Rechter verklaart school niet-ontvankelijk in huisvestingsgeschil met Gouda — RBDHA:2026:23143
huisvesting van een nieuwe middelbare school
Eiser / verzoeker
Stichting De Ozonlaag
Verweerder / gedaagde
Gemeente Gouda
Voorzieningenrechter verklaart de school niet-ontvankelijk omdat voor het huisvestingsgeschil een bestuursrechtelijke rechtsgang openstaat, en veroordeelt haar tot € 4.449 proceskosten.
- Bestuursrechter biedt een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang voor huisvestingsgeschillen tussen school en gemeente
- Zowel de reguliere als de spoedaanvraag voor huisvesting leiden tot voor beroep vatbare besluiten
- Ook bij de bestuursrechter kan een voorlopige voorziening leiden tot het feitelijk beschikbaar krijgen van huisvesting
- Taakverdeling tussen civiele rechter en bestuursrechter voorkomt tegenstrijdige uitspraken over dezelfde kwestie
- School niet-ontvankelijk verklaard in alle vorderingen en veroordeeld tot € 4.449 proceskosten
Samenvatting
Een stichting die scholen exploiteert, stapte in kort geding naar de burgerlijke rechter om de gemeente Gouda te dwingen op zeer korte termijn huisvesting te regelen voor een nieuwe middelbare school, het Novum Saeculum Lyceum. De stichting eiste dat de gemeente binnen enkele dagen een schoolgebouw met minstens 1.913 vierkante meter beschikbaar zou stellen, op straffe van een dwangsom van € 1.000.000, en vroeg subsidiair om zelf een leegstaande onderwijslocatie in gebruik te mogen nemen of om een maandelijkse vergoeding voor tijdelijke huur.
De voorgeschiedenis van de zaak is lang. In 2024 vroeg de stichting bij de minister voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap bekostiging aan voor de nieuwe school. De gemeente liet in een zienswijze weten problemen te voorzien bij de huisvesting. Toch besloot de staatssecretaris in mei 2025 dat de school vanaf augustus 2026 voor bekostiging in aanmerking zou komen. Op verzoek van de gemeente werd die aanvangsdatum vervolgens met een jaar uitgesteld tot augustus 2027, een besluit waartegen de stichting bezwaar maakte. Dat bezwaar werd in augustus 2026 gegrond verklaard, maar de staatssecretaris handhaafde de bekostigingsaanspraak toch tot 2027, met de kanttekening dat de bekostiging alsnog per augustus 2026 kan ingaan als er op tijd huisvesting beschikbaar is. Tegen deze beslissing loopt inmiddels een beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waarin ook om een voorlopige voorziening is gevraagd.
Ondertussen probeerde de stichting via twee sporen huisvesting van de gemeente te krijgen: een reguliere aanvraag om een voorziening op te nemen in het jaarlijkse huisvestingsprogramma, en later een spoedaanvraag om per 1 augustus 2026 met spoed een gebouw beschikbaar te stellen. Op de reguliere aanvraag had de gemeente ten tijde van de zitting nog niet beslist; de spoedaanvraag werd afgewezen omdat er volgens de gemeente geen sprake meer was van spoed, nu de bekostiging toch pas in 2027 zou ingaan. Tegen die afwijzing had de stichting net bezwaar gemaakt.
De gemeente voerde in dit kort geding aan dat de stichting helemaal niet bij de civiele rechter terecht kon, omdat er voor haar geschillen een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang bij de bestuursrechter openstaat. De voorzieningenrechter volgt dat verweer. Beide aanvragen van de stichting, de reguliere en de spoedaanvraag, leiden tot besluiten in de zin van de Algemene wet bestuursrecht waartegen bij de bestuursrechter kan worden opgekomen. Ook het uitblijven van een besluit op de reguliere aanvraag staat gelijk aan een besluit waartegen beroep openstaat, en tegen de afwijzing van de spoedaanvraag loopt al een bezwaarprocedure. In beide procedures kan de stichting de bestuursrechter bovendien vragen om een voorlopige voorziening te treffen, en dat kan net als bij de civiele rechter op zeer korte termijn.
De stichting had aangevoerd dat een bestuursrechtelijke voorlopige voorziening hooguit tot hernieuwde besluitvorming door de gemeente zou kunnen leiden en niet tot het feitelijk beschikbaar krijgen van een schoolgebouw. De rechter verwerpt dat argument: ook binnen het bestuursrecht is een voorlopige voorziening met dat resultaat niet uitgesloten. Omdat de stichting bij de bestuursrechter dus hetzelfde kan bereiken als met dit kort geding, is er voor de burgerlijke rechter geen taak weggelegd. Dat wordt mede ingegeven door het belang dat gespecialiseerde geschillen zoveel mogelijk door de daarvoor bedoelde rechter worden behandeld, om tegenstrijdige uitspraken van de civiele rechter en de bestuursrechter te voorkomen.
De voorzieningenrechter verklaart de stichting niet-ontvankelijk in al haar vorderingen en veroordeelt haar tot betaling van € 4.449 aan proceskosten aan de gemeente Gouda.
Betrokken advocaten
mr. L.F.B.V. Peeters
eiseres
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:10780, Rechtbank Rotterdam, 12-09-2025, ROT 24/848
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:2673, Rechtbank Midden-Nederland, 05-06-2025, UTR 23/4919 en 23/6030
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:2672, Rechtbank Midden-Nederland, 05-06-2025, UTR 23/3914 en UTR 24/3100
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:2675, Rechtbank Midden-Nederland, 05-06-2025, UTR 24/2691, UTR 23/6523 en UTR 23/6510
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
C/09/710174 / KG ZA 26/865
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee vennoten in de vestiging Nieuw-Vennep van De Hypotheker, een franchisevestiging, liggen overhoop over de vraag of hun vennootschap nog bestaat. Per 1 januari 2024 droeg een eerdere bv de onderneming over aan een ondernemer, die slechts 51 procent van de koopsom van € 510.000 betaalde. Daarna brachten die ondernemer en De Hypotheker Uithoorn B.V. (de rechtsvoorganger van de huidige eiser) de onderneming in een vennootschap onder firma in. Uithoorn B.V. bracht daarin haar vordering op de resterende 49 procent van de koopsom in. In juni 2025 zegde de ondernemer de overeenkomst op tegen 1 januari 2026. Sindsdien betaalt hij volgens Uithoorn B.V. de maandelijkse voorschotten van € 1.000 op het winstaandeel niet meer, geeft hij geen toegang tot de administratie, boekhouding en systemen, en drijft hij de vestiging voort via zijn eenmanszaak onder dezelfde handelsnaam. Uithoorn B.V. start daarom een bodemprocedure en vraagt in een spoedprocedure (incident) om een voorlopige voorziening: de ondernemer moet de vennootschapsovereenkomst onverkort nakomen, de voorschotten betalen, toegang geven en de handelsnaam in het handelsregister aanpassen, op straffe van dwangsommen tot € 500.000. Ook eist Uithoorn B.V. een contractuele boete van minimaal € 20.000 en beslagkosten van € 7.200,94. De kern van het geschil is of de ondernemer mocht opzeggen. De overeenkomst laat opzegging toe met een termijn van een half jaar, tegen het einde van een boekjaar. Uithoorn B.V. wijst op artikel 23 lid 4, volgens hetwelk de ondernemer per 1 januari 2029 het aandeel van Uithoorn B.V. mag overnemen. Daaruit leidt zij af dat partijen de samenwerking tot minimaal die datum hebben willen voortzetten en dat opzegging eerder was uitgesloten. De ondernemer betwist dat: volgens hem geeft dat artikel alleen een overnamerecht en laat het de opzeggingsmogelijkheid onverlet. De rechtbank legt uit dat de gevraagde voorziening ertoe strekt dat de vennootschap wordt voortgezet, en dus vooruitloopt op de uitkomst van de hoofdzaak. Zo'n voorziening kan alleen worden toegewezen als voldoende aannemelijk is dat de opzegging niet geldig was. Dat is hier niet het geval. Een bedoeling om opzegging tot 1 januari 2029 uit te sluiten volgt volgens de rechtbank niet uit de e-mail van de ondernemer van 15 november 2023 waarop Uithoorn B.V. zich beroept, en ook niet uit de tekst van artikel 23, want daarin staat niet dat de ondernemer de overeenkomst niet mag opzeggen. Omdat niet voldoende aannemelijk is dat de opzegging ongeldig was, staat evenmin voldoende vast dat de ondernemer de gevorderde contractuele boete verschuldigd is. Alle onderdelen van de incidentele vordering hangen met die vraag samen en worden afgewezen. Dit is een voorlopig oordeel in een spoedprocedure; de bodemrechter beoordeelt de opzegging in de hoofdzaak nog. Uithoorn B.V. is de in het ongelijk gestelde partij en moet de proceskosten in het incident betalen, begroot op € 842. Dat bestaat uit € 653 salaris van de advocaat en € 189 nakosten. Over dat bedrag is wettelijke rente verschuldigd, en bij betekening van het vonnis komt er € 98 bij plus de betekeningskosten. De hoofdzaak gaat verder: de zaak is verwezen naar de rol van 25 november 2026, waarop de ondernemer zijn conclusie van antwoord moet nemen.