Rechter wijst verzoek van 67 erfpachters tegen Klepperduinen af — RBDHA:2026:23142
geschil over vaststelling van erfpachtcanon op vakantiepark
Eiser / verzoeker
67 erfpachters van recreatiewoningen op vakantiepark Ouddorp Duin
Verweerder / gedaagde
Klepperduinen
Verzoek om drie deskundigen te benoemen voor het erfpachtcanongeschil is afgewezen; de erfpachters moeten € 2.230 aan proceskosten betalen.
- 67 erfpachters van recreatiewoningen verzoeken de rechter drie deskundigen te benoemen voor een geschil over de erfpachtcanon
- Taxaties lopen sterk uiteen: € 6.175 per perceel volgens de taxateur van Klepperduinen tegen € 4.185 volgens de contra-taxatie van de erfpachters
- Het verzoek is een welwillendheidsverzoek zonder wettelijke basis, dat alleen kan slagen bij instemming van beide partijen
- Erfpachters vinden de canonbepaling zelf vernietigbaar, wat een efficiënte geschilbeslechting door deskundigen onmogelijk maakt
- Klepperduinen steunt het verzoek niet, waardoor de rechter het afwijst en de erfpachters veroordeelt tot € 2.230 proceskosten
Samenvatting
Zevenenzestig eigenaren van recreatiewoningen op vakantiepark Ouddorp Duin, op Goeree-Overflakkee, kwamen in een geschil terecht met Klepperduinen, de juridisch eigenaar van de grond waarop hun woningen staan. De eigenaren hebben geen grond in eigendom, maar een erfpachtrecht: het recht om de grond te gebruiken tegen betaling van een jaarlijkse erfpachtcanon aan Klepperduinen. Die canon wordt periodiek herzien, en in dit geval liep de discussie over de nieuwe hoogte ervan flink uiteen. Een taxateur die Klepperduinen had ingeschakeld, kwam op een canon van € 6.175 per perceel per jaar. Een contra-taxatie die de erfpachters lieten uitvoeren via hun eigen vennootschap, kwam uit op € 4.185.
De erfpachtvoorwaarden bevatten een geschillenregeling: komen partijen er onderling niet uit, dan kunnen drie gespecialiseerde waardevaststellingsdeskundigen worden benoemd door de rechter van de rechtbank waar de grond ligt. Omdat partijen niet gezamenlijk tot drie deskundigen konden komen, vroegen de erfpachters de rechtbank om dat namens hen te doen, in de vorm van wat de wet een welwillendheidsverzoek noemt: een verzoek waarbij de rechter niet optreedt op grond van een wettelijke bevoegdheid, maar uit welwillendheid partijen helpt hun geschil praktisch op te lossen.
Zo'n verzoek kan de rechter alleen inwilligen als beide partijen het er op het moment van het verzoek nog steeds mee eens zijn dat de rechter zich op deze manier met de zaak bemoeit, en als een beslissing daadwerkelijk bijdraagt aan een doelmatige oplossing van het geschil. Klepperduinen liet weten het verzoek niet te steunen. De reden daarvoor lag in wat de erfpachters tijdens de zitting naar voren brachten: zij vinden namelijk dat de bepaling in de erfpachtvoorwaarden die de canonherziening regelt, artikel 2, onredelijk bezwarend is en daarom vernietigbaar. Ze hebben die bepaling zelfs al buiten de rechter om proberen te vernietigen.
Volgens de rechter maakt dat de zaak fundamenteel anders dan een gewoon geschil over de hoogte van de canon. Als de erfpachters vasthouden aan het standpunt dat artikel 2 zelf ongeldig is, is niet duidelijk wat drie deskundigen dan nog zouden moeten beoordelen: zij kunnen moeilijk een canon herzien op basis van een bepaling waarvan de geldigheid ter discussie staat. Van een efficiënte geschilbeslechting is in die situatie geen sprake meer. Bovendien staat vast dat Klepperduinen de gang naar de rechter langs deze bijzondere, niet-wettelijke route niet steunt, en dat is op zichzelf al reden genoeg om het verzoek niet in te willigen.
De rechter laat het welwillendheidsverzoek daarom onbeantwoord en wijst het af. Omdat de erfpachters in het ongelijk zijn gesteld, veroordeelt de rechter hen tot betaling van de proceskosten van Klepperduinen, begroot op in totaal € 2.230, opgebouwd uit griffierecht, salaris van de gemachtigde en nakosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:204, Gerechtshof Amsterdam, 28-01-2025, 200.319.126/01 en 200.319.127/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2024:2304, Rechtbank Midden-Nederland, 17-04-2024, C/16/559968 / HL ZA 23-210
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHSHE:2021:2949, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 28-09-2021, 200.283.527_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHDHA:2021:1612, Gerechtshof Den Haag, 07-09-2021, 200.254.251/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/09/699296 / HA RK 26-85
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee vennoten in de vestiging Nieuw-Vennep van De Hypotheker, een franchisevestiging, liggen overhoop over de vraag of hun vennootschap nog bestaat. Per 1 januari 2024 droeg een eerdere bv de onderneming over aan een ondernemer, die slechts 51 procent van de koopsom van € 510.000 betaalde. Daarna brachten die ondernemer en De Hypotheker Uithoorn B.V. (de rechtsvoorganger van de huidige eiser) de onderneming in een vennootschap onder firma in. Uithoorn B.V. bracht daarin haar vordering op de resterende 49 procent van de koopsom in. In juni 2025 zegde de ondernemer de overeenkomst op tegen 1 januari 2026. Sindsdien betaalt hij volgens Uithoorn B.V. de maandelijkse voorschotten van € 1.000 op het winstaandeel niet meer, geeft hij geen toegang tot de administratie, boekhouding en systemen, en drijft hij de vestiging voort via zijn eenmanszaak onder dezelfde handelsnaam. Uithoorn B.V. start daarom een bodemprocedure en vraagt in een spoedprocedure (incident) om een voorlopige voorziening: de ondernemer moet de vennootschapsovereenkomst onverkort nakomen, de voorschotten betalen, toegang geven en de handelsnaam in het handelsregister aanpassen, op straffe van dwangsommen tot € 500.000. Ook eist Uithoorn B.V. een contractuele boete van minimaal € 20.000 en beslagkosten van € 7.200,94. De kern van het geschil is of de ondernemer mocht opzeggen. De overeenkomst laat opzegging toe met een termijn van een half jaar, tegen het einde van een boekjaar. Uithoorn B.V. wijst op artikel 23 lid 4, volgens hetwelk de ondernemer per 1 januari 2029 het aandeel van Uithoorn B.V. mag overnemen. Daaruit leidt zij af dat partijen de samenwerking tot minimaal die datum hebben willen voortzetten en dat opzegging eerder was uitgesloten. De ondernemer betwist dat: volgens hem geeft dat artikel alleen een overnamerecht en laat het de opzeggingsmogelijkheid onverlet. De rechtbank legt uit dat de gevraagde voorziening ertoe strekt dat de vennootschap wordt voortgezet, en dus vooruitloopt op de uitkomst van de hoofdzaak. Zo'n voorziening kan alleen worden toegewezen als voldoende aannemelijk is dat de opzegging niet geldig was. Dat is hier niet het geval. Een bedoeling om opzegging tot 1 januari 2029 uit te sluiten volgt volgens de rechtbank niet uit de e-mail van de ondernemer van 15 november 2023 waarop Uithoorn B.V. zich beroept, en ook niet uit de tekst van artikel 23, want daarin staat niet dat de ondernemer de overeenkomst niet mag opzeggen. Omdat niet voldoende aannemelijk is dat de opzegging ongeldig was, staat evenmin voldoende vast dat de ondernemer de gevorderde contractuele boete verschuldigd is. Alle onderdelen van de incidentele vordering hangen met die vraag samen en worden afgewezen. Dit is een voorlopig oordeel in een spoedprocedure; de bodemrechter beoordeelt de opzegging in de hoofdzaak nog. Uithoorn B.V. is de in het ongelijk gestelde partij en moet de proceskosten in het incident betalen, begroot op € 842. Dat bestaat uit € 653 salaris van de advocaat en € 189 nakosten. Over dat bedrag is wettelijke rente verschuldigd, en bij betekening van het vonnis komt er € 98 bij plus de betekeningskosten. De hoofdzaak gaat verder: de zaak is verwezen naar de rol van 25 november 2026, waarop de ondernemer zijn conclusie van antwoord moet nemen.