Rechtbank ontneemt oplichter € 302.437 aan misbruikte donaties — RBDHA:2026:3641
Ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel uit oplichting met donaties
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
veroordeelde
Rechtbank stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel uit oplichting met donaties vast op € 302.437,24 en legt de veroordeelde de verplichting op dit bedrag aan de Staat te betalen.
- Ontnemingsvordering volgt op een veroordeling wegens medeplegen van oplichting met donaties
- Rechtbank berekent het voordeel op basis van de kortere, bewezen pleegperiode van 893 in plaats van de tenlastegelegde 928 dagen
- 75% van de ontvangen donaties wordt als wederrechtelijk voordeel aangemerkt, 25% als besteed aan de gestelde doelen
- Redelijke termijn met bijna elf maanden overschreden, maar zonder gevolg omdat de vertraging vooral aan misbruik van het wrakingsmiddel door veroordeelde te wijten is
- Betalingsverplichting vastgesteld op € 302.437,24, met een maximale gijzelingsduur van 1.095 dagen
Samenvatting
Een man die eerder was veroordeeld voor het medeplegen van oplichting met donaties, moest zich in een aparte procedure verantwoorden voor het geld dat hij daarmee had verdiend. De rechtbank Den Haag deed op 24 februari 2026 uitspraak op deze ontnemingsvordering, na een regiezitting op 24 januari 2025 en een inhoudelijke behandeling op 13 mei 2025 en 13 januari 2026.
De man had tussen augustus 2020 en februari 2023 in totaal € 419.054,52 aan donaties ontvangen, onder meer bestemd voor de Buitenparlementaire Onderzoekscommissie 2020 en de website doezelfnormaal.nl. Volgens het proces-verbaal van bevindingen en zijn eigen verklaring bij de politie ging ongeveer 75 procent van dit geld naar zijn privéuitgaven, en slechts 25 procent naar de gestelde doelen. Op basis hiervan vorderde de officier van justitie aanvankelijk ontneming van € 419.054,52, wat zij later bijstelde naar € 314.290,89.
De man ontkende ter zitting dat de donaties aan privézaken waren besteed, en stelde dat zijn eerdere verklaring bij de politie onder druk tot stand was gekomen en daarom niet mocht worden gebruikt. De rechtbank verwierp dit verweer: in de onderliggende strafzaak was hetzelfde verweer al besproken en verworpen, en de rechtbank nam die overwegingen in de ontnemingszaak over.
Bij het vaststellen van het voordeel hield de rechtbank rekening met een verschil tussen de tenlastegelegde periode van 928 dagen en de kortere, daadwerkelijk bewezen periode van 893 dagen waarin de oplichting had plaatsgevonden. Omdat niet precies kon worden vastgesteld wanneer binnen de onderzochte periode welke donatie was ontvangen, berekende de rechtbank het gemiddelde donatiebedrag per dag over de volledige periode en vermenigvuldigde dit met het aantal dagen van de bewezen periode. Dit leverde een geschat donatiebedrag op van € 403.249,66 voor de bewezen periode. Toegepast op de verhouding van 75 procent privégebruik kwam de rechtbank tot een wederrechtelijk verkregen voordeel van € 302.437,24.
Over de vraag of de redelijke termijn was overschreden, oordeelde de rechtbank dat dit inderdaad het geval was: gerekend vanaf de beslaglegging op 7 maart 2023 tot de uitspraak was bijna twee jaar en elf maanden verstreken, terwijl het uitgangspunt twee jaar bedraagt. De rechtbank stelde echter vast dat deze vertraging grotendeels aan de man zelf te wijten was. Doordat hij ervoor koos zich niet door een advocaat te laten bijstaan, moest eerst een regiezitting worden gehouden om hem daarover te adviseren. Bovendien wraakte hij de rechtbank tweemaal, wat tot aanzienlijke vertraging leidde. De wrakingskamer had eerder al geoordeeld dat de man het middel van wraking misbruikte om de procedure te frustreren. Gelet hierop achtte de rechtbank sprake van bijzondere omstandigheden die rechtvaardigden dat zij volstond met de vaststelling dat de redelijke termijn was overschreden, zonder daaraan een vermindering van het ontnemingsbedrag te verbinden.
De rechtbank wees ook het voorstel van de officier van justitie af om het ontnemingsbedrag te verminderen met wat de man aan een benadeelde stichting zou moeten betalen: omdat die vordering in de strafzaak niet-ontvankelijk was verklaard, kon zij niet worden verrekend met het vast te stellen voordeel.
De rechtbank stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 302.437,24 en legde de man de verplichting op dit bedrag aan de Staat te betalen, met een maximale duur van gijzeling van 1.095 dagen bij het uitblijven van betaling.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2025:21771, Rechtbank Den Haag, 21-11-2025, 09/359401-24, 10/393670-24 (ttz. gev.) en 03/126979-23 (tul)
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:20518, Rechtbank Den Haag, 05-11-2025, 09/353060-24
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:19721, Rechtbank Den Haag, 29-10-2025, 09/047769-25
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:17350, Rechtbank Den Haag, 23-09-2025, 09/386775-24
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
09/181270-22 (ontneming)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J. Snoeijer
- mw. mr. E.R.F. van Engelen
- dhr. mr. J.J. Balfoort
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.