Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:21807Civiel Recht; Verbintenissenrecht

Rechter wijst vorderingen ABR Infra Services af in geschil met CRS Works over stand-by-diensten voor HTM — RBDHA:2026:21807

aanbestedingsgeschil / samenwerkingsovereenkomst / concurrentiebeding

Eiser / verzoeker

ABR Infra Services B.V.

VS

Verweerder / gedaagde

CRS Works B.V.

De voorzieningenrechter wijst alle vorderingen van ABR Infra Services af en veroordeelt ABR in de proceskosten van € 2.101.

  • Stand-by-diensten vallen buiten de scope van de aanbesteding en de raamovereenkomst, zoals HTM uitdrukkelijk had aangegeven in de Nota van Inlichtingen.
  • De samenwerkingsovereenkomst tussen ABR en CRS was gericht op gezamenlijk inschrijven op de aanbesteding; stand-by-diensten vallen daar niet onder.
  • Het concurrentiebeding in de samenwerkingsovereenkomst ziet op een vergelijkbare samenwerking in aanbestedingsverband, niet op het zelfstandig verrichten van stand-by-diensten.
  • Het inzageverzoek in de administratie van CRS wordt afgewezen bij gebrek aan grond om aan te nemen dat CRS werkzaamheden verricht die onder de raamovereenkomst vallen.
  • ABR wordt veroordeeld in de proceskosten van CRS, begroot op € 2.101.

Samenvatting

ABR Infra Services, een uitzendbedrijf in de infra- en grond-weg-waterbouwsector, stapte naar de rechter omdat het meende dat CRS Works, haar onderaannemer, buiten haar om opdrachten uitvoerde voor HTM. Concreet ging het om zogenoemde stand-by-diensten: een regeling waarbij veiligheidspersoneel na een oproep van HTM binnen 30 tot 45 minuten op locatie aanwezig moet zijn. ABR wilde dat CRS deze werkzaamheden zou staken en bovendien inzage zou geven in haar administratie over de samenwerking met HTM.

De achtergrond van het conflict: ABR en CRS hadden in september 2024 een samenwerkingsovereenkomst gesloten om gezamenlijk in te schrijven op een aanbesteding van HTM voor veiligheidsdiensten. ABR won die aanbesteding en sloot een raamovereenkomst met HTM voor drie jaar. Vervolgens kwamen ABR en CRS samen ook een aparte offerte overeen voor stand-by-diensten, buiten de aanbesteding om. Begin 2026 ontdekte ABR dat CRS zelfstandig stand-by-diensten uitvoerde voor HTM, zonder haar daarin te betrekken. ABR stelde dat dit in strijd was met de samenwerkingsovereenkomst en met het daarin opgenomen concurrentiebeding.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag ging daar niet in mee. Centraal in de beoordeling stond de vraag of stand-by-diensten onder de raamovereenkomst of de samenwerkingsovereenkomst vallen. Dat is volgens de rechter niet het geval. Tijdens de aanbestedingsprocedure had HTM in een Nota van Inlichtingen uitdrukkelijk aangegeven dat stand-by-diensten buiten de scope van de aanbesteding vallen en eventueel apart zouden worden gegund. Die diensten zijn daarna ook daadwerkelijk apart aangeboden via een offerte, die ABR zelf mee had ondertekend. Dat de diensten buiten de aanbesteding vallen, blijkt ook uit het addendum dat ABR en HTM in februari 2026 tekenden: stand-by-diensten worden daarin niet genoemd.

Het concurrentiebeding in de samenwerkingsovereenkomst verbiedt partijen betrokken te zijn bij een vergelijkbare samenwerking in het kader van een aanbesteding. Dat CRS dit beding had geschonden door zelfstandig stand-by-diensten te verrichten, zag de rechter niet. Stand-by-diensten zijn iets anders dan deelnemen aan een aanbestedingsprocedure. Ook het beroep van ABR op redelijkheid en billijkheid haalde het niet, omdat dat argument was toegespitst op een onderaannemer die diensten overneemt die onder de scope van de samenwerking vallen, wat hier nu juist niet het geval is.

Het verzoek om inzage in de administratie van CRS wees de rechter eveneens af. Zonder een grond om aan te nemen dat CRS werkzaamheden uitvoert die onder de raamovereenkomst vallen, is er geen reden om haar te verplichten een groot deel van haar commerciële administratie te overleggen, zeker nu de twee bedrijven ook elkaars concurrenten zijn.

Al met al worden beide vorderingen van ABR afgewezen. ABR moet de proceskosten van CRS betalen, begroot op € 2.101, te voldoen binnen veertien dagen na aanschrijving.

Betrokken advocaten

mr. L.E.M. Haverkort

eiser

Infense Advocaten, DEVENTER

30 uitspraken
mr. C.S. Korthaus

eiser

Infense Advocaten, DEVENTER

3 uitspraken
mr. R.P.R. Nolten

verweerder

FYRM. Advocaten, 'S-GRAVENHAGE

25 uitspraken
mr. A. El Ouath

verweerder

FYRM. Advocaten, 'S-GRAVENHAGE

9 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/09/706438 / KG ZA 26/596

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. A.C. Bordes
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBDHA:2026:34034
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBDHA:2026:33938
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
RBDHA:2026:33450
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea

Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven. De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod. Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden. De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen. De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter verbiedt verkoop van appartement na verbouwing zonder toestemming VvE, bouwkundig onderzoek verplicht

Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet. De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd. Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat. De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek. De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Verbintenissenrecht