Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBGEL:2023:7375Civiel Recht; Arbeidsrecht

ECLI:NL:RBGEL:2023:7375, Rechtbank Gelderland, 15-09-2023, 9937530 \ AZ VERZ 22-21 — RBGEL:2023:7375

Samenvatting

deelgeschil; verzoek afgewezen in verband met noodzakelijke bewijslevering

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. B. Fluit

verweerder

raad van de orde Amsterdam, AMSTERDAM

37 uitspraken
mr. S. Deldjou Fard

verzoeker

Boschrecht Advocatenkantoor, UTRECHT

5 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

9937530 \ AZ VERZ 22-21

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr. A.J. Weerkamp-Beens
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBGEL:2026:8289
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBGEL:2026:8323
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Rechter dwingt werkgever tot loon en pendelmediation bij zieke werknemer, dwangsom € 250 per dag

Een man die sinds 1 juni 1982 in dienst is bij een Nijmeegs bedrijf, meldde zich op 26 augustus 2025 ziek. Zijn salaris bedraagt € 8.277,16 bruto per maand. De bedrijfsarts adviseerde in november 2025 en opnieuw in januari 2026 om het arbeidsconflict op te lossen met pendelmediation, een vorm van bemiddeling waarbij een mediator heen en weer pendelt tussen de partijen en zij elkaar niet hoeven te treffen. Dat advies werd niet opgevolgd. In mei 2026 liet de werkgever via haar gemachtigde weten dat er een onderzoek liep naar geconstateerde onrechtmatigheden en dat de werknemer daarbij betrokken zou zijn. Zodra hij weer zou kunnen werken, zou hij op non-actief worden gesteld, zodat het onderzoek niet werd gefrustreerd. Op 11 mei 2026 oordeelde het UWV dat sprake was van gemiste re-integratiekansen en dat de re-integratie-inspanningen van de werkgever onvoldoende waren. De werknemer stapte naar de kantonrechter in Nijmegen en vroeg in kort geding, een spoedprocedure voor een voorlopige beslissing, om betaling van het loon over september 2026, om de wettelijke verhoging daarover (een opslag voor te laat betaald loon), om medewerking aan de pendelmediation en om betaling van een geldlening van € 8.481,01 of de achterstallige aflossingen van € 2.595,00. Ook vroeg hij om buitengerechtelijke incassokosten van € 1.182,28. De kantonrechter wees een groot deel van de geldvorderingen af, omdat een spoedeisend belang ontbrak. Over de lening verklaarde de man zelf ter zitting dat hij het geld niet direct nodig had voor zijn levensonderhoud. Voor de wettelijke verhoging voerde hij slechts aan dat een precedent van te late betalingen moest worden voorkomen, en dat is geen acute financiële noodzaak. Ook voor de incassokosten was geen spoedeisend belang gesteld of gebleken. Die zaken moeten, voor zover de man ze wil voortzetten, in een gewone procedure worden uitgevochten. Het loon over september 2026 werd wel toegewezen. De werkgever erkende ter zitting dat dit bedrag opeisbaar was en beloofde te betalen. Daarop mag in mindering komen wat zij al heeft voldaan. Ook de vordering tot medewerking aan pendelmediation slaagde. De werkgever voerde aan dat de man op non-actief was gesteld vanwege een strafrechtelijk onderzoek na haar aangifte van witwassen, valsheid in geschrifte en verduistering, en dat mediation op vrijwillige basis plaatsvindt. De kantonrechter volgde dat niet. Uit de eigen e-mail van de gemachtigde van de werkgever en de toelichting ter zitting blijkt dat de non-actiefstelling voorwaardelijk is: zij zou pas ingaan als de man weer op de werkvloer zou kunnen werken. Omdat hij nog steeds arbeidsongeschikt is en pendelmediation geen fysieke terugkeer vraagt, staat die maatregel niet in de weg. Dat mediation in beginsel vrijwillig is, ontslaat een werkgever bovendien niet van haar wettelijke re-integratieverplichtingen. De kantonrechter matigde de gevorderde dwangsom van € 500 per dag, met een maximum van € 20.000, tot € 250 per dag met een maximum van € 10.000. De werkgever is ook in de proceskosten veroordeeld, omdat zij bij het uitbrengen van de dagvaarding in verzuim was met het loon en de re-integratie. Die kosten zijn begroot op € 1.917,67. De gevorderde handelsrente over de proceskosten werd niet toegekend, omdat geen sprake is van een handelsovereenkomst; in plaats daarvan geldt de gewone wettelijke rente. De kantonrechter veroordeelde de werkgever dus tot betaling van € 8.277,16 bruto loon over september 2026 met wettelijke rente, tot medewerking aan het opstarten van pendelmediation binnen zeven dagen na betekening van het vonnis op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot maximaal € 10.000, en tot betaling van € 1.917,67 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als de werkgever in hoger beroep gaat. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.

Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBGEL:2026:8058
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst loonvordering af: overgang van onderneming bakkerij niet aannemelijk

Een werknemer van een failliete banketbakkerij kreeg sinds maart 2026 geen loon meer. Zijn werkgever stopte op 1 april 2026 met de bedrijfsactiviteiten en werd op 21 april 2026 failliet verklaard. De man vroeg een werkloosheidsuitkering aan bij het UWV, maar die aanvraag werd afgewezen. Hij maakte bezwaar. Per 1 juni 2026 vond hij elders werk. Volgens de werknemer heeft een brood- en banketbakkerij, een klant van zijn voormalige werkgever, de activiteiten overgenomen, samen met een zustervennootschap. Dat zou betekenen dat er sprake is van een overgang van onderneming. In dat geval gaan de rechten en plichten uit een arbeidsovereenkomst van rechtswege over op de nieuwe eigenaar, en moet die dus het loon betalen. Hij vorderde in kort geding betaling van € 3.156,32 per maand over april en mei 2026, € 4.071,14 aan achterstallig vakantiegeld, de wettelijke verhoging en rente, en afgifte van loonstroken. Hij steunde daarbij op een onderzoeksrapport van het UWV van 27 mei 2026, op een e-mail van de curator en op drie eerdere vonnissen van dezelfde rechtbank over oud-collega's, waarin de overgang van onderneming voorlopig was aangenomen. De twee bedrijven voerden gemotiveerd verweer. Zij zeiden dat alleen de eigen productie, ongeveer 15 procent van het werk, weer in eigen hand was genomen. De klanten die de curator noemt, waren volgens hen al klant bij de bakkerij zelf. De certificering waarover de failliete werkgever beschikte, was nog niet verkregen en er was nog niet onder geproduceerd. Ook zouden de overgenomen machines vooral speciaal waren gemaakt voor de productie voor de bakkerij zelf en voor andere afnemers niet geschikt zijn. Verder stelden zij dat werknemers zich zelf hadden gemeld en dat de eiser, die te ver van de vestigingsplaats woonde, niet zou zijn aangenomen. De werknemer hield tegenover al deze betwistingen vast aan zijn stellingen en verwees naar de genoemde stukken. De kantonrechter in Apeldoorn is terughoudend met het toewijzen van geldbedragen in kort geding. Het spoedeisend belang was wel gegeven, omdat loon nodig is om in het levensonderhoud te voorzien. De rechter vond de eerdere vonnissen niet doorslaggevend, omdat de partijen daar niet precies dezelfde standpunten hadden ingenomen en omdat daartegen hoger beroep is ingesteld. De betwistingen van de bedrijven zouden in een gewone procedure zeer waarschijnlijk leiden tot een bewijsopdracht over de omvang van de overgenomen activa, de voortzetting van de productie, de klantenkring en de gang van zaken rond de arbeidsovereenkomsten. Voor bewijslevering is in kort geding geen plaats. Daarom leent het geschil zich niet voor een kort geding en is onvoldoende aannemelijk dat de werknemer recht heeft op loon van de twee bedrijven. De kantonrechter wijst alle vorderingen af. De proceskosten worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.

Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht