Asielzoekersgezin terecht doorgestuurd naar Duitsland — RBDHA:2026:7216
Dublin-overdracht / asiel
Eiser / verzoeker
Asielzoekend gezin (eiseres, eiser en hun minderjarige zoon)
Verweerder / gedaagde
Minister van Asiel en Migratie
Het beroep is ongegrond verklaard; de asielaanvraag van het gezin blijft niet in behandeling in Nederland en overdracht aan Duitsland blijft in stand.
- Duitsland is op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk voor de asielaanvraag; Nederland hoeft deze niet in behandeling te nemen.
- Het interstatelijk vertrouwensbeginsel geldt nog steeds voor Duitsland; de Afdeling bestuursrechtspraak bevestigde dit in uitspraken van 2023, 2024 en 2025.
- De gestelde vrees voor indirect refoulement en onvoldoende bescherming is niet met concrete feiten onderbouwd.
- Een beroep op de discretionaire bevoegdheid van artikel 17 Dublinverordening faalt bij gebrek aan bijzondere individuele omstandigheden.
- Eerder bij de beoordeling van het vertrouwensbeginsel meegewogen omstandigheden hoeven niet nogmaals apart te worden beoordeeld in het kader van artikel 17.
Samenvatting
Een gezin van asielzoekers — een man, een vrouw en hun minderjarige zoon — probeerde in Nederland een asielvergunning te krijgen, maar de minister van Asiel en Migratie weigerde hun aanvraag in behandeling te nemen. Duitsland is volgens de Europese Dublinverordening verantwoordelijk voor de behandeling van hun asielverzoek, omdat dat land de terugname van het gezin heeft aanvaard.
Het gezin verzette zich tegen de overdracht aan Duitsland. Zij stelden dat Duitsland hen eerder had laten weten dat zij zouden worden teruggestuurd naar Algerije, en vreesden daardoor voor zogenoemd indirect refoulement — het via een omweg terugsturen naar een land waar zij gevaar lopen. Ook waren zij bang geen fatsoenlijke opvang te krijgen in Duitsland. Daarnaast speelde er een familieconflict: het gezin vertrouwde er niet op dat de Duitse autoriteiten hen tegen familieleden zouden beschermen, mede omdat zij zich eerder al zonder succes tot Duitsland hadden gewend.
De rechtbank gaat niet mee in deze argumenten. Zij stelt vast dat er geen structurele tekortkomingen zijn in het Duitse asiel- en opvangsysteem. De hoogste bestuursrechter in Nederland, de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, heeft meerdere keren bevestigd — in november 2023, september 2024 en februari 2025 — dat Nederland op Duitsland mag vertrouwen als het gaat om de naleving van internationale asielverplichtingen. Dit principe heet het interstatelijk vertrouwensbeginsel.
Het gezin bracht geen concrete feiten naar voren die een uitzondering op dit vertrouwen zouden rechtvaardigen. De vrees voor problemen met familieleden bleef abstract: er hadden zich nog geen daadwerkelijke incidenten voorgedaan. De rechtbank oordeelde dat het gezin bij eventuele problemen gewoon bij de Duitse autoriteiten terecht kan.
Het gezin deed ook een beroep op artikel 17 van de Dublinverordening, dat landen de mogelijkheid geeft om een asielverzoek toch zelf te behandelen, ook als een ander land eigenlijk verantwoordelijk is. De minister hoefde hier echter geen gebruik van te maken, omdat het gezin geen bijzondere individuele omstandigheden had aangedragen die dit zouden rechtvaardigen. Bovendien waren de door hen aangevoerde persoonlijke omstandigheden al meegewogen bij de vraag of het vertrouwensbeginsel gold — een dubbele beoordeling is dan niet nodig.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De asielaanvraag van het gezin blijft buiten behandeling in Nederland en zij kunnen worden overgedragen aan Duitsland. Een vergoeding van proceskosten krijgen zij niet.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1584, Rechtbank Den Haag, 30-01-2026, NL25.59366
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1412, Rechtbank Den Haag, 28-01-2026, NL25.51136
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1411, Rechtbank Den Haag, 28-01-2026, NL25.51135
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:996, Rechtbank Den Haag, 21-01-2026, NL25.49253
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
NL26.3920 en NL26.3912
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. W. Loof
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.