Rechter handhaaft bewaring asielzoeker na kennelijk ongegronde aanvraag — RBDHA:2026:7644
vreemdelingenbewaring / toetsing voortduring maatregel artikel 59b Vw
Eiser / verzoeker
Asielzoeker (naam gepseudonimiseerd)
Verweerder / gedaagde
Minister van Asiel en Migratie
Het beroep tegen de voortduring van de bewaring is ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding is afgewezen.
- Bewaring op grond van artikel 59b Vw is na kennelijk ongegrondverklaring van de asielaanvraag automatisch verlengd met maximaal drie maanden op grond van het derde lid van dat artikel.
- Van een onrechtmatige grondslag voor de bewaring was geen sprake: de wet voorziet in een verlengingsmogelijkheid na afwijzing.
- De rechtbank zag in de periode tussen het eerste en tweede onderzoek geen enkel moment waarop de bewaring onrechtmatig was.
- Verzoek om schadevergoeding afgewezen omdat het beroep ongegrond is.
- Geen rechtsmiddel beschikbaar tegen deze uitspraak.
Samenvatting
Een asielzoeker die in vreemdelingenbewaring zit, probeerde via de rechter zijn vrijlating af te dwingen. Hij stelde dat de bewaring onrechtmatig was geworden omdat zijn asielprocedure was afgerond en de minister de maatregel niet tijdig had omgezet naar een andere grondslag. De rechtbank Den Haag ging daar niet in mee.
De man zat sinds 20 januari 2026 in bewaring op grond van de Vreemdelingenwet, een maatregel die wordt toegepast tijdens de behandeling van een asielaanvraag. Eerder, op 10 februari 2026, had de rechtbank de bewaring al eens getoetst en rechtmatig bevonden. In deze tweede toetsing ging het om de periode daarna.
Het centrale argument van de asielzoeker was dat zijn bewaring haar wettelijke grond had verloren omdat zijn asielprocedure was afgerond. Zolang de minister de maatregel niet had omgezet naar een andere juridische basis, was de bewaring volgens hem onrechtmatig.
De rechtbank stelde echter vast dat de asielaanvraag op 4 februari 2026 kennelijk ongegrond was verklaard. Op dat moment was de bewaring automatisch verlengd met maximaal drie maanden op grond van een specifieke bepaling in de Vreemdelingenwet. Van een gat in de juridische grondslag was dus geen sprake: de wet voorziet juist in een verlengingsmogelijkheid na afwijzing van een asielaanvraag.
De rechtbank zag ook verder geen aanwijzingen dat de bewaring in de periode tussen de twee zittingen op enig moment onrechtmatig was. Het beroep werd ongegrond verklaard en ook het verzoek om schadevergoeding werd afgewezen. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep open.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1653, Rechtbank Den Haag, 02-02-2026, NL25.61350
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1497, Rechtbank Den Haag, 29-01-2026, NL25.27382
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1367, Rechtbank Den Haag, 28-01-2026, NL25.48993
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1106, Rechtbank Den Haag, 26-01-2026, NL25.57459
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
NL26.16502
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.