Asielzoeker na geweld op beveiligers terecht naar HTL Hoogeveen — RBDHA:2026:8623
HTL-plaatsing asielzoeker na geweldsincident / vrijheidsbeperkende maatregel
Eiser / verzoeker
Asielzoeker (vreemdeling)
Verweerder / gedaagde
COa en minister van Asiel en Migratie
Beide beroepen zijn ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding is afgewezen; de plaatsing in de HTL en de vrijheidsbeperkende maatregel blijven in stand.
- HTL-plaatsing na ernstig geweldsincident waarbij beveiligers werden geslagen, gebeten, gekrabd en bespuugd is terecht als bestuursrechtelijke ordemaatregel opgelegd.
- Rechtbank acht de verslaglegging van het COa geloofwaardig vanwege meerdere getuigen en foto's van letsel; ononderbouwde betwisting door eiser onvoldoende.
- Unierechtelijk openbare ordecriterium is niet van toepassing bij HTL-plaatsing, omdat dit geen verblijfsweigering of -beëindiging inhoudt.
- HTL is een vrijheidsbeperking maar geen vrijheidsontneming en is niet in strijd met artikelen 3 en 8 EVRM of artikel 21 Vluchtelingenverdrag.
- Beroep tegen vrijheidsbeperkende maatregel en verzoek om schadevergoeding afgewezen nu het beroep tegen het plaatsingsbesluit ongegrond is.
Samenvatting
Een asielzoeker werd in januari 2026 overgeplaatst naar de Handhaving- en Toezichtlocatie (HTL) in Hoogeveen nadat hij in de nacht van 8 januari ernstig geweld had gebruikt tegen twee beveiligers op zijn opvanglocatie. De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, moest beoordelen of die maatregel terecht was opgelegd.
Volgens het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COa) escaleerde de situatie rond 03:05 uur 's nachts, toen beveiligers naar de kamer van de man kwamen vanwege overlast. De man leek zichtbaar onder invloed van alcohol en drugs. Hij schreeuwde, duwde een beveiliger weg, greep hem bij de kraag en kneep met kracht in zijn pols. Vervolgens spuugde hij een beveiliger in het gezicht, sloeg hem hard tegen het hoofd ter hoogte van de slaap — waardoor de beveiliger duizelig werd — kraakte in zijn handen en beet hem in rug, schouders en armen. Ook pakte de man een onbekend voorwerp van de receptiebalie en maakte daarmee een stekende of slaande beweging. De politie moest worden gebeld en de man werd aangehouden op verdenking van mishandeling. De beveiliger deed aangifte en er werden foto's gemaakt van het opgelopen letsel.
De man zelf betwistte de lezing van het COa. Hij stelde dat hij rond dat tijdstip telefonisch contact had met een ziekenhuis over zijn broer, die bewusteloos was na een ongeluk. Toen een beveiliger hem aansprak en er een communicatieprobeem ontstond over zijn taal, zou de beveiliger hem bij de nek hebben gegrepen. De man zei dat hij alleen handelde uit zelfverdediging om zich los te maken, en ontkende dat hij had gebeten, geslagen of iets van de balie had gepakt. Zijn advocaat voerde aan dat het besluit onzorgvuldig was omdat zijn verklaring nauwelijks was meegewogen en er geen nader onderzoek naar de feiten had plaatsgevonden.
Daarnaast voerde de man aan dat de HTL in strijd is met het Vluchtelingenverdrag en de Opvangrichtlijn, omdat bewoners weliswaar de locatie mogen verlaten maar dan op straat komen te staan. Hij verwees naar een rapport van de Inspectie van Justitie en Veiligheid waaruit zou blijken dat de leef- en veiligheidsomstandigheden in de HTL niet op orde zijn. Ook betoogde hij dat het Unierechtelijke openbare ordecriterium van toepassing zou zijn en dat de beslissing onvoldoende was gemotiveerd.
De rechtbank verwierp alle beroepsgronden. Zij zag geen reden om te twijfelen aan de verslaglegging van het COa, die werd ondersteund door verklaringen van meerdere getuigen — waaronder twee beveiligers en medebewoners — én door foto's van het letsel. De enkele betwisting door de man zonder nadere onderbouwing was onvoldoende om die verslaglegging terzijde te schuiven. De rechtbank oordeelde ook dat het Unierechtelijke openbare ordecriterium hier niet van toepassing is, omdat de HTL-plaatsing niet leidt tot verblijfsweigering of verblijfsbeëindiging. Eerder opgelopen incidenten waarbij lichter werd ingegrepen, hadden bovendien niet tot gedragsverbetering geleid.
Over de omstandigheden in de HTL verwees de rechtbank naar eerdere jurisprudentie van zichzelf en de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Daarin is vastgesteld dat de HTL een vorm van vrijheidsbeperking is — geen vrijheidsontneming — en dat de leefomstandigheden er niet zodanig zijn dat ze in strijd zijn met het EVRM. De rechtbank verklaarde beide beroepen ongegrond en wees ook het verzoek om schadevergoeding af.
Betrokken advocaten
mr. N.R. Imminga
eiser
mr. G.W. Wezelman
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:6041, Rechtbank Den Haag, 20-03-2026, NL25.59936
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:6035, Rechtbank Den Haag, 20-03-2026, NL25.59935
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1855, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, NL25.27187
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1856, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, NL25.49598
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
NL26.3887 en AWB 26-1305
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.