Rechtbank stelt ontneming bankhelpdeskfraude vast op € 11.448 — RBDHA:2026:23243
ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Veroordeelde
Rechtbank stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 11.448,56 en legt de veroordeelde de verplichting op dit bedrag aan de Staat te betalen, met gijzeling van ten hoogste 114 dagen bij niet betalen
- Openbaar ministerie vorderde aanvankelijk ruim € 76.000 en later € 49.037,94, rechtbank komt uit op een aanzienlijk lager bedrag
- Alleen fraudegevallen waarvoor de man is veroordeeld tellen mee, de zaken met vrijspraak blijven buiten de berekening
- Rechtbank wijst hoofdelijke toerekening van het volledige voordeel af en gaat uit van een pondspondsgewijze verdeling over gemiddeld vier betrokkenen per fraudegeval
- Verklaring van de veroordeelde dat hij tien procent van de buit hield, wordt door de rechtbank niet gevolgd wegens innerlijke tegenstrijdigheid
- Ontnemingsbedrag vastgesteld op € 11.448,56, met gijzeling van ten hoogste 114 dagen bij niet betalen
Samenvatting
Naast de strafzaak tegen een man die betrokken was bij tien gevallen van bankhelpdeskfraude, heeft de rechtbank Den Haag ook uitspraak gedaan over de vraag hoeveel geld hij met die fraude heeft verdiend en dus aan de staat moet terugbetalen. Zo'n ontnemingsvordering staat los van de strafmaat: het gaat niet om straf, maar om het wegnemen van het wederrechtelijk verkregen voordeel.
Het openbaar ministerie vorderde aanvankelijk een bedrag van € 76.050,10, gebaseerd op een rapport uit 2022 waarin het totale voordeel op € 63.447,94 werd geschat. Ter zitting bracht de officier van justitie dat bedrag terug tot € 49.037,94, omdat inmiddels vrijspraak was gevorderd voor drie van de fraudegevallen. De raadsman van de veroordeelde, mr. F.P. Slewe, voerde aan dat het bedrag nog verder omlaag moest. Volgens hem was er geen sprake van gemeenschappelijk voordeel waarvoor zijn cliënt hoofdelijk aansprakelijk kon worden gehouden, en moest worden uitgegaan van diens eigen verklaring dat hij ongeveer tien procent van de buit had gehouden.
De rechtbank betrok bij haar berekening alleen de fraudegevallen waarvoor de man ook daadwerkelijk is veroordeeld, dus niet de twee zaken waarvan hij is vrijgesproken. Op basis van de aangiftes en het onderzoek naar de gepinde en overgemaakte bedragen kwam de rechtbank uit op een totaal weggenomen bedrag van € 49.340,10, waarbij ook de waarde van een gestolen telefoon van € 200,- werd meegeteld. Daarvan trok de rechtbank gemaakte kosten af, zoals reiskosten en de aanschaf van telefoons die bij het plegen van de fraude werden gebruikt, in totaal € 936,47. Dat leverde een totaal wederrechtelijk verkregen voordeel op van € 49.540,10 in de zaken waarbij de veroordeelde betrokken was.
Over de vraag hoeveel van dat bedrag aan de veroordeelde zelf moet worden toegerekend, volgde de rechtbank niet het standpunt van het openbaar ministerie. Er waren onvoldoende aanwijzingen dat het volledige voordeel gezamenlijk aan hem kon worden toegerekend, dus een hoofdelijke aansprakelijkheid voor het hele bedrag ging de rechtbank te ver. Ook de verklaring van de veroordeelde zelf, dat hij zo'n tien procent van de opbrengst hield, vond de rechtbank niet overtuigend: zijn eigen schatting van zijn totale inkomsten, tussen de € 5.000 en € 10.000, lag ver onder wat tien procent van het totale bedrag zou zijn. In plaats daarvan ging de rechtbank uit van een pondspondsgewijze verdeling. Omdat bij de fraude verschillende rollen nodig waren, zoals bellende bankmedewerkers, mensen die de computer van slachtoffers overnamen, koeriers, pinners en chauffeurs, en gemiddeld vier personen per fraudegeval betrokken waren, rekende de rechtbank een kwart van het totale voordeel aan de veroordeelde toe. Dat kwart bedroeg € 12.385,03, waarvan de rechtbank vervolgens zijn eigen gemaakte kosten van € 936,47 aftrok.
De rechtbank stelde verder vast dat de redelijke termijn voor de behandeling van de ontnemingsvordering met meer dan twee jaar was overschreden, gerekend vanaf het moment waarop beslag werd gelegd op de auto van de veroordeelde. Omdat het vonnis in de onderliggende strafzaak op dezelfde dag werd gewezen, verwerkte de rechtbank die overschrijding in de strafzaak zelf en niet in het ontnemingsbedrag.
Uiteindelijk kwam de rechtbank uit op een totaal wederrechtelijk verkregen voordeel van € 11.448,56. De veroordeelde moet dat bedrag aan de staat betalen. Voor het geval hij niet of niet volledig betaalt, bepaalde de rechtbank op grond van de wet dat gijzeling kan worden toegepast voor ten hoogste 114 dagen, berekend op basis van één dag gijzeling per honderd euro van het ontnomen bedrag.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:457, Rechtbank Amsterdam, 21-01-2026, 13/146352-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2026:125, Rechtbank Amsterdam, 14-01-2026, 13/340989-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:14414, Rechtbank Noord-Holland, 26-11-2025, 15/220410-25
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10059, Rechtbank Amsterdam, 26-11-2025, 13-225652-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
09/343249-21 ZARFANI (ontneming)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.