Onderhuurder moet huur aan DTG Property doorbetalen na onterecht gebruik bedrijfsruimte als woonruimte — RBDHA:2026:8205
onderhuur bedrijfsruimte / ontbinding huurovereenkomst / gebruik in strijd met bestemming
Eiser / verzoeker
onderhuurder (natuurlijk persoon)
Verweerder / gedaagde
DTG Property B.V.
De vorderingen van de man zijn volledig afgewezen; hij is veroordeeld tot betaling van € 3.630,- huurachterstand aan DTG Property B.V., vermeerderd met wettelijke rente, en de rechtbank verklaarde voor recht dat de huurovereenkomst doorloopt tot en met 31 augustus 2026.
- Een huurder kan de huurovereenkomst buiten de rechter om alleen ontbinden op grond van een gebrek dat niet aan hemzelf is toe te rekenen; gebruik van de ruimte als woonruimte in strijd met de bestemming sluit dat uit.
- Het feit dat het gehuurde niet meer als kantoorruimte mocht worden gebruikt was toe te rekenen aan de huurder zelf, omdat hij het als woonruimte gebruikte en te huur aanbood op Marktplaats.
- De huurovereenkomst liep na de eenzijdige ontbindingsverklaring gewoon door; de huurachterstand van drie maanden (€ 3.630,-) werd toegewezen aan DTG Property.
- Een contractuele clausule die verrekening van oppervlakteverschillen uitsluit, staat in de weg aan een vordering wegens te veel betaalde huur op basis van een kleiner vloeroppervlak.
- Hoofdelijke veroordeling in proceskosten in een eerdere procedure geeft geen grondslag voor verhaal van een deel van die kosten op een medegedaagde, tenzij meer is betaald dan waartoe men gehouden is.
Samenvatting
Een man huurde vanaf augustus 2024 een bedrijfsruimte in Leiden van DTG Property B.V., die de ruimte zelf van de eigenaar huurde. De huurprijs bedroeg € 1.210,- per maand en de overeenkomst liep twee jaar. De ruimte mocht volgens de splitsingsakte van de Vereniging van Eigenaren uitsluitend als praktijkruimte worden gebruikt, maar in de huurovereenkomst was kantoorgebruik als bestemming opgenomen.
Nog geen twee weken na de ingangsdatum bood de man de ruimte op Marktplaats aan als huurwoning. Omwonenden meldden vervolgens overlast: geluidsoverlast in de avonduren en 's nachts, stankoverlast van sigarettenrook en kooklucht. De Vereniging van Eigenaren daagde daarop de eigenaar, DTG en de man voor de rechter. In augustus 2025 oordeelde de rechtbank dat bewoning van de praktijkruimte in strijd was met de bestemming en verbood strijdig gebruik.
Na dit vonnis stuurde de man per e-mail aan DTG dat hij de huurovereenkomst per direct ontbond. Hij leverde de sleutel in bij de eigenaar en betaalde vanaf september 2025 geen huur meer. Vervolgens vorderde hij bij de kantonrechter onder meer terugbetaling van de borgsom van € 3.630,-, schadevergoeding voor te veel betaalde huur wegens een kleiner vloeroppervlak dan opgegeven, en een vergoeding voor de resterende kosten van een KPN-internetabonnement dat hij door de vroegtijdige vertrek had moeten opzeggen. DTG stelde in reconventie dat de huur nooit rechtsgeldig was beëindigd en vorderde betaling van de huurachterstand van drie maanden.
De kantonrechter stelde vast dat een huurder de huurovereenkomst buiten de rechter om alleen kan beëindigen als sprake is van een gebrek dat het genot volledig onmogelijk maakt en dat niet aan de huurder zelf is toe te rekenen. Dat was hier volgens de rechter niet het geval. De man had de bedrijfsruimte gebruikt als woonruimte, in strijd met de overeengekomen bestemming. De klachten over overlast pasten niet bij kantoorgebruik en de man had in de eerdere procedure het strijdige gebruik niet weersproken en ook geen hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van augustus 2025. Omdat de onmogelijkheid om de ruimte als kantoor te gebruiken daarmee aan hem zelf te wijten was, erkende de rechter geen gebrek in de zin van de wet. De eenzijdige ontbinding was daarmee ongeldig.
Dit betekende dat alle vorderingen van de man werden afgewezen: geen terugbetaling van de borg, geen vergoeding voor de oppervlaktekwestie (de huurovereenkomst sloot verrekening van oppervlakteverschillen uitdrukkelijk uit), geen KPN-kosten en ook geen deel van de proceskosten uit de eerdere rechtszaak. De kantonrechter oordeelde bovendien dat de huurovereenkomst doorloopt tot en met 31 augustus 2026.
De reconventionele vordering van DTG werd grotendeels toegewezen. De kantonrechter veroordeelde de man tot betaling van € 3.630,- aan huurachterstand over september, oktober en november 2025, vermeerderd met wettelijke rente, en verklaarde voor recht dat de huurovereenkomst niet rechtsgeldig is beëindigd en doorloopt tot en met 31 augustus 2026. Ook werd de man veroordeeld in de proceskosten van DTG van € 50,- aan verletkosten.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; Burgerlijk ProcesrechtZaaknummer
12003942
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee vennoten in de vestiging Nieuw-Vennep van De Hypotheker, een franchisevestiging, liggen overhoop over de vraag of hun vennootschap nog bestaat. Per 1 januari 2024 droeg een eerdere bv de onderneming over aan een ondernemer, die slechts 51 procent van de koopsom van € 510.000 betaalde. Daarna brachten die ondernemer en De Hypotheker Uithoorn B.V. (de rechtsvoorganger van de huidige eiser) de onderneming in een vennootschap onder firma in. Uithoorn B.V. bracht daarin haar vordering op de resterende 49 procent van de koopsom in. In juni 2025 zegde de ondernemer de overeenkomst op tegen 1 januari 2026. Sindsdien betaalt hij volgens Uithoorn B.V. de maandelijkse voorschotten van € 1.000 op het winstaandeel niet meer, geeft hij geen toegang tot de administratie, boekhouding en systemen, en drijft hij de vestiging voort via zijn eenmanszaak onder dezelfde handelsnaam. Uithoorn B.V. start daarom een bodemprocedure en vraagt in een spoedprocedure (incident) om een voorlopige voorziening: de ondernemer moet de vennootschapsovereenkomst onverkort nakomen, de voorschotten betalen, toegang geven en de handelsnaam in het handelsregister aanpassen, op straffe van dwangsommen tot € 500.000. Ook eist Uithoorn B.V. een contractuele boete van minimaal € 20.000 en beslagkosten van € 7.200,94. De kern van het geschil is of de ondernemer mocht opzeggen. De overeenkomst laat opzegging toe met een termijn van een half jaar, tegen het einde van een boekjaar. Uithoorn B.V. wijst op artikel 23 lid 4, volgens hetwelk de ondernemer per 1 januari 2029 het aandeel van Uithoorn B.V. mag overnemen. Daaruit leidt zij af dat partijen de samenwerking tot minimaal die datum hebben willen voortzetten en dat opzegging eerder was uitgesloten. De ondernemer betwist dat: volgens hem geeft dat artikel alleen een overnamerecht en laat het de opzeggingsmogelijkheid onverlet. De rechtbank legt uit dat de gevraagde voorziening ertoe strekt dat de vennootschap wordt voortgezet, en dus vooruitloopt op de uitkomst van de hoofdzaak. Zo'n voorziening kan alleen worden toegewezen als voldoende aannemelijk is dat de opzegging niet geldig was. Dat is hier niet het geval. Een bedoeling om opzegging tot 1 januari 2029 uit te sluiten volgt volgens de rechtbank niet uit de e-mail van de ondernemer van 15 november 2023 waarop Uithoorn B.V. zich beroept, en ook niet uit de tekst van artikel 23, want daarin staat niet dat de ondernemer de overeenkomst niet mag opzeggen. Omdat niet voldoende aannemelijk is dat de opzegging ongeldig was, staat evenmin voldoende vast dat de ondernemer de gevorderde contractuele boete verschuldigd is. Alle onderdelen van de incidentele vordering hangen met die vraag samen en worden afgewezen. Dit is een voorlopig oordeel in een spoedprocedure; de bodemrechter beoordeelt de opzegging in de hoofdzaak nog. Uithoorn B.V. is de in het ongelijk gestelde partij en moet de proceskosten in het incident betalen, begroot op € 842. Dat bestaat uit € 653 salaris van de advocaat en € 189 nakosten. Over dat bedrag is wettelijke rente verschuldigd, en bij betekening van het vonnis komt er € 98 bij plus de betekeningskosten. De hoofdzaak gaat verder: de zaak is verwezen naar de rol van 25 november 2026, waarop de ondernemer zijn conclusie van antwoord moet nemen.