Wrakingskamer wijst wraking van strafrechter af na beperkte pleittijd voor verdachte — RBDHA:2026:33488
wraking van strafrechter wegens beperking van pleittijd
Eiser / verzoeker
verzoeker (verdachte in een strafzaak)
Verweerder / gedaagde
de gewraakte rechter
Het wrakingsverzoek tegen de strafrechter is afgewezen en de hoofdzaak wordt voortgezet in de stand van het verzoek
- De wrakingskamer wijst het verzoek af: de weigering om de raadsman onvoorwaardelijk toe te zeggen dat hij zijn pleidooi mocht afmaken, wijst niet op vooringenomenheid of de schijn daarvan.
- De raadsman had zelf om een hele zittingsdag gevraagd, in de planning zes zittingsuren, dus de rechter had de zittingsduur niet in overleg met het OM beperkt tot zes uur.
- De rechter had vooraf aangegeven dat een pleidooi van 180 minuten net zou passen, en wees in zijn reactie erop dat een kleine uitloop geen probleem was geweest, zodat ook het verwijt over de uitloop voor de officier van justitie niet opging.
- De raadsman moet zijn pleidooi inpassen in de beschikbare tijd; belangrijke onderdelen pas aan het einde bewaren komt voor zijn risico.
- Het is de taak van de rechter om regie te voeren en de procesorde te bewaken, en daarbij heeft hij veel vrijheid.
Samenvatting
Tijdens een strafzaak op 14 oktober 2026 in Den Haag kreeg een verdachte in zijn pleidooi minder tijd dan de rechter had afgesproken. De rechter had voorafgaand aan de zitting bij de raadsman en de officier van justitie nagevraagd hoeveel tijd zij nodig dachten te hebben. Daags voor de zitting liet hij weten dat een pleidooi van 180 minuten nog net zou passen en dat langer niet zou worden toegestaan. De raadsman had zelf om een hele zittingsdag gevraagd, wat in de planning van strafzaken neerkomt op zes zittingsuren.
Op de zitting gaf de rechter de raadsman na een uur en na twee uur een seintje. Bij het tweede seintje eiste de raadsman dat de rechter hem de garantie gaf dat hij zijn pleidooi mocht afmaken, anders moest de rechter een andere beslissing nemen. De rechter weigerde die toezegging. Daarop wraakte de raadsman de rechter. Wraking is het verzoek om een rechter uit een zaak te halen omdat hij niet onpartijdig zou zijn.
De verdachte voerde aan dat alleen zijn spreektijd werd beknot en die van het Openbaar Ministerie niet. Het OM had ook een te korte zittingsduur bepaald, terwijl in de zaak van een medeverdachte wel twee dagen waren uitgetrokken. Volgens de verdachte moesten de voor hem belangrijkste verweren nog komen, zoals die over de bewijsbaarheid, zijn rol, de strafmaat en de ontnemingsvordering. De motivering van de rechter dat hij nog andere dingen te doen had, had volgens hem niets met een goede procesorde te maken. Het ging volgens de verdediging om niet meer dan 20 minuten overschrijding.
De wrakingskamer van de rechtbank Den Haag ging daar niet in mee. Een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn, en alleen bijzondere omstandigheden die zwaarwegend wijzen op (de schijn van) partijdigheid kunnen dat vermoeden doorbreken. De kamer stelde eerst vast dat de rechter de zittingsduur niet in overleg met de officier van justitie had beperkt tot zes uur: de raadsman had zelf om een hele dag gevraagd. Dat de rechter weigerde onvoorwaardelijk toe te zeggen dat het pleidooi hoe dan ook zou mogen worden afgemaakt, wijst volgens de kamer niet op vooringenomenheid. Daaruit volgt ook niet dat de rechter geen extra tijd zou hebben gegeven als het pleidooi na 180 minuten bijna klaar was. De rechter schreef in zijn reactie dat een kleine uitloop geen probleem zou zijn geweest, waarmee ook het verwijt over de vijf minuten uitloop voor de officier van justitie niet opging.
De wrakingskamer wees er verder op dat het de verantwoordelijkheid van de raadsman is zijn pleidooi in de beschikbare tijd te passen. Wie belangrijke onderdelen pas aan het einde van het betoog bewaart, neemt dat risico zelf. Het is de taak van de rechter om regie te voeren, de procesorde te bewaken en te zorgen voor hoor en wederhoor, en daarbij heeft hij veel vrijheid. De kamer zag in die regie geen aanknopingspunt voor de objectieve schijn van partijdigheid.
De kamer wees het wrakingsverzoek af. De hoofdzaak wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond toen het verzoek werd ingediend, en tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBOVE:2025:6865, Rechtbank Overijssel, 28-11-2025, 08-246353-24 (P)
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:17937, Rechtbank Den Haag, 26-09-2025, 09/395948-24
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:12186, Rechtbank Den Haag, 09-07-2025, 09/347666-24
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:1843, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 28-03-2025, 21-004807-20
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
C/09/714789/ KG RK 26-1501
Procedure
Wraking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 8 augustus 2026 blokkeerde een groep van ongeveer vijftig demonstranten van Extinction Rebellion de A12 bij de Utrechtsebaan in Den Haag, uit protest tegen het klimaatbeleid van de overheid. De burgemeester ontbond de demonstratie. De demonstranten kregen de kans vrijwillig in een bus te stappen en de snelweg te verlaten, met de waarschuwing dat anderen zouden worden aangehouden. Een man, geboren in 1947, bleef zitten en werd door de politie aangehouden. Volgens de politierechter kreeg de man vooraf te horen dat hij de weg moest verlaten en dat bij onwil fysiek geweld kon worden gebruikt. Hij heeft op de zitting verklaard dat hij dat heeft gehoord. Brigadier [aangever] wilde hem bij zijn linkerarm omhoog tillen, maar voelde dat de man in een andere richting bewoog. De brigadier bracht daarna een opbrengtechniek aan, de zogenoemde 'bokkenpoot', waarbij de arm en hand van de man voor de borst van de agent werden gebracht. Op dat moment beet de man de agent in zijn rechteronderarm. De agent trok zijn arm los en sloeg de man met zijn vuist in het gezicht. De politierechter baseerde zich op twee reeksen camerabeelden die op de zitting zijn getoond. Daarop is te zien dat de man zijn armen voor zijn borst kruist, zijn benen gestrekt houdt, zijn hakken in de grond zet en zijn hand uit de polsklem trekt. Daarna opent hij zijn mond, draait zijn hoofd naar links en bijt in de arm van de agent. Een tweede verbalisant zag dat ook. Op een foto in het dossier zijn tandafdrukken in de onderarm te zien. De raadsvrouw bepleitte vrijspraak. De man zou zijn lichaam slechts slap hebben gehouden, en bij het bijten zou sprake zijn geweest van een reflex. Volgens haar had de agent bovendien ten onrechte een 'bokkenpoot' aangelegd en niet direct geverbaliseerd, waardoor hij niet in de rechtmatige uitoefening van zijn bediening zou zijn geweest. De politierechter verwierp dat. Dat de man zijn mond opent en zijn hoofd draait voordat hij bijt, maakt een reflex niet aannemelijk, en voorwaardelijk opzet is voldoende voor mishandeling. De 'bokkenpoot' is pas aangelegd nadat de man zich verzette, en dat de agent noodzaak en proportionaliteit uit het oog verloor, is niet gebleken. Ook het beroep op het demonstratierecht (artikel 10 en 11 EVRM) slaagde niet. Wie deelneemt aan een vreedzame demonstratie mag niet worden bestraft zolang hij zelf geen laakbare gedraging begaat. Door zich te verzetten tegen zijn aanhouding en de agent te mishandelen veroorzaakte de man volgens de politierechter een ingrijpender ordeverstoring dan bij een vreedzame demonstratie hoort. De bestraffing was een proportionele reactie en heeft geen afschrikkend effect dat tot schending van het demonstratierecht leidt. De politierechter sprak de man vrij van het schoppen, het maken van slaande bewegingen en het maken van bijtende bewegingen, omdat daarvoor te weinig aanknopingspunten waren. Wel bewezen zijn het aanspannen van de spieren, het bewegen in tegengestelde richting en het bijten in de onderarm, met een bijtwond als gevolg. Dat is mishandeling van een ambtenaar in functie en wederspannigheid. De politierechter legde een geldboete van € 1.500 op, met 15 dagen hechtenis als vervanging bij niet-betaling. De officier van justitie had daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf van een week met twee jaar proeftijd geëist. Die straf legde de politierechter niet op, omdat de man niet eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld. De man moet de agent bovendien € 400 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 8 augustus 2026. Dat bedrag legt de rechtbank ook op als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat, met 4 dagen gijzeling als het niet wordt betaald.
In het najaar van 1997 ging een toen 13-jarig meisje meerdere keren naar het huis van een volwassen man in Den Haag. Zijn vriendin was op die momenten niet thuis. In haar dagboek schreef het meisje op wat er gebeurde: de man zoende haar, betastte haar borsten, bracht een of meer vingers in haar vagina en bevredigde zichzelf boven haar. Bijna dertig jaar later las zij een Facebookbericht over een verdenking tegen dezelfde man in een andere zaak. Zij reageerde daarop, waarna de politie haar als mogelijk slachtoffer hoorde. Aangifte deed zij niet. De man was destijds 26 jaar. Hij ontkende dat er seksuele handelingen waren, maar gaf wel toe dat het meisje meermalen bij hem thuis was geweest en dat zijn vriendin er toen niet was. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf. De raadsman bepleitte vrijspraak. Hij betwistte onder meer dat het dagboek door een 13-jarige was geschreven. Eerst keek de rechtbank naar verjaring. Op dit feit stond destijds maximaal acht jaar cel, waardoor een verjaringstermijn van twaalf jaar gold. Die termijn begon te lopen toen het slachtoffer achttien werd, in 2001. Het feit zou dus in 2013 zijn verjaard. Maar op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor deze zedendelicten afgeschaft, en toen was dit feit nog niet verjaard. Daarom kon de man nog worden vervolgd. De rechtbank vond de verklaringen van het slachtoffer betrouwbaar. Ze waren volgens de rechtbank concreet, gedetailleerd en navolgbaar. Het slachtoffer gaf ook aan wanneer zij iets niet meer wist, en de rechtbank zag geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. Kleine verschillen tussen haar verklaringen verklaarde de rechtbank uit het tijdsverloop. Ook het dagboek gaf geen reden om te twijfelen. Een bewezenverklaring kan niet alleen op de verklaring van één getuige steunen, dus was steunbewijs nodig. Dat vond de rechtbank in de verklaringen van de ouders. De vader zag dat zijn dochter na een bezoek aan de man bedrukt thuiskwam met een binnenstebuiten zittend truitje en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes had gedaan die zij niet leuk vond. De moeder bevestigde dat haar dochter emotioneel thuiskwam, over seksuele handelingen vertelde en dat het truitje binnenstebuiten zat. Samen met de verklaring van de man over de bezoeken was dat genoeg. Bij de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee. De man liet zijn eigen gevoelens prevaleren en miskende dat het meisje bescherming nodig had. Het slachtoffer verklaarde dat zij nog steeds moeite heeft met intimiteit en met de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Ook speelde mee dat de man op 23 januari 2026 al was veroordeeld tot vier jaar en zes maanden cel voor onder meer mensenhandel, verkrachting en kinderporno. Omdat die straf wordt meegewogen, vond de rechtbank een lagere straf passend dan de officier eiste. De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het slachtoffer krijgt € 7.500 immateriële schadevergoeding van de gevraagde € 10.000, plus wettelijke rente vanaf 18 september 1997. De man moet dat bedrag ook als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat betalen, ten behoeve van het slachtoffer. Betaalt hij niet, dan volgt gijzeling van 62 dagen.
Een zorgbegeleider in Zuid-Holland maakte tussen eind oktober 2023 en half maart 2024 foto's en filmpjes van cliënten van een zorginstelling in Zwammerdam en Nieuwveen. Het ging om mensen met ernstige verstandelijke beperkingen, wier ontwikkelingsniveau vergelijkbaar was met dat van een kind jonger dan achttien maanden. Een deel van de beelden toonde hen naakt of in kwetsbare posities. De man stuurde de opnames via Snapchat en WhatsApp naar zijn toenmalige collega's. De rechtbank Den Haag veroordeelt hem hiervoor wegens het wederrechtelijk dwingen om iets te dulden. De verdediging voerde aan dat de afhankelijkheid van de cliënten buiten beschouwing moest blijven bij de vraag of sprake was van een 'feitelijkheid'. Daar volgt de rechtbank haar niet in. De man fotografeerde en filmde in een afgesloten zorginstelling, zonder toestemming, mensen die volledig van zijn verzorging afhankelijk waren en hun wil niet onder woorden konden brengen. Zij konden zijn handelen op geen enkele manier voorkomen. Dat ook collega's beelden zouden hebben gemaakt, doet daar niet aan af. Het woord 'onbekende' laat de rechtbank wegstrepen uit de tenlastelegging, omdat niet is bewezen dat hij de beelden met anderen dan collega's deelde. Ook het gebruik van een vals diploma is bewezen. Op 27 juli 2023 mailde de man vanaf zijn eigen adres een vervalst mbo-diploma voor persoonlijk begeleider naar een zorgwerkgever, samen met een cv en kopieën van zijn rijbewijs en bankpas. Hij zei dat familie of vrienden mogelijk met zijn e-mail hadden gesolliciteerd, maar die uitleg acht de rechtbank ongeloofwaardig. Een dag eerder had hij van zijn toenmalige zwager een diploma en cv met dezelfde afgiftedatum en hetzelfde college ontvangen, en alleen de zwager stond bij die school ingeschreven. Voor een tweede vals diploma en een valse verklaring omtrent het gedrag ziet de rechtbank onvoldoende bewijs. De zwaarste feiten volgen uit berichten op SkyECC, een versleutelde chatdienst, en uit een Signal-account. Daaruit blijkt dat de man grote hoeveelheden contant geld klaarzette, afleverde of ophaalde en natelde, in totaal € 5.505.935. Hij werd aangehouden tijdens een overdracht van een oranje tas. Zijn verklaring dat hij nooit wist wat hij vervoerde en voor € 50 weleens iets bracht, vindt de rechtbank onvoldoende concreet en hoogst onwaarschijnlijk. Uit financiële gegevens bleek dat hij tussen 2018 en 2022 geen vermogen en vrijwel geen inkomen had. Daarom kan het niet anders dan dat het geld uit misdrijf afkomstig was. Bewezen is medeplegen van gewoontewitwassen. Daarnaast bereidde hij tussen november 2020 en februari 2021 samen met anderen de handel in cocaïne voor, via gesprekken over 'colo', 'pap' en stempels. De verdediging bestreed het gebruik van de SkyECC-berichten, onder meer met een beroep op een arrest van het Hof van Justitie over Europese onderzoeksbevelen en op het recht op privéleven. De rechtbank verwerpt dat. De gegevens zijn verkregen door Frankrijk binnen een gemeenschappelijk onderzoeksteam met Nederland en België, waardoor Nederland van de rechtmatigheid van de interceptie mag uitgaan. Wel constateert de rechtbank een vormverzuim: een iPhone 7 uit een ander onderzoek is zonder machtiging van de rechter-commissaris uitgelezen. Bewijsuitsluiting volgt daar niet uit, omdat de machtiging zonder meer was verleend en de betrouwbaarheid van het materiaal niet is aangetast. Bij de straf weegt het witgewassen bedrag zwaar. De rechtbank vindt 52 maanden gevangenisstraf passend en matigt die tot 51 maanden, omdat de redelijke termijn met ruim vijf maanden is overschreden: de man zit sinds 14 mei 2024 in de strafzaak en het vonnis volgt pas op 13 november 2026. De officier van justitie eiste 57 maanden en een geldboete van € 50.000. Een boete legt de rechtbank niet op. De rechtbank veroordeelt de man tot 51 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest, ontzet hem negen jaar van het recht om als zorgmedewerker te werken en heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op. De vordering van een cliënte tot € 10.000 immateriële schadevergoeding is niet-ontvankelijk, omdat niet kan worden vastgesteld of zij van de handelingen op de hoogte was en dus of zij schade heeft geleden. Zij kan die vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
In de nacht van 1 januari 2026, rond vier uur, drongen twee jongens een woning in Gouda binnen waar een alleenwonende, bejaarde vrouw lag te slapen. Een van hen is toen 17 jaar. Samen gingen ze naar de slaapkamer. De mededader ging op de vrouw zitten, sloeg haar tegen het gezicht, drukte haar mond dicht en vouwde haar handen dubbel. Ook bedreigde hij haar met de woorden 'Ik maak u dood'. Daarna trokken ze een ketting van haar nek en ringen van haar vingers. Behalve sieraden namen ze een reiswekker mee. De vrouw hield bloeduitstortingen in het gezicht en gekneusde vingers over aan de overval. De verdachte bekende. De rechtbank Den Haag, die de zaak achter gesloten deuren behandelde in een meervoudige kamer voor jeugdstrafzaken, verklaarde de diefstal met geweld in een woning, gepleegd in de nacht en samen met een ander, bewezen. Volgens de rechtbank had de verdachte eerst een mede-organiserende rol bij een aanvankelijk geplande woningdiefstal. Dat het ging om een weerloze vrouw op hoge leeftijd, kon hem niet zijn ontgaan. De rechtbank noemde de overval 'een meer dan laffe daad'. Daarbij was alleen sprake van eigen financieel gewin en van geen enkel respect voor de privésfeer van het slachtoffer. Ook in een tweede zaak werd de verdachte veroordeeld. Op 21 februari 2026 reed hij in Gouda als minderjarige met een rijbewijs zonder begeleider in een auto. Daarbij botste hij op de Sportlaan en op parkeerplaats Klein Amerika tegen twee geparkeerde auto's en reed hij beide keren door zonder zich te melden. Er ontstond alleen schade. De rechtbank vond dat geen verdienste van de verdachte: hij reed onvoorzichtig. Op zijn strafblad staan alleen eerdere verkeersboetes, wat beperkt strafverzwarend meewoog. Voor een woningoverval geldt volgens de oriëntatiepunten voor jeugdstrafrecht een jeugddetentie vanaf zes maanden als uitgangspunt. De rechtbank vond de straf hier zwaarder, omdat twee mensen samen handelden, de overval midden in de nacht plaatsvond en het slachtoffer kwetsbaar was. Zwaar woog dat zij met de dood werd bedreigd en meermaals werd geslagen terwijl zij weerloos in bed lag. Een jeugddetentie van negen maanden had volgens de rechtbank zonder meer gepast. De officier van justitie eiste 438 dagen jeugddetentie, waarvan 365 dagen voorwaardelijk, plus 200 uur werkstraf. De rechtbank bleef daar ver onder. De rechtbank liet de verdachte namelijk niet terugkeren naar de justitiële jeugdinrichting. Tijdens zijn geschorste voorlopige hechtenis haalde hij zijn vijfde jaar vwo en hij zit nu in zijn examenjaar. Hij houdt zich aan zijn voorwaarden en de behandeling bij de Waag verloopt goed. De Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdbescherming west adviseerden een onvoorwaardelijke straf gelijk aan het voorarrest, aangevuld met een voorwaardelijk deel. Volgens de rechtbank mocht het diploma en het hulpverleningstraject niet worden doorbroken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 163 dagen jeugddetentie, met aftrek van 73 dagen voorarrest. Daarvan zijn 90 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Gedurende één jaar gelden bijzondere voorwaarden: hij meldt zich bij de jeugdreclassering, werkt mee aan behandeling bij de Waag of een soortgelijke instelling en volgt onderwijs of heeft andere goedgekeurde dagbesteding. Daarnaast kreeg hij een werkstraf van 200 uur, met 100 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht. Het slachtoffer kreeg een schadevergoeding van € 5.885 toegewezen, plus wettelijke rente vanaf 1 januari 2026. Dat bedrag bestaat uit € 885 materiële schade en € 5.000 immateriële schade. De verdediging voerde aan dat de vordering alleen in de zaak van de mededader was ingediend, omdat alleen diens parketnummer op het formulier stond. De rechtbank zag dat als een administratieve fout, omdat het dossier van beide verdachten één geheel vormt. Voor de immateriële schade nam de rechtbank de Rotterdamse Schaal als uitgangspunt, categorie 19.1.a (€ 3.000 tot € 8.000 voor bedreigende situaties bij diefstal of afpersing). De verdachte moet het bedrag hoofdelijk samen met de mededader betalen, zodat het slachtoffer het hele bedrag bij ieder van hen kan halen. Daarnaast kreeg de verdachte de schadevergoedingsmaatregel opgelegd voor hetzelfde bedrag, zonder gijzeling vanwege zijn leeftijd.
Op 14 augustus 2024 werden twee zware mortierbommen aangestoken en in de voortuin van een woning in Vlaardingen gegooid. In het huis waren een moeder en haar twee jonge kinderen. Slechts twee dagen eerder hadden zij hun man en vader verloren, en aan hun adres waren al vaker explosies geweest. De rechtbank Den Haag veroordeelde een toen minderjarige verdachte voor die poging tot ontploffing en voor een gewelddadige diefstal in Rijswijk. De verdachte, geboren in 2007, stak de bommen zelf niet aan. Hij gaf samen met anderen instructies aan degene die dat wel deed. De rechtbank rekent dat hem zwaar aan, omdat het gezin hierdoor ernstig in zijn veiligheidsgevoel en rouwproces is geraakt. Het gezin weet nog altijd niet wie de opdracht gaf. De verdachte bekende het feit op de zitting. De rechtbank sprak hem vrij van het onderdeel dat levensgevaar te duchten was, en bewees wel het gevaar voor goederen en zwaar lichamelijk letsel. De tweede zaak gaat over 31 mei 2023. Samen met anderen nam de verdachte in een muziekstudio in Rijswijk een laptop, een spelcomputer, muziekinstallaties en slippers van een jongeman mee. Het slachtoffer werd met de vuist in zijn gezicht geslagen, kreeg meerdere knietjes in buik en kruis en werd bedreigd: als hij naar de politie of zijn vader zou gaan, zou een drill-rapgroep hem zoeken. Hij liep letsel aan zijn neus op en kreeg later psychische klachten, waarvoor hij EMDR-behandelingen onderging. Bij de straf woog de rechtbank mee dat de verdachte niet eerder was veroordeeld, volledig open was op de zitting en zich positief heeft ontwikkeld. Uit het psychologisch rapport blijkt dat hij op onderdelen zwakbegaafd functioneert, moeilijk de gevolgen van zijn handelen overziet en makkelijk te beïnvloeden is. Ook ruim tien maanden detentie in België speelde mee. Bovendien is de redelijke termijn voor jeugdstrafzaken van zestien maanden ruim overschreden, zonder rechtvaardiging. De rechtbank woog dat mee bij de straf, zonder te zeggen hoeveel. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest, plus een deels voorwaardelijke werkstraf en begeleiding. De jeugdreclassering vond een proeftijd van één jaar genoeg. De rechtbank koos voor twee jaar, omdat de afstand tot zijn oude vriendengroep nog pril is. Een nieuwe periode in de cel zou volgens de rechtbank de structuur doorkruisen die hij inmiddels heeft opgebouwd. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 146 dagen jeugddetentie, waarvan 60 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel van 86 dagen is gelijk aan zijn voorarrest, zodat hij niet terug de cel in hoeft. Het gedeelte van 60 dagen vervalt niet als hij zich houdt aan bijzondere voorwaarden: toezicht door de jeugdreclassering, onderwijs of dagbesteding, coaching en zo nodig traumabehandeling. De straf komt overeen met de eis van de officier van justitie. De verdachte moet de slachtoffers ook schadevergoeding betalen, hoofdelijk met zijn mededaders. Het slachtoffer van de diefstal krijgt € 2.571,26 (€ 1.571,26 materiële en € 1.000 immateriële schade, van de gevraagde € 3.160,01), te vermeerderen met rente vanaf 31 mei 2023. De moeder en haar twee kinderen krijgen elk € 4.000 immateriële schadevergoeding, met rente vanaf 14 augustus 2024. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, zonder gijzeling vanwege zijn jeugdige leeftijd. Het verzoek om een contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen aanwijzingen zijn dat de verdachte het gezin opnieuw heeft benaderd of bedreigd.