Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:22408Strafrecht; Materieel Strafrecht

Ontnemingszaak eindigt na schikking van bijna € 10.000 met justitie — RBDHA:2026:22408

Beëindiging van een ontnemingsvordering na een schikking

Eiser / verzoeker

de officier van justitie

VS

Verweerder / gedaagde

veroordeelde

De rechtbank verstaat dat de ontnemingszaak van rechtswege is geëindigd, omdat de veroordeelde aan de voorwaarden van een schikking van € 9.868,62 heeft voldaan.

  • De officier van justitie had aanvankelijk gevorderd om het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 9.868,62 vast te stellen
  • Door een ontnemingsschikking op grond van artikel 511c Sv, waaraan de veroordeelde heeft voldaan, is de procedure automatisch geëindigd
  • Officier van justitie en verdediging zijn het erover eens dat de rechtbank alleen nog een declaratoire beslissing hoeft te geven
  • De rechtbank doet geen inhoudelijke uitspraak over de hoogte van het wederrechtelijk verkregen voordeel

Samenvatting

Een ontnemingsprocedure tegen een in Polen geboren, momenteel gedetineerde man eindigt zonder inhoudelijke beslissing, omdat hij een schikking met het openbaar ministerie is nagekomen. De rechtbank Den Haag stelt vast dat de zaak daardoor van rechtswege is geëindigd.

De procedure was gestart met een vordering van de officier van justitie op grond van artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, de bepaling die de rechter de mogelijkheid geeft om wederrechtelijk verkregen voordeel van een veroordeelde af te pakken. De officier van justitie vroeg de rechtbank om het voordeel dat de man wederrechtelijk had verkregen, te schatten en vast te stellen op € 9.868,62, en om hem te verplichten dat bedrag aan de staat te betalen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Voordat de zaak inhoudelijk kon worden behandeld, liet de officier van justitie de rechtbank weten dat er inmiddels een ontnemingsschikking was getroffen met de veroordeelde. Zo'n schikking is geregeld in artikel 511c van het Wetboek van Strafvordering en houdt in dat het openbaar ministerie met de veroordeelde afspreekt dat de ontnemingszaak eindigt zodra hij een bepaald, lager bedrag betaalt dan het bedrag dat oorspronkelijk werd gevorderd. Volgens de officier van justitie had de veroordeelde aan de voorwaarden van die schikking voldaan, dus door betaling van € 9.868,62.

Op de zitting is namens de veroordeelde mr. S.W. Teuwen verschenen. Zowel de officier van justitie als de verdediging nam hetzelfde standpunt in: nu de veroordeelde de schikking is nagekomen, is de ontnemingsprocedure van rechtswege geëindigd en hoeft de rechtbank geen inhoudelijke beslissing meer te nemen over de hoogte van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

De rechtbank volgt dit gezamenlijke standpunt. Op grond van artikel 6:4:18 van het Wetboek van Strafvordering, gelezen in samenhang met artikel 511c van datzelfde wetboek, geldt dat wanneer een veroordeelde voldoet aan de voorwaarden van een schikking die het openbaar ministerie hem heeft aangeboden, en de vordering tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel al bij de rechtbank is ingediend, de zaak automatisch eindigt. De rechtbank hoeft dan geen oordeel meer te geven over de vraag of, en zo ja voor welk bedrag, er daadwerkelijk wederrechtelijk voordeel is verkregen. In een dergelijke situatie ligt het volgens zowel de officier van justitie als de verdediging voor de hand dat de rechtbank dit enkel vaststelt in een verklarende, declaratoire beslissing.

De rechtbank verstaat daarom dat de zaak van rechtswege is geëindigd. Er wordt geen bedrag aan ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel opgelegd, omdat de veroordeelde dit al via de schikking heeft betaald, en er komt geen inhoudelijke beoordeling van de hoogte van het voordeel.

Betrokken advocaten

mr. S.W. Teuwen

verdachte

Spaargaren Teuwen advocaten, 'S-GRAVENHAGE

11 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

09/809296-17 (ontneming)

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank legt vrouw 4 jaar cel op voor verhuur schuur als MDMA-lab, precies zoals geëist

Op 24 oktober 2024 trof de politie in een loods bij een woonperceel een groot drugslab aan. Er stond 599,9 kilo MDMA, een harddrug, en de spullen en chemicaliën wezen volgens het Landelijk Forensisch Onderzoek en het Nederlands Forensisch Instituut op productie op zeer grote schaal. De vrouw die op het terrein woonde en de schuur verhuurde, is nu veroordeeld tot vier jaar cel. De verdachte zei dat ze extra geld wilde verdienen en de leegstaande schuur voor 200 euro via Marktplaats had verhuurd aan een man die zich voorstelde als een meubelrenovatiebedrijf. Van de productie van MDMA zou ze niets hebben geweten of gemerkt. Volgens haar raadsvrouw kon het medeplegen niet worden bewezen en moest ze worden vrijgesproken. De rechtbank trok die lezing in twijfel. Uit de telefoon van haar moeder bleek dat er eind juni en begin juli 2024 veel bedrijvigheid op het terrein was: schuttingen werden gekocht en geplaatst, zodat niemand meer in de schuur kon kijken. Het inrichten van zo'n professioneel lab kost minstens enkele weken. De moeder verklaarde dat er meerdere maanden werd gewerkt en dat haar dochter haar daarvan op de hoogte hield. De verdediging noemde die verklaring onbetrouwbaar, maar de rechtbank zag daarvoor geen reden. Ook de Marktplaats-advertentie rammelde. Die werd pas op 24 september 2024 geplaatst, maar op de laptop van de verdachte stond al een huurcontract van 25 juli met de naam van de huurder erin. Die naam kende ze volgens haar eigen verklaring pas na de advertentie. De huurder reageerde bovendien meteen, zonder vragen, en de schuur was binnen 24 uur verhuurd. Het account bleek in werkelijkheid van een medeverdachte te zijn. In het contract stond ook dat een hennepkwekerij of andere illegale activiteiten niet waren toegestaan, een bepaling die de verdachte zelf had opgenomen. Daarnaast belde de verdachte 108 keer met een van de medeverdachten. Zendmastgegevens toonden dat drie medeverdachten in die periode veel in de buurt van haar adres waren. Uit chats bleek dat de stroomvoorziening van de loods via haar liep, en uit een tapgesprek dat ze het eerst over 'wiet' had, waarna het iets anders bleek te zijn. Ter zitting zei ze zelf dat ze mannen met maskers had zien lopen. De rechtbank oordeelde dat ze wist, al was het maar in de vorm van voorwaardelijk opzet, dat er harddrugs werden gemaakt. Zonder haar bijdrage was het lab er niet gekomen: ze stelde de schuur en de ruimte beschikbaar, verhulde de echte bestemming en zorgde voor de voorzieningen. Daarmee was sprake van een nauwe en bewuste samenwerking met de medeverdachten, dus van medeplegen. De rechtbank sprak haar vrij van het subsidiair ten laste gelegde, voor zover dat meer of anders was dan bewezen verklaard. Bij de straf woog zwaar dat het om bijna 600 kilo MDMA ging, met gevaren voor de volksgezondheid, het milieu door het dumpen van chemisch afval en de criminaliteit eromheen. De verdachte nam geen verantwoordelijkheid en gaf geen inzicht in haar drijfveren, ook niet over eventuele geldproblemen. Ze heeft geen strafblad voor soortgelijke feiten. De reclassering kon geen risicotaxatie maken omdat ze de feiten ontkent, maar zag wel problemen met middelengebruik. De zorg voor haar zieke moeder was voor de rechtbank geen reden voor een lichtere straf, want die had haar er niet van weerhouden om de feiten te plegen. De officier van justitie eiste vier jaar cel, waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank legde vier jaar volledig onvoorwaardelijk op. Dat komt de verdachte in de praktijk goed uit: door de regeling voor voorwaardelijke invrijheidstelling zit ze zo een aantal maanden korter vast dan bij een deels voorwaardelijke straf. De rechtbank veroordeelde haar tot een gevangenisstraf van vier jaar, met aftrek van de tijd in voorarrest.

Rechtbank Den Haag·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
RBDHA:2026:31637
Rechtbank Den Haag·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
Rechtbank legt vader 6 maanden cel op voor betasten stiefdochters, 5 voorwaardelijk

Een man uit Den Haag heeft tijdens een gezinsvakantie in Frankrijk zijn twee minderjarige stiefdochters seksueel betast. Het gebeurde in de periode van 24 juli tot en met 8 augustus 2025, in Parijs en in Amelie les Bains. De meisjes waren destijds dertien en vijftien jaar oud. De verdachte streelde de ene stiefdochter over haar rug en borsten. Bij de andere streelde hij de rug, buik, borsten, venusheuvel en schaamstreek. De aanraking van de schaamstreek en borsten gebeurde boven de kleding. De man bekende op de zitting van 2 oktober 2026. De rechtbank Den Haag kon daardoor met een korte opgave van bewijsmiddelen volstaan: de bekentenis en het proces-verbaal van aangifte van 12 september 2025. De rechtbank achtte bewezen dat de man meermalen een kind tussen twaalf en zestien jaar heeft aangerand. De rechtbank woog zwaar dat de man als stiefvader de zorg droeg voor de meisjes. Het gezin hoort volgens de rechtbank een veilige plek te zijn, maar de verdachte heeft daar een plek van gemaakt waar zijn stiefdochters zich onveilig voelden. Hij hield geen rekening met hun grenzen, gevoelens of welzijn. Dat de handelingen op vakantie in bed plaatsvonden, terwijl een van de meisjes half sliep en beide meisjes eigenlijk geen kant op konden, telde mee. Een belangrijke vraag was of een taakstraf was toegestaan. De officier van justitie vond van niet, de verdediging wel. De rechtbank oordeelde dat het taakstrafverbod geldt. Voor dat verbod moet het misdrijf een maximumstraf van zes jaar of meer hebben, en moet het een ernstige inbreuk op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer zijn. Op deze aanranding staat maximaal acht jaar. Volgens de rechtbank is ook de ernstige inbreuk er, gezien de aard van de handelingen en de omstandigheden waaronder ze plaatsvonden. Een taakstraf was daarom niet mogelijk. Strafverlagend werkte dat de man niet eerder met politie en justitie in aanraking was geweest en volledige openheid van zaken gaf. Hij toonde inzicht in de laakbaarheid van zijn handelen. Vrijwel meteen na de feiten zocht hij zelf hulp bij De Waag, waar hij nu een jaar onder behandeling is en dat voortzet. De reclassering schatte het recidiverisico laag in. De officier van justitie eiste drie maanden gevangenisstraf, waarvan twee voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, plus 240 uur taakstraf. De rechtbank vond dat te licht en legde een zwaardere gevangenisstraf op, zonder taakstraf. Gezien het blanco strafblad en de houding van de man zag de rechtbank geen reden voor een langere proeftijd of een taakstraf erbij. De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden gevangenisstraf, waarvan vijf maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Hij moet dus één maand de cel in. Wordt hij binnen de proeftijd opnieuw veroordeeld, dan moet hij ook de vijf voorwaardelijke maanden uitzitten.

Rechtbank Den Haag·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
Rechtbank legt 2 weken voorwaardelijk op voor betasten zorgmedewerker in kliniek

Een patiënt van een forensisch psychiatrische kliniek in Den Haag pakte op 2 mei 2025 een begeleidster van achteren stevig bij de heupen. De vrouw stond in de woonkamer van de afdeling met haar rug naar hem toe te praten met andere patiënten en had hem niet horen naderen. Camerabeelden laten zien dat de man heel langzaam naar haar toe liep, dicht tegen haar aan ging staan en zijn handen op haar heupen legde. De vrouw deed aangifte van aanranding. De officier van justitie vond de zaak bewezen, op twee details na: de woorden 'heen en weer' en 'stijve' in de tenlastelegging liet zij vallen. De raadsvrouw bepleitte vrijspraak. Volgens haar ging het niet om handelingen van seksuele aard. De rechtbank verwerpt dat verweer. De verdachte heeft zelf verklaard dat hij de vrouw wilde aanraken omdat hij daar behoefte aan had, en dat haar billen voor hem stonden. In die context en in het licht van die verklaring zijn de handelingen volgens de rechtbank seksueel van aard. Ook het opzet is bewezen. Door een vrouw die zijn komst niet opmerkte onverwacht van achteren vast te pakken, gaf hij haar geen kans haar wil te uiten. Bovendien verklaarde de man dat hij wist dat hij personeel niet mocht aanraken en dat de vrouw ervan schrok. Een deel van de tenlastelegging acht de rechtbank niet bewezen. De aangeefster verklaarde dat zij een stijf geslachtsdeel tegen haar billen voelde en rijdende bewegingen. De verdachte ontkent dat en op de camerabeelden is dat niet met voldoende zekerheid te zien. Daarvoor volgt vrijspraak. Bewezen verklaard is het stevig vastpakken van de heupen en het duwen van het lichaam van de verdachte tegen dat van de vrouw. Bij de straf weegt de rechtbank mee dat de man inbreuk maakte op de lichamelijke integriteit van iemand die hem verzorgde, en dat hij de werkplek van het slachtoffer onveilig maakte. Zorgverleners moeten veilig hun werk kunnen doen. Tegelijk blijkt uit Pro Justitia-rapportages dat de man een bipolaire stoornis en een neurocognitieve stoornis heeft, met verminderde impulscontrole. Het feit kan hem daardoor in (sterk) verminderde mate worden toegerekend. Deskundigen en reclassering vinden een strak zorgkader het meest passend en adviseren voortzetting van het traject in de reguliere GGZ of ouderenpsychiatrie onder een zorgmachtiging. De rechtbank wil dat kader niet doorkruisen. De rechtbank veroordeelt de man voor opzetaanranding tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken, met een proeftijd van twee jaar. De officier van justitie had vier weken voorwaardelijk met drie jaar proeftijd gevorderd. De rechtbank ziet, mede gelet op het strafblad en de rapportages, geen reden voor die langere proeftijd. Verdachte had geen eerdere veroordeling voor een soortgelijk feit.

Rechtbank Den Haag·
Strafrecht; Materieel Strafrecht
Rechtbank legt 8 maanden cel op voor woninginbraken, 5 maanden minder dan geëist

Een man brak in april 2025 in een woning in Deventer in en nam gouden sieraden mee. Zes maanden later probeerde hij in te breken in een woning in Den Haag. Dat is de kern van een zaak waarin hij is veroordeeld tot acht maanden gevangenisstraf. De man heeft beide feiten bekend. In Deventer was hij tussen 7 en 14 april 2025 het huis binnengekomen door middel van braak. De bewoners verklaarden bij de politie dat er voor in totaal € 12.000 aan gouden sieraden is verdwenen. Op 6 november 2025 probeerde hij ook in een woning aan de [straatnaam 1] in Den Haag binnen te komen. Daar bleef het bij een poging, omdat de diefstal niet is voltooid. De rechtbank Den Haag woog zwaar mee wat de inbraak in Deventer voor de bewoners betekende. De man liet een enorme wanorde achter. Hij doorzocht het hele huis grondig, inclusief de babykamer en de ondergoedlade van de bewoners. Volgens de rechtbank toonde hij geen respect voor hun persoonlijke eigendommen en privéleven en liet hij zich alleen leiden door financieel gewin. Een woninginbraak tast bovendien het gevoel van veiligheid aan, ook buiten de getroffen huishoudens. In Nederland had de man geen strafblad. Uit het Europese strafregister bleek wel dat hij in Frankrijk eerder is veroordeeld voor soortgelijke feiten: tweemaal in 2023 voor diefstal na illegale toegang tot eigendom en in 2021 voor diefstal met verzwarende omstandigheden. Die veroordelingen telde de rechtbank mee in zijn nadeel. De man heeft drie minderjarige kinderen die nu bij hun oma in het buitenland wonen, en hij vertelde dat hij zelf voor hen wil zorgen. Ook verklaarde hij dat er ten tijde van de feiten sprake was van middelenmisbruik, waar hij inmiddels mee is gestopt. De rechtbank zocht aansluiting bij de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting. Voor een voltooide woninginbraak met recidive is het uitgangspunt vijf maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Bij een poging geldt twee derde daarvan. De officier van justitie eiste dertien maanden cel. De verdediging vroeg om een straf gelijk aan het voorarrest, eventueel aangevuld met een voorwaardelijk deel. De rechtbank vond een andere straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet passend, en zag ook geen reden voor een voorwaardelijk strafdeel. Ze erkende dat de straf ingrijpend is voor het gezinsleven van de man, maar vond de feiten te ernstig om het bij het voorarrest te laten. De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van acht maanden op, met aftrek van de tijd die hij in voorarrest heeft doorgebracht. De straf wordt volledig in de gevangenis uitgezeten, totdat hij in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma.

Rechtbank Den Haag·
Strafrecht; Materieel Strafrecht