Rechter verplicht man mee te werken aan overdracht woning aan ex-vrouw uiterlijk 1 maart 2027 — RBDHA:2026:21401
verdeling echtelijke woning na echtscheiding / kort geding medewerking overdracht
Eiser / verzoeker
de vrouw (eiseres)
Verweerder / gedaagde
de man (gedaagde)
De subsidiaire vordering van de vrouw wordt gedeeltelijk toegewezen: de man moet uiterlijk 1 maart 2027 meewerken aan de overdracht van de woning aan de vrouw, bij weigering treedt het vonnis in de plaats van zijn handtekening; de gevorderde dwangsom en machtiging sterke arm worden afgewezen.
- De man wordt veroordeeld om uiterlijk 1 maart 2027 mee te werken aan de overdracht van zijn onverdeelde helft van de woning aan de vrouw, conform zijn eerdere toezegging.
- Bij weigering treedt het vonnis op grond van artikel 3:300 lid 2 BW in de plaats van de wilsverklaring van de man in de notariële akte.
- De rechter stelt een termijn tot 1 maart 2027 in het belang van de kinderen, zodat zij niet opnieuw abrupt moeten verhuizen terwijl hoger beroep en verhuisprocedure nog lopen.
- De gevorderde dwangsom en machtiging voor ontruiming met behulp van de sterke arm worden afgewezen omdat de wet de deurwaarder al die bevoegdheid geeft.
- De voorzieningenrechter wijst de primaire vordering af omdat de man eerst zelf de gelegenheid moet krijgen mee te werken zoals hij heeft toegezegd.
Samenvatting
Een gescheiden stel in Den Haag strijdt al geruime tijd om de voormalige echtelijke woning. Na een moeizame echtscheidingsprocedure bij de rechtbank Rotterdam werd de woning in eerste instantie aan de man toebedeeld. Toen hij de financiering niet rond kreeg, mocht de vrouw de woning overnemen, mits zij kon aantonen dat ze dat financieel kon dragen.
De vrouw slaagde er aanvankelijk niet in om tijdig een hypotheekofferte te overleggen. Mede daardoor won de man een eerder kort geding bij de rechtbank Rotterdam in mei 2026: de vrouw moest de woning binnen zeven dagen verlaten, zodat de man er met de twee kinderen kon intrekken. De man had daarbij toegezegd dat hij, zodra de vrouw kon aantonen de woning te kunnen overnemen, zijn medewerking zou verlenen en de woning zou verlaten.
In juni 2026 tekende de vrouw alsnog een bindende hypotheekofferte bij de Rabobank. De man weigerde echter op dat moment mee te werken aan een spoedige overdracht. De vrouw startte daarop een nieuw kort geding bij de rechtbank Den Haag en vorderde dat de rechter de overdracht zou afdwingen, waarbij het vonnis zo nodig in de plaats zou treden van de handtekening van de man.
De voorzieningenrechter erkende dat de vrouw een spoedeisend belang heeft: zij verblijft noodgedwongen bij haar moeder in een kleine woning, terwijl ze heeft aangetoond dat ze de woning kan overnemen. Tegelijkertijd benadrukte de rechter dat de belangen van de twee minderjarige kinderen zwaar wegen. De kinderen wonen pas sinds 3 juni 2026 bij hun vader in de woning, na een lange en gespannen thuissituatie. De rechter oordeelde dat het niet in hun belang is om nu alweer te moeten verhuizen naar een tijdelijke accommodatie.
Daarnaast lopen er nog twee juridische procedures die van belang zijn voor de kinderen: het hoger beroep van de vrouw over de hoofdverblijfplaats van de kinderen, en een door de man nog te starten procedure om toestemming te krijgen om met de kinderen naar de regio Alkmaar te verhuizen. De rechter verwacht dat die procedures (vlak) voor het einde van 2026 tot uitspraken zullen leiden en dat kort daarna ook duidelijk zal zijn waar de kinderen definitief gaan wonen.
Met dit alles in het achterhoofd wees de voorzieningenrechter de vorderingen van de vrouw gedeeltelijk toe. De man wordt veroordeeld om uiterlijk op 1 maart 2027 mee te werken aan de overdracht van zijn helft van de woning aan de vrouw. Als hij dat weigert, treedt het vonnis op grond van de wet in de plaats van zijn handtekening onder de notariële akte. Na de overdracht moet de man de woning binnen 24 uur verlaten en ontruimen. De gevorderde dwangsom en machtiging voor ontruiming met politiehulp wees de rechter af: de wet geeft de deurwaarder al de bevoegdheid om een gedwongen ontruiming uit te voeren. De proceskosten worden door elk van de partijen zelf gedragen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2026:197, Gerechtshof Amsterdam, 27-01-2026, 200.356.043/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:26620, Rechtbank Den Haag, 17-12-2025, C/09/683862 / FA RK 25-2932
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:25772, Rechtbank Den Haag, 03-12-2025, C/09/670614 / FA RK 24-5654
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBROT:2025:14714, Rechtbank Rotterdam, 27-11-2025, C/10/710417 / JE RK 25-2384 en C/10/711587 / JE RK 25-2568
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
C/09/707272 / KG ZA 26-666
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven. De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod. Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden. De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen. De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet. De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd. Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat. De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek. De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.