Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBDHA:2026:26261Bestuursrecht

Wrakingskamer wijst verzoek tot wraking van bestuursrechter af — RBDHA:2026:26261

wraking van een rechter in een bestuursrechtelijke handhavingszaak

Eiser / verzoeker

verzoeker tot wraking

VS

Verweerder / gedaagde

de rechter tegen wie het wrakingsverzoek is gericht

Wrakingskamer wijst het verzoek tot wraking van de rechter af en de hoofdzaak wordt hervat in de stand van vóór het verzoek.

  • Verzoek tot wraking gebaseerd op de stelling dat de rechter terugkwam op een al vastgestelde ontvankelijkheid
  • Wrakingskamer stelt vast dat die stelling feitelijk onjuist is: de ontvankelijkheid moest juist opnieuw worden beoordeeld
  • Vragen van de rechter over een nog te beslissen onderwerp leveren geen schijn van vooringenomenheid op
  • Hoofdzaak wordt hervat in de stand van vóór het wrakingsverzoek

Samenvatting

Een man die in een bestuursrechtelijke procedure tegen de gemeente Den Haag streed om een handhavingsverzoek, probeerde de behandelend rechter te laten vervangen omdat hij haar vooringenomen vond. De wrakingskamer van de rechtbank Den Haag wees dat verzoek af.

De onderliggende zaak gaat over een beroep tegen de afwijzing door het college van burgemeester en wethouders van een handhavingsverzoek van de man. Die zaak kende al een lange voorgeschiedenis: in september 2024 verklaarde de rechtbank hem niet-ontvankelijk omdat zijn beroepsgronden niet op tijd zouden zijn ingediend. De man kwam daartegen in verzet, en in maart 2025 verklaarde de rechtbank dat verzet gegrond, waardoor de eerdere uitspraak kwam te vervallen en de zaak weer verder moest worden behandeld vanaf het punt waarop die stond vóór de niet-ontvankelijkverklaring.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Toen de zaak op 13 juli 2026 opnieuw op zitting kwam, stelde de rechter vragen over het tijdstip waarop de beroepsgronden waren ingediend. Volgens de man had de rechtbank in haar uitspraak van maart 2025 al vastgesteld dat zijn gronden op tijd waren binnengekomen, en zou de rechter door daar toch weer naar te vragen blijk geven van vooringenomenheid of van onvoldoende juridische kennis. Op basis daarvan diende hij ter zitting een mondeling wrakingsverzoek in.

De wrakingskamer, bestaande uit drie rechters, boog zich over de vraag of er omstandigheden waren die de onpartijdigheid van de rechter in twijfel trekken. Daarbij geldt als uitgangspunt dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn, en dat alleen bijzondere omstandigheden die als een zwaarwegende aanwijzing voor partijdigheid gelden, tot een ander oordeel kunnen leiden.

De wrakingskamer stelde vast dat de aanname van de man feitelijk niet klopte. De uitspraak van maart 2025 had niet vastgesteld dat de beroepsgronden op tijd waren ingediend, maar had juist bepaald dat de zaak moest worden hervat vanaf het punt vóór de niet-ontvankelijkverklaring, zodat de rechtbank alsnog volledig over de ontvankelijkheid moest oordelen. In die eerdere uitspraak had de rechtbank zelfs uitdrukkelijk overwogen dat opnieuw moest worden bezien of de beroepsgronden op tijd per post waren bezorgd en ontvangen. De vragen die de rechter op de zitting van juli 2026 stelde, gingen dus precies over een onderwerp waarover zij nog moest beslissen. Daarmee had zij volgens de wrakingskamer geen schijn van vooringenomenheid gewekt, maar juist terecht onderzoek gedaan naar een nog openstaand geschilpunt.

Het college van burgemeester en wethouders, als wederpartij in de onderliggende zaak, was uitgenodigd om als toehoorder bij de wrakingszitting aanwezig te zijn, maar verscheen niet.

De wrakingskamer wees het verzoek tot wraking af en bepaalde dat de behandeling van de onderliggende bestuursrechtelijke zaak wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond op het moment van het wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

C/09/709074 / KG RK 26-1074

Procedure

Wraking

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. A.M. Boogers
  • mw. mr. M. Rootring
  • dhr. mr. D.E. Alink
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBDHA:2026:34039
Rechtbank Den Haag·
Bestuursrecht
RBDHA:2026:33122
Rechtbank Den Haag·
Bestuursrecht
RBDHA:2026:33327
Rechtbank Den Haag·
Bestuursrecht
RBDHA:2026:33336
Rechtbank Den Haag·
Bestuursrecht
Rechter: Peru niet deugdelijk als veilig derde land aangemerkt, asielbesluit Keniaanse vrouw vernietigd

Een vrouw met zowel een Keniaanse als een Somalische identiteit vroeg op 22 augustus 2026 asiel aan in Nederland. De minister van Asiel en Migratie verklaarde die aanvraag niet-ontvankelijk, omdat zij op weg naar Nederland door Peru was gereisd en daar ook asiel had kunnen aanvragen. Volgens de minister behandelt Peru asielzoekers volgens de regels van internationale mensenrechtenverdragen, en had de vrouw niet aannemelijk gemaakt dat Peru voor haar onveilig is. Haar enige problemen in Peru hadden te maken met haar reisagent, niet met het land zelf. De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, beoordeelde het beroep van de vrouw tegen dat besluit van 2 september 2026. Sinds 12 juni 2026 geldt het Europese Asiel- en Migratiepact. Op grond van de Procedureverordening die daarbij hoort mag een asielaanvraag niet-ontvankelijk worden verklaard als er een veilig derde land is waar de aanvrager heen kan. Een van de voorwaarden is dat dat land mensen beschermt tegen refoulement: het terugsturen van een vluchteling naar een gebied waar zijn leven of vrijheid bedreigd wordt. De vrouw voerde aan dat de minister alleen had volstaan met de algemene stelling dat Peru zich aan de mensenrechtenverdragen houdt, zonder te onderzoeken of dat in de praktijk ook zo is. Ter zitting legde zij een brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 19 oktober 2026 over. Daarin staat onder meer dat Peru volgens Amnesty International mensen uitzette voordat over hun beroep was beslist, en dat in april 2022 negenentwintig buitenlandse vrouwen werden uitgezet zonder dat werd nagegaan of zij bescherming nodig hadden. Ook zou een groep van ongeveer 300 migranten aan de grens met Chili in 2023 onder zware omstandigheden zijn tegengehouden. De rechtbank oordeelde dat de brief aanleiding geeft tot twijfel. De minister verwees naar zijn eigen landeninformatie (IB 2024/59) en stelde dat de informatie uit de brief daarin al was meegenomen. Dat klopt volgens de rechtbank niet: dat document dateert van oktober 2024 en bevat niet de Amnesty-informatie over 2025 en 2026. Bovendien is niet inzichtelijk hoe de informatie die er wel in staat de conclusie kan dragen dat Peru het verbod op refoulement eerbiedigt. Het document noemt de uitzetting van de negenentwintig vrouwen en de groep migranten aan de grens, en stelt vervolgens dat de Verenigde Naties en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken geen refoulement melden. Uit de brief blijkt echter dat de Amerikaanse regering onder meer informatie over vrouwen, etnische discriminatie en gevangenisomstandigheden uit haar rapporten over 2024 heeft geschrapt. Welke VN-informatie de minister precies heeft gebruikt, is bovendien niet te achterhalen. De minister heeft daarom niet deugdelijk gemotiveerd dat van de vrouw verwacht mag worden dat zij naar Peru teruggaat om daar asiel aan te vragen. De overige beroepsgronden hoefden niet meer te worden besproken. De rechtbank laat de rechtsgevolgen van het besluit niet in stand en past geen bestuurlijke lus toe, omdat de minister beter moet onderzoeken en motiveren of Peru een veilig derde land is. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit. De minister moet binnen acht weken een nieuw besluit nemen. Het verzoek om een voorlopige voorziening, bedoeld om de behandeling van het beroep in Nederland af te mogen wachten, wees de voorzieningenrechter af, omdat het beroep inmiddels was beslist. De minister moet wel de proceskosten van de vrouw vergoeden, vastgesteld op € 3.269.

Rechtbank Den Haag·
Bestuursrecht