Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:25346Civiel Recht; Europees Civiel Recht

ECLI:NL:RBDHA:2026:25346, Rechtbank Den Haag, 02-09-2026, C/09/697386 — RBDHA:2026:25346

Samenvatting

AVG. Beroep op inzagerecht tegenover online kansspelaanbieder te Malta. Artikel 15 AVG, artikel 23 AVG, artikel 80 lid 1 AVG. Geen misbruik van recht. Maltese Subsidiary Legislation 586.09 staat niet aan beoordeling in de weg. De rechtbank oordeelt dat eisers niet-ontvankelijk zijn in hun vorderingen, omdat een organisatie die niet voldoet aan de eisen van artikel 80 lid 1 AVG, in deze procedure namens en in opdracht van eisers optreedt.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/09/697386

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank verplicht Kindred Group en Risepoint tot inzage in Unibet-transactiegegevens

Elf spelers die voor 1 oktober 2021 deelnamen aan online kansspelen via Unibet hebben met succes bij de rechtbank Den Haag afgedwongen dat hun transactiegegevens beschikbaar worden gesteld. De zaak draait om het recht op inzage in persoonsgegevens dat de Europese privacyverordening (AVG) aan iedere burger geeft. Unibet werd tot 2021 aangeboden door de Kindred Group, een op Malta gevestigde kansspelconcern. Het aanbieden van online kansspelen aan Nederlandse spelers was in die periode zonder vergunning, wat nu bij meerdere rechtbanken in Nederland leidt tot procedures. De betrokken spelers willen via een inzageverzoek achterhalen hoeveel zij precies hebben ingezet en verloren, om zo een eventuele claim te kunnen onderbouwen. Kindred en het voormalige groepsonderdeel Trannel, inmiddels omgedoopt tot Risepoint Limited, weigerden de gevraagde gegevens te verstrekken. Als belangrijkste argument voerden zij aan dat de spelers misbruik maakten van het AVG-inzagerecht, omdat zij dit recht niet gebruikten om hun privacybelangen te behartigen maar uitsluitend om bewijs te verzamelen voor een schadeclaim. Daarnaast wezen zij op een Maltese uitvoeringswet die het inzagerecht in bepaalde gevallen beperkt, en op de enorme werklast: de advocaat van de eisers zou namens zo'n 20.000 spelers verzoeken hebben ingediend, goed voor circa 30.000 manuren. De rechtbank verwierp al deze verweren. Een inzageverzoek hoeft niet gemotiveerd te worden en mag dus ook worden ingediend met het oog op een mogelijke rechtszaak. Pas als een verzoek kennelijk ongegrond of buitensporig is, mag het worden geweigerd. Daarvan is hier geen sprake: de verzoeken van de individuele spelers zijn niet ongewoon omvangrijk of complex. Dat de advocaat in totaal namens tienduizenden cliënten heeft opgetreden, maakt de afzonderlijke verzoeken niet buitensporig. Ten aanzien van de Maltese uitzondering was de rechtbank even duidelijk. Die bepaling vereist dat er een concrete, bestaande of dreigende juridische procedure is waartegen de verwerkingsverantwoordelijke zich moet kunnen verdedigen. De enkele mogelijkheid dat een speler na inzage een claim instelt, is daarvoor onvoldoende. De Maltese privacytoezichthouder had dat standpunt in vergelijkbare zaken al ingenomen; de rechtbank sloot zich daarbij aan. Een complicatie in de zaak was de vraag of Kindred Group zelf als verwerkingsverantwoordelijke kon worden aangesproken, naast Risepoint. Kindred stond weliswaar aan het hoofd van de groep, maar had Trannel in oktober 2024 afgestoten. De rechtbank oordeelde dat Kindred verantwoordelijk was voor inzageverzoeken die zijn ingediend tussen mei en eind oktober 2024: in die periode voerde Kindred centraal het privacybeleid voor alle Unibet-merken, beheerde zij het systeem waarmee verzoeken werden verwerkt en beantwoordde zij verzoeken via haar eigen e-mailadres. Na oktober 2024 kon Risepoint zelfstandig opereren, zodat Kindred voor verzoeken van daarna niet meer aansprakelijk is. Dit betekent concreet dat twee eisers, die pas na die periode een verzoek indienden, Kindred niet kunnen aanspreken. De rechtbank veroordeelde Kindred en Risepoint om binnen vier weken na het vonnis aan iedere eiser een kopie te verstrekken van alle transactiegegevens, in een gangbaar elektronisch formaat zoals Excel of CSV. Voor iedere dag dat zij dit nalaten, verbeuren zij een dwangsom van € 500 per eiser, met een maximum van € 10.000 per eiser. De hogere dwangsom die eisers hadden gevraagd, € 2.500 per dag, werd teruggebracht tot dit bedrag. Kindred en Risepoint worden ook hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.495.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Europees Civiel Recht
Rechtbank wijst claim over onrechtmatige rechtspraak door Raad van State af

Twee organisaties uit de beveiligingsbranche hebben geprobeerd de Nederlandse Staat aansprakelijk te stellen voor een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Vereniging Veiligheidsdomein Nederland (VVNL) en de vakbond Alternatief voor Vakbond (AVV) stelden dat de Afdeling fouten had gemaakt bij de behandeling van hun geschil over cao-dispensatie in de beveiligingssector. De achtergrond van het conflict gaat terug naar de algemeen verbindendverklaring van de cao Particuliere Beveiliging. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid verklaarde die cao in 2019 en 2021 algemeen verbindend, waardoor alle werkgevers en werknemers in de branche eraan gebonden werden. VVNL vroeg dispensatie aan, zodat haar leden en hun werknemers niet onder die cao zouden vallen. Na een lange juridische strijd bij de bestuursrechter oordeelde de Afdeling in oktober 2024 dat VVNL en AVV niet voldeden aan de voorwaarden voor dispensatie. In deze civiele procedure stelden VVNL en AVV dat de Afdeling daarbij het Europees recht had geschonden. Concreet verweten zij de Afdeling dat zij niet ambtshalve had getoetst aan de artikelen 28 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, die gaan over het recht op collectief onderhandelen en het recht op een eerlijk proces. Bovendien had de Afdeling prejudiciële vragen moeten stellen aan het Europese Hof van Justitie, of in elk geval moeten uitleggen waarom zij dat niet deed. Op grond van het zogenoemde Köbler-arrest, een Europese uitspraak uit 2003, kan een lidstaat aansprakelijk worden gesteld als een hoogste rechter het Europees recht kennelijk schendt. De rechtbank Den Haag gaat daar niet in mee. De kern van de redenering is dat het Europees recht simpelweg niet van toepassing was op de procedures die bij de Afdeling speelden. Het Handvest geldt alleen wanneer een lidstaat het recht van de Europese Unie ten uitvoer brengt. De dispensatieregeling in de Wet op het algemeen verbindend en onverbindend verklaren van cao-bepalingen is puur nationaal recht: die wet zet geen Europese richtlijn om en hangt ook verder niet samen met Europees recht. De ILO-verdragen waar VVNL en AVV ook naar verwezen, vallen eveneens buiten het Europese rechtskader. Belangrijk detail: VVNL en AVV hebben zich tijdens de procedures bij de Afdeling zelf nooit beroepen op het Handvest. Zij brachten dit argument pas voor het eerst in deze civiele aansprakelijkheidsprocedure naar voren. Dat maakt hun klacht er niet sterker op, maar de rechtbank laat de zaak al stranden op een eerdere drempel: de toepasselijkheid van Europees recht. De rechtbank concludeert dat het Köbler-toetsingskader voor aansprakelijkheid wegens schending van Europees recht niet van toepassing is. Daarmee hoeft de rechtbank niet te beoordelen of de Afdeling daadwerkelijk een fout heeft gemaakt. De vorderingen worden volledig afgewezen, en VVNL en AVV worden veroordeeld in de proceskosten van zowel de Staat (€ 2.209) als de cao-partijen, die zich aan de kant van de Staat hadden gevoegd (€ 1.556).

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Europees Civiel Recht
RBDHA:2025:24938
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Europees Civiel Recht
Rechtbank wijst vordering over BPM-waardeverminderingspercentage van 31% af

In Nederland wordt bij de registratie van een voertuig een belasting geheven: de belasting van personenauto's en motorrijwielen, kortweg BPM. Voor gebruikte voertuigen met schade bestaat een regeling waarbij de schade voor een vast percentage doorwerkt in de belastinggrondslag. Tot 1 januari 2023 gold een forfaitair waardeverliespercentage van 72%, maar de staatssecretaris van Financiën liet dit herijken door onderzoeksbureau VMS I Insight. Uit dat onderzoek bleek een mediaan van 31%, en dat werd het nieuwe percentage. Een bedrijf gespecialiseerd in BPM-aangiften en taxaties voor importeurs van gebruikte voertuigen met schadehistorie verzette zich tegen dit nieuwe percentage. Zij stelde dat de 31%-regeling in strijd is met het Europese fiscale discriminatieverbod, neergelegd in artikel 110 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Dat verbod houdt in dat de belasting op een ingevoerd gebruikt voertuig niet hoger mag zijn dan de belastingdruk die nog rust op vergelijkbare voertuigen die al in Nederland zijn geregistreerd. Volgens het bedrijf benadert het percentage de werkelijke waardedaling van geïmporteerde schadevoertuigen niet op een redelijke manier, en is de tegenbewijsregeling zo ingewikkeld dat er in de praktijk nauwelijks ruimte overblijft om het forfait te weerleggen. Door de nieuwe regeling verloor het bedrijf klanten die besloten niet langer voor de taxatiemethode te kiezen. De rechtbank in Den Haag stak echter al bij de eerste drempel. Het artikel 110 VWEU beschermt degenen die zelf voertuigen importeren uit andere lidstaten, niet degenen die voor die importeurs taxaties verzorgen. Het bedrijf voerde zelf geen voertuigen in en valt daarmee niet onder het beschermingsbereik van het discriminatieverbod. Tijdens de zitting probeerde het bedrijf nog te redden wat er te redden viel: het stelde op basis van volmachten ook op te treden namens twee klanten die wel importeren. De rechtbank kapte dit echter af. Een partij die krachtens volmacht voor een ander procedeert, moet de namen van die volmachtgevers al in de dagvaarding vermelden. Nu dat niet was gebeurd, kon die nieuwe partijhoedanigheid in een later stadium van de procedure niet meer worden ingenomen. Om de zaak volledig af te ronden beoordeelde de rechtbank ook inhoudelijk of de 31%-regeling in strijd is met het Europese recht, zij het uitdrukkelijk ten overvloede. Die vraag beantwoordde de rechtbank ontkennend. Het forfaitaire percentage werkt feitelijk in het voordeel van de belastingplichtige: zolang het werkelijke waardeverlies niet hoger is dan 31% van de herstelkosten, hoeft de belastingplichtige niets te bewijzen. Alleen wie meent dat het verlies hoger is, moet tegenbewijs leveren. Dat is een verlichting van de bewijslast, geen extra last. Ook de tegenbewijsregeling zelf schiet niet tekort, aldus de rechtbank. Een belastingplichtige kan het forfait weerleggen door de inkoopfactuur over te leggen of door een taxatierapport te laten opstellen dat specifiek ingaat op het betreffende voertuig. Dat het tegenbewijs niet kan bestaan uit algemene stellingen over het autosegment, de leeftijd of de kilometrage van voertuigen in het algemeen, is niet onredelijk: het moet gaan om de concrete situatie van het individuele voertuig. Het aanvoeren van leeftijd of kilometerstand van het specifieke voertuig is echter wel degelijk toegestaan. De rechtbank wees alle vorderingen van het bedrijf af en veroordeelde het in de proceskosten van de Staat, vastgesteld op € 2.120.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Europees Civiel Recht
Rechtbank Den Haag wijst verzoek om Google-resultaat over vastgoedondernemer te blokkeren af

Een Nederlandse vastgoedondernemer die in Duitsland woont, vroeg de rechtbank Den Haag om Google te verplichten een koppeling naar een krantenartikel uit de zoekresultaten te verwijderen. Het artikel, gepubliceerd door Dagblad De Limburger in september 2022, ging over de mogelijke kwetsbaarheid van de beheerder van een provinciaal investeringsfonds in Limburg. Die had ruim een miljoen euro eigen geld belegd in een vakantiepark waarbij de vastgoedondernemer betrokken was. In het artikel werd zijn strafrechtelijk verleden beschreven: veroordelingen voor opiumwetdelicten en hypotheekfraude, en een eerdere verdenking van witwassen. De ondernemer stelde dat het artikel meerdere feitelijke onjuistheden bevatte. Zo zou er staan dat hij twee veroordelingen voor opiumdelicten had, terwijl het er in werkelijkheid één was. Hij betwistte ook dat hij ooit voor witwassen verdacht was, dat dwangsommen bij hem persoonlijk waren geïnd, en dat de beslaglegging op de administratie van het vakantiepark betrekking had op de juiste vestiging. De rechtbank toetste elk van deze punten aan de hand van rechterlijke uitspraken en andere officiële stukken. Het verschil tussen één veroordeling voor twee afzonderlijke opiumwetfeiten en twee veroordelingen noemde de rechtbank wel een onnauwkeurigheid, maar een onbeduidend onderdeel van de publicatie. De bewering over het ontbreken van legaal inkomen en de witwasverdenking bleek vrijwel letterlijk overgenomen uit een vonnis van de rechtbank Oost-Brabant. De vermelding over hypotheekfraude klopte eveneens: de ondernemer was daarvoor veroordeeld, ook in hoger beroep. Over de dwangsommen stelde zijn eigen advocaat ter zitting dat die hem wél opgelegd konden zijn. De rechtbank concludeerde dat de ondernemer er niet in was geslaagd aan te tonen dat een beduidend deel van de informatie in het artikel aantoonbaar onjuist is. Vervolgens woog de rechtbank de privacybelangen van de ondernemer af tegen het recht op informatievrijheid van Google en het publiek. Het artikel dateert uit 2022 en gaat over een maatschappelijk relevant onderwerp: de integriteit van het openbaar bestuur en de mogelijke chantabiliteit van een ambtsdrager. De rechtbank oordeelde dat hypotheekfraude en opiumwetdelicten geen lichte vergrijpen zijn, zoals de ondernemer betoogde, maar ernstige misdrijven die verband houden met zijn werkzaamheden als vastgoedondernemer. Omdat hij nog steeds in die sector actief is, vond de rechtbank de informatie over zijn strafrechtelijk verleden nog steeds relevant voor bestaande en potentiële zakenrelaties. Het verzoek om Google te bevelen de URL te blokkeren werd afgewezen. De rechtbank veroordeelde de vastgoedondernemer ook in de proceskosten van Google, begroot op € 2.120,00.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Europees Civiel Recht