Dierenwinkelbaas veroordeeld voor misbruik minderjarig stagiaire — RBDHA:2026:6445
Seksueel misbruik minderjarige / misbruik overwicht werkgever-stagiaire
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte (dierenwinkelbaas)
Verdachte veroordeeld tot 15 maanden gevangenisstraf (waarvan 6 maanden voorwaardelijk) wegens seksueel misbruik van een minderjarig stagiaire; vrijgesproken van drie andere tenlastegelegde feiten.
- Vrijspraak voor drie van de vier tenlastegelegde feiten wegens onvoldoende steunbewijs (bewijsminimum artikel 342 lid 2 Sv niet gehaald voor feiten 1, 2 en 3 primair).
- Veroordeling voor feit 3 subsidiair (art. 248a Sr): misbruik van overwicht als werkgever en stagebegeleider om minderjarig meisje te bewegen tot ontuchtige handelingen, inclusief penetratie.
- WhatsApp-bericht van verdachte over niet meer wassen van zijn hand gebruikt als steunbewijs voor de verklaring van het slachtoffer over vaginale penetratie.
- Verdachtes eigen verklaring op meerdere punten bevestigde de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer, wat bijdroeg aan bewezenverklaring.
- Bijzondere voorwaarden bij voorwaardelijk strafdeel: contactverbod slachtoffer, verbod op in dienst nemen van personen onder 23 jaar, reclasseringstoezicht en behandeling; dadelijke uitvoerbaarheid bevolen.
Samenvatting
Een 63-jarige man uit Den Haag, eigenaar van een keten dierenwinkels, is veroordeeld voor seksueel misbruik van een minderjarig meisje dat bij hem werkte en stage liep. Het misbruik speelde zich af over een periode van bijna twee jaar, van februari 2022 tot januari 2024, en begon toen het meisje zestien jaar oud was.
Het slachtoffer deed in februari 2024 aangifte. Zij vertelde de politie dat de verdachte haar regelmatig betastte — aanvankelijk op de billen, maar het misbruik escaleerde in de loop van de tijd. In de laatste maanden dat zij bij hem werkte, greep de man haar meermaals bij haar borsten en vagina, drong hij met zijn vingers bij haar naar binnen, dwong hij haar zijn penis aan te raken en zoende hij haar met de tong. Dit gebeurde op plekken in de winkel waar de camera kapot was, of in het magazijn.
De verdachte ontkende het ernstigste: dat hij zijn vingers in haar vagina had gebracht. Maar de rechtbank geloofde het slachtoffer. Haar verklaringen waren gedetailleerd, consistent en authentiek. Zo beschreef zij precies hoe de man haar beha omhoogsloeg en hoe zij haar broek altijd strak droeg in de hoop hem tegen te houden — maar dat hij dan gewoon meer kracht zette. Steun voor haar verhaal vond de rechtbank in WhatsApp-berichten van de verdachte zelf, waaronder een bericht dat hij zijn hand 'nooit meer zou wassen' — wat het slachtoffer verklaarde te slaan op het moment nadat hij bij haar naar binnen was gegaan. Ook de verklaring van haar moeder, die haar dochter voor het eerst hoorde huilen in de auto, sloot nauw aan bij wat het meisje later aan de politie vertelde.
De verdachte bevestigde zelf al veel: hij gaf toe haar borsten en billen te hebben aangeraakt, haar te hebben getongzoend en zijn penis tegen haar lichaam te hebben gedrukt. Hij erkende ook dat hij wist dat zij minderjarig was, autistisch en psychisch kwetsbaar, en dat hij als werkgever en stagebegeleider overduidelijk in een machtspositie verkeerde. 'Ik zie nu dat deze berichten dwingend van aard zijn,' zei hij op zitting over zijn appjes aan haar.
Naast dit bewezen feit werden drie andere aanklachten niet bewezen geacht. De aanklachten over misbruik van een tweede medewerkster en over ontuchtige handelingen in de allereerste werkperiode van het slachtoffer hadden onvoldoende steunbewijs. Van verkrachting — het zwaarste verwijt — werden de verdachte en officier van justitie het al eens: daarvoor ontbrak bewijs van dwang in strafrechtelijke zin. Vrijspraak volgde voor deze drie onderdelen.
Bij het bepalen van de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee: langdurig misbruik van een jong, kwetsbaar meisje in een afhankelijkheidsrelatie. Het slachtoffer lijdt er nog altijd onder en vindt het moeilijk mannen te vertrouwen. Tegelijk hield de rechtbank rekening met het blanco strafblad van de verdachte, de behandeling die hij al was gestart en de financiële gevolgen van een lange gevangenisstraf voor zijn bedrijven. De rechtbank legde een lagere straf op dan de officier van justitie eiste en veroordeelde hem tot vijftien maanden gevangenisstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar. Als bijzondere voorwaarden mag hij tijdens de proeftijd niemand onder de 23 jaar in dienst nemen en moet hij contact met het slachtoffer vermijden. De vordering van de tweede aangeefster tot schadevergoeding van ruim 29.000 euro werd niet-ontvankelijk verklaard, omdat de verdachte van het feit waarop haar vordering betrekking had werd vrijgesproken.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1782, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, 09/274773-25 en 83/393477-24 (tul)
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1790, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, 09/274761-25
Rechtbank Den Haag · Strafrecht
ECLI:NL:CRVB:2026:72, Centrale Raad van Beroep, 14-01-2026, 24/2589 TW
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:24324, Rechtbank Den Haag, 19-12-2025, 25/7757
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
09/079522-24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. Y.J. Wijnnobel-van Erp
- mw. mr. N.F.R. de Rooij
- mw. mr. E.E. Riep
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.