Rechter veroordeelt Poolse man tot celstraf voor gooien met kokend water — RBDHA:2026:21982
zware mishandeling door het gooien van kokend water
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
de verdachte
Verdachte veroordeeld tot 9 maanden gevangenisstraf waarvan 3 maanden voorwaardelijk en moet € 16.569,93 schadevergoeding betalen wegens zware mishandeling met kokend water.
- Rechtbank gebruikt de niet-getoetste verklaring van een onvindbare getuige toch voor het bewijs, omdat deze niet doorslaggevend is en de verdediging de aangeefster wel kon ondervragen
- Rechtbank verwerpt het scenario van een ongeluk omdat het letsel en de plek van de brandwonden niet passen bij een gemorste pan tijdens het koken
- Rechtbank kwalificeert de tweedegraads brandwonden als zwaar lichamelijk letsel vanwege de noodzakelijke ziekenhuisopname en blijvende littekens
- Rechtbank wijkt sterk af van de eis van 24 maanden en legt 9 maanden gevangenisstraf op, mede omdat geen eerdere geschiedenis van geweld tegen aangeefster is gebleken
- Verzoek om een apart contactverbod als vrijheidsbeperkende maatregel afgewezen omdat een contactverbod al als bijzondere voorwaarde wordt opgelegd
Samenvatting
Op 24 maart 2026 kreeg een vrouw in Den Haag een pan met kokend heet water over zich heen. Zij liep daardoor tweedegraads brandwonden op aan haar armen, romp en linkerbeen, over een oppervlakte van vijf tot tien procent van haar lichaam. Ze moest twee dagen in het ziekenhuis worden opgenomen en had daarna nog wondbehandeling nodig. De officier van justitie verweet de man met wie zij een relatie had gehad, dat hij haar opzettelijk zwaar lichamelijk letsel had toegebracht door het water over haar heen te gooien.
De verdediging bepleitte vrijspraak, onder meer omdat de verdediging een getuige die belastend had verklaard, niet had kunnen ondervragen. De rechter-commissaris had die getuige twee keer opgeroepen, maar hij verscheen niet en bleek ook na verder onderzoek niet traceerbaar. De rechtbank oordeelde dat het gebruik van zijn verklaring voor het bewijs toch geen schending van het recht op een eerlijk proces opleverde: er was een goede reden dat hij niet kon worden gehoord, zijn verklaring was niet het enige of doorslaggevende bewijsmiddel, en de verdediging had wel de gelegenheid gehad om de aangeefster zelf bij de rechter-commissaris te ondervragen. Ook het verzoek om nog een deskundige en de aangeefster opnieuw te horen over de aard van het letsel wees de rechtbank af, omdat zij zich op basis van het dossier en de foto's van het letsel voldoende voorgelicht achtte.
De rechtbank achtte geen reden om aan de betrouwbaarheid van de aangeefster te twijfelen: zij had meteen bij de politie verklaard dat de man het water over haar heen had gegooid en bleef daar bij de politie en de rechter-commissaris consequent bij. De door de verdediging geopperde mogelijkheid van een ongeluk, waarbij de vrouw zelf de pan zou hebben omgestoten, vond de rechtbank zeer onwaarschijnlijk. De politie trof de pan namelijk terug op het aanrecht met nog een laag dampend water erin, wat zou betekenen dat de vrouw na het ongeluk de pan teruggezet zou hebben. Bovendien paste het patroon van de brandwonden, vooral op haar borst en bovenarmen, beter bij water dat van ongeveer een meter afstand over haar heen werd gegooid dan bij een ongeluk tijdens het koken.
De verdediging voerde ook aan dat het letsel niet als zwaar lichamelijk letsel kon worden aangemerkt, omdat het om oppervlakkige tweedegraads brandwonden ging zonder duidelijk blijvende, ontsierende littekens. De rechtbank volgde dit niet: uit de medische stukken bleek dat medisch ingrijpen noodzakelijk was geweest, de vrouw twee dagen in het ziekenhuis had gelegen en er sprake was van blijvende verkleuringen en littekens. Dat een opname in een gespecialiseerd brandwondencentrum niet nodig was, deed daar volgens de rechtbank niet aan af. De rechtbank achtte de primair tenlastegelegde zware mishandeling daarom wettig en overtuigend bewezen.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 24 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van drie jaar, dadelijk uitvoerbare bijzondere voorwaarden en een dadelijk uitvoerbaar contactverbod van vier jaar als aparte vrijheidsbeperkende maatregel. De rechtbank week hier fors van af. Zij hield weliswaar rekening met de landelijke oriëntatiepunten, die voor dit type mishandeling een gevangenisstraf van zeven maanden als uitgangspunt noemen, maar legde uiteindelijk een gevangenisstraf van negen maanden op, waarvan drie maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Aan het voorwaardelijke deel verbond de rechtbank onder meer een meldplicht bij de reclassering, verplichte behandeling bij Fivoor of een vergelijkbare zorgverlener, een contactverbod met de aangeefster en een locatieverbod met elektronisch toezicht rond haar woning. De rechtbank weigerde echter, anders dan geëist, de bijzondere voorwaarden en het aparte contactverbod dadelijk uitvoerbaar te verklaren: daarvoor moet ernstig rekening worden gehouden met herhaling van geweld tegen het slachtoffer, en daarvan was volgens de rechtbank niet gebleken, mede omdat de man niet langer op het adres van de aangeefster woonde. Om diezelfde reden, en omdat een contactverbod al als bijzondere voorwaarde was opgelegd, zag de rechtbank ook geen aanleiding voor een aparte vrijheidsbeperkende maatregel. Ten slotte wees de rechtbank de vordering van de aangeefster als benadeelde partij toe tot een bedrag van € 16.569,93, bestaande uit materiële schade en € 16.000 smartengeld voor de brandwonden, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf de datum van het incident.
Betrokken advocaten
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
09/089781-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.