Rechtbank legt Poolse man voorwaardelijke ISD-maatregel op voor diefstal en vredebreuk — RBDHA:2026:22407
Diefstal en lokaalvredebreuk door veelpleger, ISD-maatregel
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een voorwaardelijke ISD-maatregel van twee jaar met een proeftijd van drie jaar, wegens lokaalvredebreuk en winkeldiefstal.
- Verdachte wordt schuldig bevonden aan lokaalvredebreuk, het wederrechtelijk binnendringen van een afgesloten schuur, en aan winkeldiefstal bij Albert Heijn
- Reclassering Fivoor adviseert een onvoorwaardelijke ISD-maatregel wegens een hoog recidiverisico en het ontbreken van verblijfsrecht in Nederland
- Rechtbank stelt vast dat aan zowel de harde als de zachte criteria van artikel 38m Wetboek van Strafrecht voor de ISD-maatregel is voldaan
- Rechtbank wijkt af van de eis van de officier van justitie en legt, anders dan geëist, een voorwaardelijke in plaats van onvoorwaardelijke ISD-maatregel op
- Voorlopige hechtenis wordt opgeheven zodat de verdachte kan worden overgedragen aan vreemdelingenbewaring met het oog op terugkeer naar Polen
Samenvatting
Een 44-jarige Poolse man moest zich voor de rechtbank Den Haag verantwoorden voor twee losstaande feiten. Op 11 maart 2026 werd hij aangetroffen slapend in een afgesloten schuur bij een woning in Boskoop, zonder toestemming van de eigenaar. Ruim een maand later, op 8 april 2026, stopte hij in een Albert Heijn-vestiging in Alphen aan den Rijn een fles port in zijn tas en een zak soep in zijn jaszak, ter waarde van in totaal € 13,48, en verliet de winkel zonder af te rekenen.
De diefstal is onder meer vastgelegd op camerabeelden van de winkel, waarop te zien is hoe de man een fles wijn of port onder zijn jas verstopt en vervolgens verder het gangpad inloopt. Bij zijn verhoor verklaarde hij dat hij van plan was de spullen af te rekenen, maar bij zijn insluiting werden bij hem geen geld, bankpas of telefoon aangetroffen.
De verdediging voerde aan dat de verdachte moest worden vrijgesproken van de winkeldiefstal, omdat hij de kassa nog niet was gepasseerd en had verklaard dat hij van plan was de goederen alsnog te betalen. De rechtbank verwerpt dit verweer: de verdachte had de goederen al zodanig aan het zicht en de heerschappij van de winkel onttrokken dat de diefstal was voltooid, en bovendien bleek bij de fouillering dat hij geen betaalmiddelen bij zich had. Ook het verweer tegen de vredebreuk, dat onduidelijk zou zijn of de schuur wel was afgesloten, wordt verworpen: uit de aangifte blijkt voldoende dat de schuur met een slot was afgesloten en dat de verdachte daar niet mocht zijn.
Beide feiten worden bewezen verklaard. Voor de strafmaat weegt zwaar mee dat de verdachte een uitgebreid strafblad heeft voor soortgelijke vermogensdelicten en dat hij, sinds hij in 2022 naar Nederland kwam om te werken, sinds 2023 herhaaldelijk met justitie in aanraking komt. Reclassering Fivoor schat het recidiverisico hoog in en adviseert een onvoorwaardelijke maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (ISD), omdat de verdachte geen verblijfsrecht meer heeft in Nederland en daardoor niet mag werken, geen aanspraak kan maken op voorzieningen en niet in aanmerking komt voor reclasseringsbegeleiding.
De rechtbank stelt vast dat aan zowel de harde als de zachte criteria voor de ISD-maatregel is voldaan: de verdachte is in de afgelopen vijf jaar al minstens drie keer onherroepelijk veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf en er zijn in die periode processen-verbaal opgemaakt voor meer dan tien misdrijven. Toch kiest de rechtbank niet voor de onvoorwaardelijke maatregel die de officier van justitie eiste voor de duur van één jaar. De rechtbank wijst erop dat de verdachte eerder, bij een vonnis van 27 januari 2026, al een laatste kans kreeg met een gevangenisstraf van zestig dagen, nadat hij had beloofd terug te keren naar Polen. Nu hij toch terugkwam en opnieuw een vermogensdelict pleegde, acht de rechtbank een kale gevangenisstraf niet meer passend, maar wil zij de verdachte via een voorwaardelijke maatregel een duidelijk signaal geven.
De rechtbank legt daarom een voorwaardelijke ISD-maatregel op voor de maximale duur van twee jaar, met een proeftijd van drie jaar waarin de verdachte geen strafbare feiten mag plegen. Wordt hij binnen die proeftijd opnieuw veroordeeld, dan kan de maatregel alsnog ten uitvoer worden gelegd. Omdat de verdachte in Nederland als ongewenst vreemdeling is aangemerkt en zelf ook verklaart niet in Nederland te willen blijven, heft de rechtbank tegelijk het bevel tot voorlopige hechtenis op, zodat hij aansluitend in vreemdelingenbewaring kan worden geplaatst met het oog op zijn terugkeer naar Polen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:389, Raad van State, 22-01-2026, 202504974/1/V3
Raad van State · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RVS:2026:250, Raad van State, 15-01-2026, 202504592/1/V3
Raad van State · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:26889, Rechtbank Den Haag, 24-12-2025, NL25.17544 en NL25.17545
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10060, Rechtbank Amsterdam, 10-12-2025, 13-237196-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
09/074551-26 en 09/106067-26 (ttz. gev.)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 3 oktober 2025 namen agenten onder een man twee telefoons in beslag. Eén daarvan was zijn privételefoon. De andere, een iPhone SE, bleek vol te staan met gesprekken in de app Signal waarin drugs werden verhandeld. De politie moest eerst uitzoeken wie de gebruiker van die tweede telefoon was. Dat lukte aan de hand van verkeersgegevens. De iPhone SE reisde steeds mee met de verdachte en straalde 's nachts dezelfde zendmasten aan als zijn privételefoon. Beide toestellen gingen in de zomer van 2025 samen naar Turkije en terug, precies de periode waarin de verdachte zei daar met zijn gezin te zijn geweest. De telefoon maakte bovendien gebruik van wifi-netwerken die verwezen naar de achternaam van zijn moeder en de voornaam van zijn partner. In contactlijsten van andere in beslag genomen telefoons stond het nummer onder namen die op de verdachte wijzen. Dat de telefoon van een familielid zou kunnen zijn, vond de rechtbank onaannemelijk. De verdachte ontkende en bracht verder niets tegenover de bevindingen van de politie in. De verdediging vroeg eerst om gedeeltelijke nietigheid van de dagvaarding, omdat in de tenlastelegging de termen 'precursoren' en 'pre-precursoren' niet nader waren omschreven. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het dossier, in het bijzonder de informatie uit het Drugsgerelateerd CHemicaliën InformatieSysteem, blijkt volgens haar duidelijk welke stoffen daarmee worden bedoeld. Uit de chats leidt de rechtbank af dat de verdachte in de periode van 15 januari 2025 tot en met 3 oktober 2025 handelde in cocaïne. Er werd gevraagd naar 'Boli', er werden prijzen genoemd en er werden locatie en tijdstip afgesproken om de waar op te halen. Volgens de rechtbank heeft hij minstens twintig kilo cocaïne verkocht en verstrekt. Voor de overige drugs die in de tenlastelegging stonden, kon dat niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld, en daarvan sprak de rechtbank hem vrij. Daarnaast bewees de rechtbank grootschalige voorbereidingshandelingen voor het vervaardigen van harddrugs: de verdachte vroeg prijzen van grondstoffen en precursoren, maakte afspraken om die op te halen en voerde gesprekken over betaling in Bitcoin en andere cryptovaluta. Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de landelijke oriëntatiepunten, die voor de verkoop van maximaal twintig kilo harddrugs uitgaan van veertig maanden gevangenisstraf. De voorbereidingshandelingen kwamen daar nog bovenop; daarvoor bestaan geen oriëntatiepunten. De rechtbank rekende het de verdachte aan dat hij een coördinerende rol had bij het bij elkaar brengen van vraag en aanbod, en dat hij geen inzicht gaf in zijn rol en met zijn ontkenning geen verantwoordelijkheid nam. Een eerdere veroordeling door de politierechter van juni 2025 woog niet mee, omdat die nog niet onherroepelijk is. De officier van justitie eiste 42 maanden, waarvan acht maanden voorwaardelijk. De rechtbank legde 45 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, met aftrek van voorarrest. Dat is hoger dan de eis, maar de rechtbank wijst erop dat de verdachte door de voorwaardelijke invrijheidstelling uiteindelijk toch gunstiger uit kan zijn dan bij de eis van de officier. De geschorste voorlopige hechtenis heeft de rechtbank opgeheven. Een in beslag genomen geldbedrag van € 600 wordt bewaard voor de rechthebbende.
Op 24 oktober 2024 trof de politie in een loods bij een woonperceel een groot drugslab aan. Er stond 599,9 kilo MDMA, een harddrug, en de spullen en chemicaliën wezen volgens het Landelijk Forensisch Onderzoek en het Nederlands Forensisch Instituut op productie op zeer grote schaal. De vrouw die op het terrein woonde en de schuur verhuurde, is nu veroordeeld tot vier jaar cel. De verdachte zei dat ze extra geld wilde verdienen en de leegstaande schuur voor 200 euro via Marktplaats had verhuurd aan een man die zich voorstelde als een meubelrenovatiebedrijf. Van de productie van MDMA zou ze niets hebben geweten of gemerkt. Volgens haar raadsvrouw kon het medeplegen niet worden bewezen en moest ze worden vrijgesproken. De rechtbank trok die lezing in twijfel. Uit de telefoon van haar moeder bleek dat er eind juni en begin juli 2024 veel bedrijvigheid op het terrein was: schuttingen werden gekocht en geplaatst, zodat niemand meer in de schuur kon kijken. Het inrichten van zo'n professioneel lab kost minstens enkele weken. De moeder verklaarde dat er meerdere maanden werd gewerkt en dat haar dochter haar daarvan op de hoogte hield. De verdediging noemde die verklaring onbetrouwbaar, maar de rechtbank zag daarvoor geen reden. Ook de Marktplaats-advertentie rammelde. Die werd pas op 24 september 2024 geplaatst, maar op de laptop van de verdachte stond al een huurcontract van 25 juli met de naam van de huurder erin. Die naam kende ze volgens haar eigen verklaring pas na de advertentie. De huurder reageerde bovendien meteen, zonder vragen, en de schuur was binnen 24 uur verhuurd. Het account bleek in werkelijkheid van een medeverdachte te zijn. In het contract stond ook dat een hennepkwekerij of andere illegale activiteiten niet waren toegestaan, een bepaling die de verdachte zelf had opgenomen. Daarnaast belde de verdachte 108 keer met een van de medeverdachten. Zendmastgegevens toonden dat drie medeverdachten in die periode veel in de buurt van haar adres waren. Uit chats bleek dat de stroomvoorziening van de loods via haar liep, en uit een tapgesprek dat ze het eerst over 'wiet' had, waarna het iets anders bleek te zijn. Ter zitting zei ze zelf dat ze mannen met maskers had zien lopen. De rechtbank oordeelde dat ze wist, al was het maar in de vorm van voorwaardelijk opzet, dat er harddrugs werden gemaakt. Zonder haar bijdrage was het lab er niet gekomen: ze stelde de schuur en de ruimte beschikbaar, verhulde de echte bestemming en zorgde voor de voorzieningen. Daarmee was sprake van een nauwe en bewuste samenwerking met de medeverdachten, dus van medeplegen. De rechtbank sprak haar vrij van het subsidiair ten laste gelegde, voor zover dat meer of anders was dan bewezen verklaard. Bij de straf woog zwaar dat het om bijna 600 kilo MDMA ging, met gevaren voor de volksgezondheid, het milieu door het dumpen van chemisch afval en de criminaliteit eromheen. De verdachte nam geen verantwoordelijkheid en gaf geen inzicht in haar drijfveren, ook niet over eventuele geldproblemen. Ze heeft geen strafblad voor soortgelijke feiten. De reclassering kon geen risicotaxatie maken omdat ze de feiten ontkent, maar zag wel problemen met middelengebruik. De zorg voor haar zieke moeder was voor de rechtbank geen reden voor een lichtere straf, want die had haar er niet van weerhouden om de feiten te plegen. De officier van justitie eiste vier jaar cel, waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank legde vier jaar volledig onvoorwaardelijk op. Dat komt de verdachte in de praktijk goed uit: door de regeling voor voorwaardelijke invrijheidstelling zit ze zo een aantal maanden korter vast dan bij een deels voorwaardelijke straf. De rechtbank veroordeelde haar tot een gevangenisstraf van vier jaar, met aftrek van de tijd in voorarrest.