Sri Lankaans gezin wint beroep om Dublin-overdracht, maar moet toch naar Frankrijk — RBDHA:2026:8185
Dublin-overdracht / niet in behandeling nemen asielaanvraag
Eiser / verzoeker
Sri Lankaans echtpaar en hun minderjarig kind
Verweerder / gedaagde
Minister van Asiel en Migratie
Beroepen gegrond en besluiten vernietigd wegens schending zorgvuldigheidsbeginsel, maar rechtsgevolgen in stand gelaten zodat overdracht aan Frankrijk doorgaat; minister veroordeeld tot betaling van €2.802 aan proceskosten.
- Minister schond het zorgvuldigheidsbeginsel door niet in te grijpen nadat het COA herhaaldelijk en met wisselende redenen reiskaarten voor de rechtsbijstandverlener weigerde te verstrekken.
- Rechtsgevolgen van vernietigde besluiten blijven in stand omdat de advocaat in beroep alle inhoudelijke standpunten alsnog volledig naar voren kon brengen.
- Interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Frankrijk gehandhaafd; het AIDA Country Report 2024 levert geen bewijs van structurele systeemfouten die overdracht verhinderen.
- Ondertekening van een verklaring ex artikel 34 lid 3 Dublinverordening betekent niet dat Nederland is aangevangen met inhoudelijke behandeling van de asielaanvraag.
- Verzoeken om voorlopige voorziening afgewezen nu de beroepen inhoudelijk zijn beslist.
Samenvatting
Een Sri Lankaans echtpaar met een pasgeboren kind diende in september 2025 een asielaanvraag in bij de Nederlandse autoriteiten. De minister van Asiel en Migratie weigerde de aanvraag inhoudelijk te behandelen, omdat uit Europese databanken bleek dat het stel eerder in Frankrijk om internationale bescherming had verzocht. Frankrijk stemde in met de overname, waarna Nederland besloot het gezin over te dragen.
Het gezin tekende beroep aan en vroeg tegelijkertijd om een voorlopige voorziening om de overdracht te stoppen in afwachting van het rechterlijk oordeel. Hun advocaat voerde aan dat de besluitvorming onzorgvuldig was verlopen: het gezin had zijn rechtsbijstandverlener nooit kunnen bezoeken omdat het COA, de opvangorganisatie, steeds wisselende redenen opgaf om geen reiskaarten te verstrekken. Daardoor konden zij het aanmeldgehoor en het voornemen tot afwijzing niet fatsoenlijk met hun advocaat bespreken.
De rechtbank gaf het gezin gelijk op dit punt. Op grond van de Regeling verstrekkingen asielzoekers hebben asielzoekers recht op reisvergoedingen voor bezoeken aan hun rechtsbijstandverlener. Hoewel het COA daarvoor primair verantwoordelijk is en niet de minister, oordeelde de rechtbank dat de minister zich niet zomaar achter die taakverdeling kan verschuilen. Toen de advocaat aan de IND signaleerde dat het COA zijn verplichtingen niet nakwam, had de minister actie moeten ondernemen. Dat hij dat naliet, leverde een schending op van het zorgvuldigheidsbeginsel.
Over de inhoudelijke bezwaren van het gezin oordeelde de rechtbank echter anders. Het argument dat overdracht aan Frankrijk een schending van artikel 3 van het EVRM zou opleveren vanwege gebrekkige opvangvoorzieningen, werd verworpen. De rechter verwees naar vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die herhaaldelijk heeft geoordeeld dat er ondanks tekortkomingen geen sprake is van structurele en ernstige systeemfouten in de Franse asielopvang. Een beroep op een recent AIDA-rapport schoot daarvoor tekort. Ook het argument dat Nederland de aanvraag inhoudelijk in behandeling had genomen door het gezin een bepaalde verklaring te laten ondertekenen, haalde het niet: uit vaste rechtspraak blijkt dat de Dublinprocedure hierdoor niet wordt doorkruist.
De rechtbank vernietigde de bestreden besluiten wegens het vastgestelde zorgvuldigheidsgebrek, maar liet de rechtsgevolgen ervan in stand. Dat betekent in de praktijk dat het gezin alsnog naar Frankrijk wordt overgedragen. Omdat de advocaat tijdens de beroepsprocedure alle inhoudelijke standpunten alsnog volledig naar voren heeft kunnen brengen, heeft het gebrek geen nadeel toegebracht aan het gezin. De verzoeken om een voorlopige voorziening werden afgewezen, nu over de beroepen al was beslist. De minister werd veroordeeld tot betaling van in totaal €2.802 aan proceskosten aan het gezin.
Betrokken advocaten
mr. S.S.H. Orsel
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1894, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, NL25.24843
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1876, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, NL24.34432
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1285, Rechtbank Den Haag, 27-01-2026, NL25.27551
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1436, Rechtbank Den Haag, 27-01-2026, NL26.1250
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
NL26.8361 (beroep) NL26.8362 (voorlopige voorziening) NL26.8363 (beroep) NL26.8364 (voorlopige voorziening)
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.