Rechter geeft UWV negen weken voor beslissing op bezwaar en legt dwangsom van € 100 per dag op — RBDHA:2026:30953
beroep tegen niet tijdig beslissen op bezwaar over loongerelateerde uitkering
Eiser / verzoeker
Vlierstroom Hulp Thuis B.V. uit Zoetermeer
Verweerder / gedaagde
Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)
Beroep gegrond: het UWV moet binnen negen weken alsnog op het bezwaar beslissen, anders volgt een dwangsom van € 100 per dag tot maximaal € 15.000, en betaalt € 467 proceskosten en € 397 griffierecht.
- Het UWV beslist niet op tijd op een bezwaar tegen de omzetting van een loongerelateerde uitkering in een loonaanvullingsuitkering; het beroep tegen dat uitblijven is kennelijk gegrond.
- Het tekort aan verzekeringsartsen is een bijzonder geval: het UWV krijgt zes weken voor de medische beoordeling en drie weken daarna voor het besluit, samen negen weken.
- Het UWV kon niet aangeven wanneer de medische beoordeling zou plaatsvinden, dus de standaardtermijn van negen weken geldt.
- Bij overschrijding betaalt het UWV een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000.
- Het UWV vergoedt € 397 griffierecht en betaalt € 467 aan proceskosten.
Samenvatting
Een werkgever uit Zoetermeer wacht al maanden op een beslissing van het UWV over een uitkering van een van haar werknemers. In juli 2025 bepaalde het UWV dat de loongerelateerde uitkering van die werknemer per 15 oktober 2025 overgaat in een loonaanvullingsuitkering. Daartegen maakte de werkgever, thuiszorgbedrijf Vlierstroom Hulp Thuis, bezwaar. Een beslissing op dat bezwaar bleef uit.
Om een bestuursorgaan tot beslissen te dwingen, moet een belanghebbende het orgaan eerst schriftelijk een laatste kans geven om binnen twee weken alsnog te beslissen, een ingebrekestelling. Het UWV kreeg die op 4 maart 2026. Toen er daarna nog steeds niets gebeurde, stelde het bedrijf op 25 augustus 2026 beroep in bij de rechtbank Den Haag omdat een besluit op het bezwaar uitbleef. Dat het UWV te laat was, werd door niemand betwist. De rechtbank verklaarde het beroep daarom ontvankelijk en kennelijk gegrond en deed uitspraak zonder zitting, wat de Algemene wet bestuursrecht in zo'n geval toestaat.
Het UWV legde in zijn verweerschrift uit waarom het te laat was: er is een groot tekort aan verzekeringsartsen. Het kon bovendien niet zeggen wanneer het wel een besluit zou nemen. Volgens de rechtbank is dat probleem niet nieuw. Al in uitspraken van 31 maart 2025 oordeelde zij dat het UWV bij zulke tekorten structureel zijn beslistermijnen niet haalt. In zaken waarin een medisch advies van een verzekeringsarts nodig is, geldt daarom een bijzonder geval, waarvoor de rechtbank een langere termijn hanteert dan de gebruikelijke twee weken. Die lijn bevestigde zij op 13 mei 2026 in vier andere uitspraken.
De termijn werkt in twee stappen. Het UWV krijgt zes weken na verzending van de uitspraak om een medische beoordeling te laten uitvoeren, bijvoorbeeld via een telefonisch spreekuur, een hoorzitting met een verzekeringsarts of dossieronderzoek. Daarna heeft het nog drie weken om het besluit bekend te maken. In totaal gaat het dus om negen weken. Omdat uit het verweerschrift niet bleek dat de medische beoordeling al was gepland, paste de rechtbank deze termijn ook in deze zaak toe.
Om de druk op te voeren, verbond de rechtbank er een rechterlijke dwangsom aan, in overeenstemming met het landelijke beleid van de rechtbanken. Haalt het UWV de termijn niet, dan moet het € 100 per dag betalen, met een maximum van € 15.000.
De rechtbank vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit en droeg het UWV op binnen negen weken na verzending van de uitspraak alsnog op het bezwaar te beslissen. Het UWV moet het betaalde griffierecht van € 397 vergoeden en de proceskosten van het bedrijf betalen, vastgesteld op € 467.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:31922, Rechtbank Den Haag, 30-10-2026, SGR 26/7246
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:31646, Rechtbank Den Haag, 29-10-2026, SGR 25/3178
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:30775, Rechtbank Den Haag, 20-10-2026, SGR 25/3200
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:19107, Rechtbank Den Haag, 29-06-2026, SGR 26/4129
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
SGR 26/6776
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M.M. Meessen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit [woonplaats] kreeg sinds juli 2016 een uitkering op grond van de Algemene nabestaandenwet (Anw), nadat haar man was overleden. Vanaf 1 mei 2019 liep die uitkering door omdat zij voor meer dan 45% arbeidsongeschikt werd geacht. In 2020 liet de Sociale verzekeringsbank (SVB) de arbeidsongeschiktheid opnieuw beoordelen. Bij besluit van 17 maart 2021 beëindigde de SVB de uitkering per 1 juni 2021, omdat de vrouw nog maar voor minder dan 45% arbeidsongeschikt zou zijn. De rechtbank Den Haag behandelde het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van 10 augustus 2023. Zij had op 21 september 2023 beroep ingesteld bij de rechtbank Rotterdam, die het beroepschrift doorstuurde naar Den Haag. De zaak liep daarna jarenlang door. Na de eerste zitting op 5 december 2024 heropende de rechtbank het onderzoek, omdat de SVB in bezwaar ten onrechte geen hoorzitting had gehouden terwijl de vrouw daar uitdrukkelijk om had gevraagd. Die hoorzitting vond alsnog plaats op 6 oktober 2025. Een nadere zitting bij de rechtbank volgde op 1 oktober 2026. De vrouw kampt met rugklachten, een ontsteking in het bovenbeen en psychische klachten, onder meer een depressie en een paniekstoornis. Een verzekeringsarts stelde haar beperkingen vast, onder meer voor zwaar tillen, conflicthantering, samenwerken, werkdruk en beroepsmatig autorijden. Daarbij hoorde een arbeidsdeskundige beoordeling van passende functies. Uiteindelijk bleven drie functies over: medewerker intern transport, productiemedewerker industrie en textielproductenmaker. De vrouw betwistte dat. Zij wees op haar beperkte Nederlands, op samenwerking en schoonmaaktaken in het werk, op het tillen van 8 kilo en op het lopen en duwen in de transportfunctie. De rechtbank volgde de verzekeringsartsen en de arbeidsdeskundige. Zij zag geen reden te twijfelen aan de vastgestelde beperkingen. De vrouw had geen eigen medische rapporten overgelegd die op meer beperkingen wezen, en de hand- en jeukklachten leidden volgens de rechtbank niet tot extra beperkingen omdat bij onderzoek geen afwijkingen werden gevonden. Ook de functies zijn volgens de rechtbank geschikt. De samenwerking is beperkt tot afgebakende deeltaken, het tillen valt binnen wat incidenteel mag, en voor de taal geldt dat een functie op niveau 1 binnen een half jaar mondeling te beheersen is. Met die functies kan de vrouw meer dan 45% van haar maatmanloon verdienen, dus de uitkering is terecht beëindigd. Het beroep is toch gegrond, omdat het besluit tot stand kwam zonder de vereiste hoorzitting, in strijd met artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank vernietigt het besluit, maar laat de rechtsgevolgen in stand. De uitkering blijft dus beëindigd. De procedure duurde veel langer dan redelijk is. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift op 7 april 2021 tot de uitspraak van 6 november 2026 verliepen 5 jaar en 7 maanden, terwijl twee jaar de norm is. De rechtbank rekent 43 maanden overschrijding en hanteert € 500 per half jaar, samen € 4.000. Daarvan komt 35 maanden voor rekening van de SVB, mede omdat de SVB na de heropening een jaar nodig had om de nieuwe rapporten te leveren. Acht maanden komen voor rekening van de rechtbank, dus van de Staat. De SVB moet de vrouw € 3.255,81 schadevergoeding betalen en de Staat € 744,19. De SVB vergoedt daarnaast het griffierecht van € 50 en betaalt € 2.715,12 aan proceskosten. De Staat betaalt € 86,88 aan proceskosten.