocedure vroeg Bever Holding de rechtbank vast te stellen dat de ontbinding rechtsgeldig was, dat de afgedwongen levering onrechtmatig was, en dat zij recht had op schadevergoeding. Subsidiair voerde zij aan dat de commissaris de vennootschap onbevoegd had vertegenwoordigd en dat zijn erfgenamen daarvoor aansprakelijk waren.
De rechtbank stelt voorop dat Bever Holding moet bewijzen dat de gestelde afspraken daadwerkelijk zijn gemaakt met het kopende bedrijf. Weliswaar zijn er aanwijzingen dat de directeur-grootaandeelhouder van Bever Holding en de commissaris hebben gesproken over een winstdeling, zo blijkt uit getuigenverklaringen en transcripten van telefoongesprekken. Zo reageert een medewerker van de koper op suggesties over de winstafspraak met de woorden dat 'niemand praat', wat erop wijst dat hij van de afspraak wist.
Maar de rechtbank concludeert dat daarmee nog niet vaststaat dat het kopende bedrijf zelf aan die afspraken gebonden is. De precieze inhoud van de winstafspraak is onvoldoende bepaalbaar: de directeur-grootaandeelhouder van Bever Holding wist zelf niet of er werd gerekend met netto of bruto vloeroppervlak, en of een parkeergarage of commerciële ruimtes meetellen. Bovendien is onduidelijk wie de contractspartijen waren: de verklaringen wijzen eerder op een afspraak tussen twee personen dan tussen twee vennootschappen. Zo lijkt uit een telefoongesprek te volgen dat de commissaris heeft voorgesteld de winstuitkering niet aan Bever Holding als beursfonds te doen, maar aan de directeur-grootaandeelhouder privé. Ook is de wettelijk vertegenwoordiger van Bever Holding pas een jaar na het tekenen van de koopovereenkomsten geïnformeerd over de gestelde winstafspraak, zonder dat daarvoor een verklaring is gegeven.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. Bever Holding had geen grond om de koopovereenkomsten te ontbinden, zodat de afgedwongen levering niet onrechtmatig was en ook het doorgeven van de percelen aan de andere gedaagde partij rechtmatig was. De subsidiaire vordering tegen de erfgenamen van de commissaris strandt eveneens, omdat niet is komen vast te staan dat hij de vennootschap onbevoegd heeft vertegenwoordigd. Bever Holding wordt veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 14.796,00.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2024:2332, Rechtbank Amsterdam, 25-04-2024, C/13/748890 / KG ZA 24-285
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2023:6508, Rechtbank Amsterdam, 18-10-2023, C/13/727805 / HA ZA 23-24
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2023:227, Rechtbank Midden-Nederland, 04-01-2023, C/16/533521 / HA ZA 22-53
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:GHAMS:2022:3260, Gerechtshof Amsterdam, 22-11-2022, 200.313.289/01 KG en 200.313.321/01 KG
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
692972
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. P. Dondorp
- dhr. mr. D.E. Alink
- dhr. mr. M.P.C. van Essen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven. De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod. Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden. De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen. De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet. De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd. Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat. De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek. De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.