Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:22552Civiel Recht

Staat mag teruggave van in beslag genomen bijtende hond opschorten — RBDHA:2026:22552

kort geding over teruggave van een in beslag genomen hond hangende cassatieberoep

Eiser / verzoeker

de eigenaar van de hond

VS

Verweerder / gedaagde

de Staat der Nederlanden

Voorzieningenrechter wijst de vordering tot onmiddellijke teruggave van de hond af, omdat het cassatieberoep van het Openbaar Ministerie schorsende werking heeft en geen misbruik van bevoegdheid aannemelijk is gemaakt, en veroordeelt de eigenaar in de proceskosten van € 2.101.

  • Cassatieberoep tegen de uitspraken van de rechtbank Rotterdam heeft schorsende werking, waardoor teruggave van de hond voorlopig niet hoeft plaats te vinden
  • Voor misbruik van bevoegdheid door de Staat moet aannemelijk zijn dat het cassatieberoep geen enkele kans van slagen heeft, en dat is niet aangetoond
  • Risicorapport van het riskassessmentteam wijst op een zeer hoog risico op herhaling van bijtincidenten bij kinderen
  • Ontbreken van strafvervolging sluit niet automatisch uit dat er een relatie is met een strafbaar feit in de zin van de onttrekkingsregeling
  • Vordering tot teruggave wordt afgewezen en eigenaar wordt veroordeeld in de proceskosten van € 2.101

Samenvatting

De eigenaar van een Mechelse herder die een zesjarig kind ernstig in het achterhoofd beet, krijgt bij de voorzieningenrechter in Den Haag geen gelijk in zijn eis dat de Staat zijn hond onmiddellijk teruggeeft. De rechter oordeelt dat het Openbaar Ministerie de hond mag vasthouden zolang het lopende cassatieberoep tegen eerdere rechterlijke uitspraken nog niet is afgehandeld.

Het ongeveer acht maanden oude hondje beet eind mei 2026 een zesjarig kind, nadat het van zijn eigenaar was losgebroken. De politie nam de hond daarop in beslag. Een risicoanalyse van het riskassessmentteam van de Universiteit Utrecht concludeerde dat het risico op een nieuw bijtincident richting kinderen zeer hoog is en richting volwassenen en andere honden hoog, en dat de hond niet bij zijn eigenaar terug kan als gezelschapshond in een huishouden, maar hooguit als werkhond onder professionele begeleiding zou kunnen worden gehouden. Het rapport noemde euthanasie de enige dierenwelzijnsvriendelijke optie als training niet meer mogelijk is.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De eigenaar diende een klaagschrift in tegen de inbeslagname, terwijl het Openbaar Ministerie tegelijkertijd een vordering instelde om de hond definitief aan het verkeer te onttrekken. De rechtbank Rotterdam behandelde beide zaken gelijktijdig en oordeelde in twee uitspraken van 1 juli 2026 in het voordeel van de eigenaar: het beklag werd gegrond verklaard en de teruggave van de hond gelast, en de vordering tot onttrekking werd afgewezen omdat er volgens de rechtbank geen relatie was met een strafbaar feit en het risicorapport onvoldoende was om de hond als gevaarlijk aan te merken.

Het Openbaar Ministerie liet weten dat het cassatieberoep zou instellen tegen deze uitspraken en weigerde de hond terug te geven zolang dat beroep loopt, omdat teruggave het cassatieberoep zinloos zou maken. Op 9 juli 2026 stelde het Openbaar Ministerie daadwerkelijk cassatieberoep in. De eigenaar spande daarop een kort geding aan om de Staat te dwingen alsnog uitvoering te geven aan de uitspraken van de rechtbank Rotterdam.

De voorzieningenrechter wijst die eis af. Een cassatieberoep heeft op grond van het Wetboek van Strafvordering schorsende werking, wat betekent dat de uitspraken van de rechtbank Rotterdam niet ten uitvoer mogen worden gelegd zolang de Hoge Raad niet heeft beslist. Dat kan alleen anders zijn als de Staat misbruik van bevoegdheid maakt door het cassatieberoep in te stellen, en dat moet de eigenaar aannemelijk maken. Daarin slaagt hij niet. Volgens de rechter is niet uit te sluiten dat de hond in cassatie alsnog als gevaarlijk in de zin van het Wetboek van Strafrecht wordt aangemerkt: uit het risicorapport blijkt immers een zeer hoog risico op herhaling bij kinderen, en de Staat betwistte bovendien dat het ontbreken van vervolging automatisch betekent dat er geen relatie is met een strafbaar feit.

De rechter erkent dat de hond intussen nog zeker enkele maanden in bewaring moet blijven en dat dit ongunstig is voor het dier en kostbaar is, maar dat maakt niet dat de Staat in redelijkheid niet tot de beslissing kon komen de teruggave op te schorten. De vordering van de eigenaar wordt daarom afgewezen, en hij wordt veroordeeld in de proceskosten van de Staat, in totaal € 2.101.

Betrokken advocaten

mr. J. Biemond

eiser

mr. J. Biemond, 'S-GRAVENHAGE

229 uitspraken
mr. M.N. Schouten

de Staat

Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn, 'S-GRAVENHAGE

12 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

C/09/708871 KG ZA 26-784

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBDHA:2026:33490
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht
RBDHA:2026:32503
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht
Rechter wijst eis af: Staat hoeft opleiding orthopedagoog-generalist niet te bekostigen

Wie in Nederland orthopedagoog-generalist wil worden, moet de opleiding grotendeels zelf of via de werkgever betalen. De opleiding tot GZ-psycholoog wordt daarentegen wel centraal door de overheid bekostigd. De Nederlandse Vereniging van Pedagogen en Onderwijskundigen (NVO) vindt dat oneerlijk en stapte naar de rechter om te eisen dat de Staat de opleiding ook centraal gaat betalen. Het beroep van orthopedagoog-generalist (OG) staat sinds 1 januari 2020 in de Wet BIG, de wet die zorgberoepen beschermt en registreert. De NVO vroeg de Staat dat jaar al om centrale bekostiging van de opleiding. Daarna volgden jaren van brieven, vragen en onderzoeken. Zo liet de NVO onderzoeksbureau Nivel onderzoeken wat werkgevers van OG's vinden, en liet de Staat het Capaciteitsorgaan, dat de behoefte aan zorgprofessionals raamt, eenmalig een raming maken. Dat orgaan adviseerde 184 OG's per jaar op te leiden, terwijl er in 2024 al 160 aan de opleiding begonnen. Op 6 februari 2026 besloot de Staat dat centrale bekostiging niet aan de orde is. Volgens de Staat is er geen aantoonbare noodzaak: het verschil tussen de huidige en de geraamde instroom is klein, de opleiding wordt in de praktijk al door het veld betaald en er zijn geen signalen dat de kwaliteit of patiëntveiligheid onder druk staat. Bovendien zou geld voor deze opleiding ten koste gaan van andere vervolgopleidingen. Tegen dat besluit stond geen bezwaar of beroep open. De NVO begon daarom een kort geding bij de civiele rechter. De NVO vroeg de rechter onder meer om de Staat te bevelen de opleiding op te nemen in de regelgeving over de beschikbaarheidsbijdrage (een vergoeding voor opleidingskosten), de instroomplekken te verdelen, het Capaciteitsorgaan standaard opdracht te geven de OG mee te nemen en aspirant-OG's die in september 2026 begonnen te compenseren. Volgens de NVO handelt de Staat onrechtmatig, onder meer in strijd met het zorgvuldigheidsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel en het recht op vrije arbeidskeuze uit de Grondwet en het Europees Sociaal Handvest. De voorzieningenrechter vond de NVO ontvankelijk, omdat voor haar achterban geen bestuursrechtelijke weg openstaat. Inhoudelijk volgde hij haar niet. Een bevel om regelgeving met een bepaalde inhoud vast te stellen kan de rechter volgens vaste rechtspraak niet geven, gelet op de staatsrechtelijke verhoudingen. Een bevel om maatregelen te nemen kan alleen als het handelen van de Staat onmiskenbaar onrechtmatig is, en de rechter moet zich in kort geding daarbij zeer terughoudend opstellen. Daarvan was hier geen sprake: gelet op de wettelijke ruimte van de Staat en de onderzoeken is niet aannemelijk dat de Staat verplicht is te zorgen voor meer OG's. Het recht op vrije arbeidskeuze gaat volgens de rechter niet zo ver dat de Staat moet meebetalen aan bepaalde vervolgopleidingen. De Staat verhindert niemand de opleiding te volgen. De overige vorderingen volgden dit lot. De Staat hoeft het Capaciteitsorgaan niet standaard opdracht te geven, hoeft geen marktverstoringstoets te laten doen en hoeft niet nog meer onderzoek te laten uitvoeren. De rechter noemde het wel wrang dat de opleiding niet centraal wordt bekostigd, terwijl niet ter discussie staat dat de OG van professionele en maatschappelijke meerwaarde is. Hij vond het van meerwaarde dat de Staat en de NVO met elkaar in gesprek blijven. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de NVO in de proceskosten van de Staat, begroot op € 2.101, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht
Staat mag erfgoedbedrijf BOEi uitsluiten van verkoop bunkercomplex Clingendael na poging tot prijsafstemming

De Staat wil de voormalige Commandopost Clingendael verkopen, een bunkercomplex in Wassenaar, via een openbare procedure met voorselectie. Slechts twee partijen kwamen in de biedingsfase terecht: BOEi, een organisatie die cultureel erfgoed restaureert en herbestemt, en een commerciële vastgoedontwikkelaar. BOEi bracht uiteindelijk de meest aanvaardbare bieding uit, naar de Staat ter zitting zei ook de hoogste. Toch sloot de Staat haar in juni 2026 uit van de verdere procedure en weigerde de Commandopost aan haar te gunnen. BOEi vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om die beslissing ongedaan te maken. De aanleiding was een melding van onregelmatigheden. Het Rijksvastgoedbedrijf liet die onderzoeken door bureau Integis. Dat constateerde twee dingen. Ten eerste had de directeur van BOEi enkele dagen voor de deadline voor de biedingen geprobeerd de ontwikkelaar te bereiken, onder meer via het architectenbureau van die partij. Ten tweede had hij op 7 oktober 2025 aan wijkbewoners een presentatie gegeven die voor een groot deel overeenkwam met de presentatie voor de selectiecommissie. Volgens het Biedboek, de spelregels van de verkoop, mag informatie uit de aanmelding en de ingediende plannen niet met derden worden gedeeld. De Staat zag in beide feiten reden om BOEi uit te sluiten. Het contact met de concurrent beschouwde hij als een poging tot prijsafstemming. BOEi voerde aan dat het onderzoek van Integis niet voldeed aan het Biedboek, omdat dat een onderzoek vraagt dat vergelijkbaar is met de procedure van de Wet Bibob, de wet die overheden helpt de betrouwbaarheid van zakenpartners te toetsen. Ook meende BOEi dat het rapport gebreken vertoonde, dat de onderzoeksopdracht en het toetsingskader onduidelijk waren en dat Integis niet onafhankelijk was. De voorzieningenrechter volgde dat niet. Het Biedboek schrijft geen Bibob-procedure voor, maar noemt een vergelijkbaar onderzoek, en de opzet daarvan hangt af van de aard van de meldingen. Die meldingen gingen over het gedrag van BOEi in de procedure en niet over strafbare feiten, dus een feitenonderzoek was begrijpelijk. Het rapport beschrijft volgens de rechter duidelijk de opdracht en het doel. Het Biedboek was het normenkader. Of een gedraging een normoverschrijding is en of daartegen moet worden opgetreden, heeft niet Integis maar de Staat zelf beoordeeld. Over het contact met de concurrent oordeelde de voorzieningenrechter dat de Staat dit redelijkerwijs als poging tot prijsafstemming mocht zien. Het staat vast dat de directeur van BOEi probeerde de ontwikkelaar te bereiken, dat hij wist dat alleen die twee partijen nog in de race waren en dat nog niemand een bieding had ingediend. Een formele combinatie was na de aanmelding niet meer toegestaan. De samenwerking die BOEi voor ogen had, de ontwikkelaar als financier en eigenaar en BOEi voor de inhoud, kon dus alleen als BOEi zich terugtrok. Dan zou de ontwikkelaar als enige bieder zijn overgebleven en haar bod kunnen aanpassen zonder concurrentie. BOEi zelf had bij Integis verklaard dat het gesprek over samenwerking zou gaan en dat zij zich daarbij had kunnen terugtrekken. De rechter hield zich aan die verklaring en liet de schriftelijke weergave van het gesprek door het architectenbureau buiten beschouwing. BOEi had niet aannemelijk gemaakt dat haar directeur tijdens het interview woorden in de mond waren gelegd, en haar twijfels over de onafhankelijkheid van Integis waren niet geconcretiseerd. Deze poging tot prijsafstemming kan de uitsluiting volgens de rechter zelfstandig dragen. Het Biedboek geeft de Staat de bevoegdheid de gunning afhankelijk te stellen van de uitkomst van het integriteitsonderzoek, en daarvan kon de Staat redelijkerwijs gebruikmaken. Daardoor liet de rechter in het midden of BOEi ook het verbod op het delen van informatie met derden had overtreden, en of de poging tot prijsafstemming ook de Mededingingswet schond. Ook de subsidiaire vorderingen sneuvelden. BOEi wilde dat de verkoopprocedure zou worden gestaakt en opnieuw zou worden gestart, omdat de Staat de regels voor de afstoot van erfgoed onvoldoende zou hebben toegepast en BOEi had afgerekend op participatie van de omgeving. De rechter vond dit onvoldoende onderbouwd, mede omdat de Staat het verwijt gemotiveerd had weersproken. Ook voor een andere passende maatregel zag hij geen aanleiding. De Stichting Wijkbelangen Uilennest had zich aan de zijde van BOEi gevoegd, en de rechter had die voeging toegelaten. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af. BOEi en de Stichting moeten hoofdelijk de proceskosten van de Staat betalen, begroot op € 2.101, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betalen. De Staat mag de verkoopprocedure dus zonder BOEi voortzetten.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht
RBDHA:2026:32255
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht