Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:26017Civiel Recht; Goederenrecht

ECLI:NL:RBDHA:2026:26017, Rechtbank Den Haag, 02-09-2026, C/09/670590 — RBDHA:2026:26017

Samenvatting

erfrecht - verdeling nalatenschap - eindvonnis - verdeling woning en vakantiehuis - rechtbank komt niet terug op bindende eindbeslissing ten aanzien van de gebruiksvergoeding

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/09/670590

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBDHA:2026:30906
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
RBDHA:2026:29716
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
RBDHA:2026:25874
Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
Rechtbank houdt conservatoir beslag op pensioen van gepensioneerde man in stand

Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht
Buurvrouw moet overbouw op perceel van buurman verwijderen na verwerping verjaringsberoep

Een man die al circa 25 jaar eigenaar is van zijn perceel in Den Haag ontdekte in 2025 dat zijn nieuwe buurvrouw, die het aangrenzende perceel in 2024 had gekocht, bij verbouwingswerkzaamheden over zijn grond had gebouwd. Nadat zij in juni 2025 een oude schuur sloopte en verving door een houten overkapping, bleek een deel daarvan op zijn perceel te staan. In de maanden daarna plaatste de buurvrouw ook een pergola en een stenen muur op de betwiste strook. De man liet het Kadaster in september 2025 een erfgrensreconstructie uitvoeren. Die wees uit dat de strook grond, met een breedte die varieert van 9 tot 64 centimeter, toebehoort aan zijn perceel. De buurvrouw erkende de juistheid van de meting niet formeel, maar voerde als verweer aan dat zij en haar rechtsvoorgangers de strook door verjaring in eigendom hadden verkregen. Zij stelde dat de vorige eigenaren van haar perceel de strook al decennialang als onderdeel van hun tuin hadden gebruikt, de toegang ernaartoe hadden afgesloten met betonblokken en dat er ooit een betonnen schutting had gestaan. De rechtbank verwierp dit verjaringsberoep op alle onderdelen. Het plaatsen van een schutting aan de zijde van de buurman kon niet gelden als een bezitsdaad van de buurvrouw of haar rechtsvoorgangers, want die handeling was verricht door de rechtsvoorganger van de buurman zelf. Het afsluiten van de doorgang aan de achterzijde met betonblokken leverde evenmin bezit op, omdat de strook ter hoogte van die doorgang slechts tien centimeter breed was en dus toch al ontoegankelijk. Het gebruik van de strook als tuin, met betegeling en plantenbakken, kwalificeert naar vaste rechtspraak niet als bezit. En de gestelde betonnen schutting was onvoldoende onderbouwd: uit de overgelegde foto en verklaring viel niet af te leiden hoe die muur precies liep en of hij op het perceel van de buurman stond. De buurvrouw deed ook een beroep op de wettelijke regeling die overbouw onder omstandigheden kan legitimeren wanneer verwijdering de bouwer onevenredig zwaar treft. Voor de houten overkapping en de pergola slaagde dit verweer niet omdat de buurvrouw geen inzicht had gegeven in de kosten van aanpassing. Voor de stenen muur wees de rechtbank het beroep af op een andere grond: de buurvrouw had die muur opgetrokken nadat de buurman haar al had gewaarschuwd en zijn advocaat een sommatiebrief had gestuurd. Door desondanks door te bouwen had zij grove schuld aan de overbouw, en op die grond vervalt het recht op bescherming. Ook het argument dat de buurman misbruik maakte van zijn recht door ontruiming te eisen, slaagde niet. De buurman heeft een rechtens te respecteren belang: de stenen muur beperkt de mogelijkheid om zijn woning uit te breiden en schaadt de verkoopbaarheid en verkoopwaarde. De rechtbank wees vrijwel alle vorderingen van de buurman toe. De buurvrouw moet binnen één maand na betekening van het vonnis de overkapping, de pergola en de muur van de strook verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 200 per dag met een maximum van € 20.000. Verder moet zij € 540 vergoeden voor de kosten van de erfgrensreconstructie, vermeerderd met wettelijke rente, en € 3.054,45 aan proceskosten. Alleen de vordering dat de buurvrouw mee moest werken aan het plaatsen van een nieuwe erfafscheiding wees de rechtbank af, omdat de buurman niet had toegelicht welke medewerking hij daarvoor nodig had.

Rechtbank Den Haag·
Civiel Recht; Goederenrecht