Verzet Syrische asielzoeker tegen premature ingebrekestelling afgewezen — RBDHA:2026:7101

Een Syrische asielzoeker diende bezwaar in tegen een eerdere uitspraak van de rechtbank Den Haag, waarbij zijn beroep wegens niet-tijdig beslissen op zijn asielaanvraag niet-ontvankelijk was verklaard. De man stelde dat zijn ingebrekestelling van de minister geldig en tijdig was, maar de rechtbank deelde dat standpunt niet.

De kern van het geschil draait om de vraag wanneer de beslistermijn voor de asielaanvraag begon te lopen. De man had zijn asielaanvraag ingediend op 5 december 2023, maar de minister stuurde vervolgens een claimverzoek naar Oostenrijk om de man terug te nemen. Oostenrijk accepteerde dit verzoek op 26 januari 2024. Omdat de overdracht aan Oostenrijk echter niet binnen de geldende termijn van zes maanden plaatsvond, werd Nederland per 27 juli 2024 alsnog verantwoordelijk voor de behandeling van de aanvraag. Pas vanaf die datum begon de beslistermijn te lopen.

De asielzoeker betoogde dat de beslistermijn al op 5 december 2023 — de datum van indiening van zijn aanvraag — was aangevangen. De rechtbank verwierp dit argument. Zolang een ander EU-land verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag op grond van de Dublinverordening, is Nederland daar nog niet voor verantwoordelijk. Die verantwoordelijkheid ging pas over op het moment dat de overdrachtstermijn verstreek zonder dat de man daadwerkelijk was overgedragen.

Bovendien speelde een besluitmoratorium voor Syrië een rol. Dat moratorium gold van 14 december 2024 tot en met 13 juni 2025, en had tot gevolg dat de minister gedurende die periode niet besliste op Syrische asielaanvragen. De beslistermijn werd hierdoor verlengd met één jaar, tot maximaal 21 maanden. Voor deze man betekende dat concreet dat de minister uiterlijk op 27 januari 2026 een beslissing moet nemen: zes maanden na 27 juli 2024, verlengd met een jaar vanwege het moratorium.

De man had de minister op 25 juni 2025 in gebreke gesteld en op 16 juli 2025 beroep ingesteld wegens het uitblijven van een beslissing. Op dat moment was de beslistermijn echter nog niet verstreken, waardoor zowel de ingebrekestelling als het beroep prematuur waren ingesteld.

De rechtbank zag in het verzet geen reden om haar eerdere oordeel te herzien en verklaarde het verzet ongegrond. De eerdere uitspraak, waarbij het beroep niet-ontvankelijk werd verklaard, blijft daarmee in stand. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep open.