Egyptische asielzoeker moet alsnog naar Zwitserland — RBDHA:2026:8423
Dublin-overdracht / niet in behandeling nemen asielaanvraag
Eiser / verzoeker
Egyptische asielzoeker
Verweerder / gedaagde
Minister van Asiel en Migratie
Het beroep is ongegrond verklaard; het besluit om de asielaanvraag niet in behandeling te nemen blijft in stand en de man moet worden overgedragen aan Zwitserland.
- Zwitserland heeft het terugnameverzoek aanvaard op grond van artikel 18 lid 1 sub d Dublinverordening; Nederland is niet verantwoordelijk voor de asielaanvraag.
- Het mislopen van het Dublingehoor komt voor rekening van eiser, die wisselende verklaringen gaf over zijn verblijfplaats en officieel ingeschreven stond op de locatie waar de uitnodiging naartoe is gestuurd.
- Ten aanzien van Zwitserland geldt het interstatelijk vertrouwensbeginsel; eiser heeft niet aangetoond dat er sprake is van structurele tekortkomingen die een reëel risico op schending van artikel 3 EVRM opleveren.
- Het beroep op het Tarakhel-arrest faalt omdat eiser niet met concrete bewijzen aannemelijk heeft gemaakt dat hij bijzonder kwetsbaar is en zonder garanties geen adequate opvang of zorg zal ontvangen.
- Er is geen aanleiding om op grond van artikel 17 Dublinverordening de asielaanvraag in Nederland te behandelen.
Samenvatting
Een Egyptische man die in Nederland asiel aanvroeg, moet zijn procedure in Zwitserland doorlopen. De rechtbank Den Haag oordeelde dat Nederland zijn aanvraag terecht niet in behandeling heeft genomen, omdat Zwitserland op grond van de Europese Dublinverordening verantwoordelijk is voor zijn zaak.
De man had eerder in Zwitserland verbleven voordat hij naar Nederland reisde. Nederland stuurde op 24 oktober 2025 een terugnameverzoek aan Zwitserland, dat dit verzoek op 5 november 2025 accepteerde. Daarmee stond vast dat Zwitserland zijn asielaanvraag moet beoordelen.
De man voerde meerdere argumenten aan om overdracht aan Zwitserland te voorkomen. Zo stelde hij dat hij nooit de kans had gekregen om zijn bezwaren toe te lichten tijdens een zogenoemd Dublingehoor, omdat de uitnodiging daarvoor naar een opvanglocatie in Epe was gestuurd terwijl hij daar niet meer zou verblijven. De rechtbank verwierp dit argument. Uit de systemen van de overheid bleek dat hij op het moment van de uitnodiging op 3 oktober 2025 officieel ingeschreven stond in Epe. Bovendien gaf de man tijdens de zitting wisselende verklaringen over zijn verblijfplaats op die datum: hij noemde achtereenvolgens Ter Apel, Amsterdam en uiteindelijk Epe zelf, waar hij naar eigen zeggen stiekem op een andere kamer verbleef. De rechtbank concludeerde dat het mislopen van de uitnodiging dan ook voor zijn eigen rekening en risico komt.
Daarnaast betoogde de man dat er in Zwitserland structurele problemen zijn met de asielprocedure en opvangvoorzieningen. Hij verwees daarvoor naar rapporten en artikelen. De rechtbank stelde echter vast dat het vertrouwensbeginsel tussen Europese landen meebrengt dat Nederland er in beginsel van mag uitgaan dat Zwitserland zijn internationale verplichtingen nakomt. De aangehaalde rapporten — waaronder het AIDA-rapport van 2024 — laten geen wezenlijk ander beeld zien dan de informatie die de hoogste bestuursrechter, de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, al had meegewogen bij eerdere uitspraken over Zwitserland. Er is dus geen aanleiding om te concluderen dat de man bij terugkeer in een onmenselijke situatie terechtkomt.
Ook een beroep op het zogenoemde Tarakhel-arrest hielp de man niet verder. Op grond van dat arrest moeten landen bij bijzonder kwetsbare asielzoekers extra garanties vragen aan het ontvangende land voordat overdracht plaatsvindt. De man stelde psychische klachten te hebben en in Zwitserland geen hulp, advocaat of tolk te hebben gekregen en zich onveilig te hebben gevoeld. De rechtbank oordeelde echter dat hij niet met concrete bewijzen had aangetoond dat hij bijzonder kwetsbaar is in de zin van dat arrest, en dat hij zonder extra garanties geen adequate opvang of zorg zou krijgen in Zwitserland.
Ten slotte zag de rechtbank geen reden voor Nederland om de zaak op grond van een uitzonderingsbepaling toch zelf te behandelen. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond: de man krijgt geen gelijk, het besluit om zijn aanvraag niet in behandeling te nemen blijft in stand en hij ontvangt geen vergoeding voor zijn proceskosten.
Betrokken advocaten
mr. B.H. Wezeman
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1812, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, NL25.51770
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1813, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, NL25.51771
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1589, Rechtbank Den Haag, 30-01-2026, NL25.59773
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1264, Rechtbank Den Haag, 27-01-2026, NL25.62772
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
NL26.8040
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.