Hagenaar veroordeeld voor autodiefstal Toyota RAV4 met valse sleutel — RBDHA:2026:8219
Autodiefstal met valse sleutel / technisch hulpmiddel
Eiser / verzoeker
Officier van justitie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld voor feit 1 (autodiefstal Toyota RAV4) tot taakstraf van 100 uur en schadevergoeding van €2.697,05; vrijgesproken van feit 2
- Verdachte vrijgesproken van feit 2 (diefstal 8 juli 2023) wegens onvoldoende bewijs ondanks telefoondata in de buurt van de plaats delict
- Bewijs voor feit 1 steunt op ANPR-data, telefoonlocaties, aangetroffen inbrekerswerktuigen en vingerafdruk medeverdachte op gestolen auto
- Verklaring verdachte dat hij pas kort voor de controle was ingestapt als ongeloofwaardig terzijde geschoven
- Redelijke termijn overschreden met ruim zes maanden, wat leidt tot verlaging taakstraf van 120 naar 100 uur
- Schadevergoeding €2.697,05 hoofdelijk toegewezen aan benadeelde partij feit 1; vordering benadeelde feit 2 niet-ontvankelijk
Samenvatting
Een jongeman uit Den Haag stond terecht voor de diefstal van twee Toyota RAV4's in de zomer van 2023. De rechtbank Den Haag moest beoordelen of hij bij beide diefstallen betrokken was, of slechts bij één.
De eerste diefstal vond plaats in de nacht van 12 op 13 juli 2023. Een Toyota RAV4 die geparkeerd stond in Den Haag werd gestolen met behulp van een nagemaakte sleutel of technisch hulpmiddel. De verdachte werd dezelfde nacht, vlak na drieën, aangetroffen als bijrijder in een witte Audi A3 samen met twee medeverdachten. In die auto lagen inbrekerswerktuigen en een afstandsbediening voor Toyota-voertuigen. Camerabeelden toonden de Audi eerder die nacht op de plek van de diefstal, en navigatiedata plaatste de auto — en de telefoons van de drie inzittenden — op de route van Den Haag naar Zwolle, waar de gestolen auto werd aangetroffen op een industrieterrein. Op de ruit van de gestolen Toyota zat bovendien een vingerafdruk van een medeverdachte.
De verdachte verklaarde ter zitting dat hij kort voor de politiecontrole pas was ingestapt en dat hij zijn telefoon eerder in de auto had achtergelaten. De rechtbank vond dat ongeloofwaardig. Hij had deze verklaring pas gegeven nadat hij het volledige dossier had kunnen inzien, hij kon niet uitleggen waar hij de rest van de nacht was geweest, en zijn telefoondata wezen op een andere route dan hij beweerde. De rechtbank schoof zijn lezing terzijde.
Voor de tweede diefstal, op 8 juli 2023, werd de verdachte vrijgesproken. Hoewel zijn telefoon die nacht ook uitstraalde in de buurt van de plaats delict en dezelfde reisbeweging maakte richting Amsterdam en Zwolle, ontbraken verdere aanwijzingen voor zijn betrokkenheid. De gestolen auto werd niet teruggevonden langs die route, en het aantreffen van de kentekenplaten van die auto bij een andere medeverdachte was onvoldoende bewijs.
Bij de straftoemeting hield de rechtbank rekening met de ernst van het feit — een professionele werkwijze met nep-sleutels veroorzaakt veel schade en onveiligheidsgevoel — maar ook met het feit dat de verdachte van één van de twee ten laste gelegde feiten werd vrijgesproken. Bovendien was de redelijke termijn van twee jaar voor berechting met ruim zes maanden overschreden, wat leidde tot strafvermindering. De schadeclaim van het slachtoffer van de tweede diefstal werd niet-ontvankelijk verklaard omdat de verdachte daarvan werd vrijgesproken.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, met 50 dagen vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren uitvoert. Daarnaast moet hij het slachtoffer van de eerste diefstal hoofdelijk een schadevergoeding betalen van €2.697,05, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 12 juli 2023.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:6815, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 09-10-2025, 02/054060-25
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:7812, Rechtbank Noord-Holland, 27-06-2025, 15/124797-23
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:2171, Rechtbank Noord-Holland, 28-02-2025, 15.327329.23
Rechtbank Noord-Holland · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:691, Rechtbank Amsterdam, 22-01-2025, 13/327702-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
0918501623
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. A. Tsjapanova
- mw. mr. Y.J. Wijnnobel-van Erp
- dhr. mr. C.M.A. de Koning
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 3 oktober 2025 namen agenten onder een man twee telefoons in beslag. Eén daarvan was zijn privételefoon. De andere, een iPhone SE, bleek vol te staan met gesprekken in de app Signal waarin drugs werden verhandeld. De politie moest eerst uitzoeken wie de gebruiker van die tweede telefoon was. Dat lukte aan de hand van verkeersgegevens. De iPhone SE reisde steeds mee met de verdachte en straalde 's nachts dezelfde zendmasten aan als zijn privételefoon. Beide toestellen gingen in de zomer van 2025 samen naar Turkije en terug, precies de periode waarin de verdachte zei daar met zijn gezin te zijn geweest. De telefoon maakte bovendien gebruik van wifi-netwerken die verwezen naar de achternaam van zijn moeder en de voornaam van zijn partner. In contactlijsten van andere in beslag genomen telefoons stond het nummer onder namen die op de verdachte wijzen. Dat de telefoon van een familielid zou kunnen zijn, vond de rechtbank onaannemelijk. De verdachte ontkende en bracht verder niets tegenover de bevindingen van de politie in. De verdediging vroeg eerst om gedeeltelijke nietigheid van de dagvaarding, omdat in de tenlastelegging de termen 'precursoren' en 'pre-precursoren' niet nader waren omschreven. De rechtbank verwierp dat verweer: uit het dossier, in het bijzonder de informatie uit het Drugsgerelateerd CHemicaliën InformatieSysteem, blijkt volgens haar duidelijk welke stoffen daarmee worden bedoeld. Uit de chats leidt de rechtbank af dat de verdachte in de periode van 15 januari 2025 tot en met 3 oktober 2025 handelde in cocaïne. Er werd gevraagd naar 'Boli', er werden prijzen genoemd en er werden locatie en tijdstip afgesproken om de waar op te halen. Volgens de rechtbank heeft hij minstens twintig kilo cocaïne verkocht en verstrekt. Voor de overige drugs die in de tenlastelegging stonden, kon dat niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld, en daarvan sprak de rechtbank hem vrij. Daarnaast bewees de rechtbank grootschalige voorbereidingshandelingen voor het vervaardigen van harddrugs: de verdachte vroeg prijzen van grondstoffen en precursoren, maakte afspraken om die op te halen en voerde gesprekken over betaling in Bitcoin en andere cryptovaluta. Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de landelijke oriëntatiepunten, die voor de verkoop van maximaal twintig kilo harddrugs uitgaan van veertig maanden gevangenisstraf. De voorbereidingshandelingen kwamen daar nog bovenop; daarvoor bestaan geen oriëntatiepunten. De rechtbank rekende het de verdachte aan dat hij een coördinerende rol had bij het bij elkaar brengen van vraag en aanbod, en dat hij geen inzicht gaf in zijn rol en met zijn ontkenning geen verantwoordelijkheid nam. Een eerdere veroordeling door de politierechter van juni 2025 woog niet mee, omdat die nog niet onherroepelijk is. De officier van justitie eiste 42 maanden, waarvan acht maanden voorwaardelijk. De rechtbank legde 45 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, met aftrek van voorarrest. Dat is hoger dan de eis, maar de rechtbank wijst erop dat de verdachte door de voorwaardelijke invrijheidstelling uiteindelijk toch gunstiger uit kan zijn dan bij de eis van de officier. De geschorste voorlopige hechtenis heeft de rechtbank opgeheven. Een in beslag genomen geldbedrag van € 600 wordt bewaard voor de rechthebbende.
Op 24 oktober 2024 trof de politie in een loods bij een woonperceel een groot drugslab aan. Er stond 599,9 kilo MDMA, een harddrug, en de spullen en chemicaliën wezen volgens het Landelijk Forensisch Onderzoek en het Nederlands Forensisch Instituut op productie op zeer grote schaal. De vrouw die op het terrein woonde en de schuur verhuurde, is nu veroordeeld tot vier jaar cel. De verdachte zei dat ze extra geld wilde verdienen en de leegstaande schuur voor 200 euro via Marktplaats had verhuurd aan een man die zich voorstelde als een meubelrenovatiebedrijf. Van de productie van MDMA zou ze niets hebben geweten of gemerkt. Volgens haar raadsvrouw kon het medeplegen niet worden bewezen en moest ze worden vrijgesproken. De rechtbank trok die lezing in twijfel. Uit de telefoon van haar moeder bleek dat er eind juni en begin juli 2024 veel bedrijvigheid op het terrein was: schuttingen werden gekocht en geplaatst, zodat niemand meer in de schuur kon kijken. Het inrichten van zo'n professioneel lab kost minstens enkele weken. De moeder verklaarde dat er meerdere maanden werd gewerkt en dat haar dochter haar daarvan op de hoogte hield. De verdediging noemde die verklaring onbetrouwbaar, maar de rechtbank zag daarvoor geen reden. Ook de Marktplaats-advertentie rammelde. Die werd pas op 24 september 2024 geplaatst, maar op de laptop van de verdachte stond al een huurcontract van 25 juli met de naam van de huurder erin. Die naam kende ze volgens haar eigen verklaring pas na de advertentie. De huurder reageerde bovendien meteen, zonder vragen, en de schuur was binnen 24 uur verhuurd. Het account bleek in werkelijkheid van een medeverdachte te zijn. In het contract stond ook dat een hennepkwekerij of andere illegale activiteiten niet waren toegestaan, een bepaling die de verdachte zelf had opgenomen. Daarnaast belde de verdachte 108 keer met een van de medeverdachten. Zendmastgegevens toonden dat drie medeverdachten in die periode veel in de buurt van haar adres waren. Uit chats bleek dat de stroomvoorziening van de loods via haar liep, en uit een tapgesprek dat ze het eerst over 'wiet' had, waarna het iets anders bleek te zijn. Ter zitting zei ze zelf dat ze mannen met maskers had zien lopen. De rechtbank oordeelde dat ze wist, al was het maar in de vorm van voorwaardelijk opzet, dat er harddrugs werden gemaakt. Zonder haar bijdrage was het lab er niet gekomen: ze stelde de schuur en de ruimte beschikbaar, verhulde de echte bestemming en zorgde voor de voorzieningen. Daarmee was sprake van een nauwe en bewuste samenwerking met de medeverdachten, dus van medeplegen. De rechtbank sprak haar vrij van het subsidiair ten laste gelegde, voor zover dat meer of anders was dan bewezen verklaard. Bij de straf woog zwaar dat het om bijna 600 kilo MDMA ging, met gevaren voor de volksgezondheid, het milieu door het dumpen van chemisch afval en de criminaliteit eromheen. De verdachte nam geen verantwoordelijkheid en gaf geen inzicht in haar drijfveren, ook niet over eventuele geldproblemen. Ze heeft geen strafblad voor soortgelijke feiten. De reclassering kon geen risicotaxatie maken omdat ze de feiten ontkent, maar zag wel problemen met middelengebruik. De zorg voor haar zieke moeder was voor de rechtbank geen reden voor een lichtere straf, want die had haar er niet van weerhouden om de feiten te plegen. De officier van justitie eiste vier jaar cel, waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank legde vier jaar volledig onvoorwaardelijk op. Dat komt de verdachte in de praktijk goed uit: door de regeling voor voorwaardelijke invrijheidstelling zit ze zo een aantal maanden korter vast dan bij een deels voorwaardelijke straf. De rechtbank veroordeelde haar tot een gevangenisstraf van vier jaar, met aftrek van de tijd in voorarrest.