ECLI:NL:RBGEL:2024:4488, Rechtbank Gelderland, 04-07-2024, 436353 — RBGEL:2024:4488
Samenvatting
Het geschil gaat over de vraag of eisers eigenaar zijn geworden van de caravan die zij in 2023 in België hebben gekocht en die, naar later bleek, van diefstal afkomstig was. De eigendomsoverdracht wordt beheerst door Belgisch recht. Nu partijen zich uitsluitend hebben uitgelaten over en aandacht hebben besteed aan het juridisch kader naar Nederlands recht en dat niet van toepassing is moet de vordering worden afgewezen. In kortgedingprocedure is geen ruimte voor beoordeling van het geschil naar en toepassing van Belgisch recht.
Betrokken advocaten
mr. R.G.J. van der Holst
eiser
mr. E.W. de Groot
eiser
mr. T.L. Urban
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2025:1842, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 01-07-2025, 200.333.767_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2025:208, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 28-01-2025, 200.343.131_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2024:3742, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 26-11-2024, 200.341.532_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2209, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 09-07-2024, 200.327.415_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
436353
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. E.W. de Groot
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een appartementseigenaar die een hybride warmtepomp wilde plaatsen, heeft bij de kantonrechter in Arnhem gevraagd om een vervangende machtiging voor die plaatsing, omdat zij vreesde dat haar Vereniging van Eigenaars (VvE) daaraan te veel voorwaarden zou blijven stellen. De kantonrechter wijst dat verzoek af, omdat de vergadering van eigenaars inmiddels alsnog toestemming had gegeven. De vrouw is eigenaar van een appartement met berging en een parkeerplaats in een complex van 88 woningen. Volgens het reglement dat bij de splitsing van het gebouw is vastgesteld, mogen bewoners geen veranderingen aanbrengen aan gemeenschappelijke onderdelen, zoals de buitengevel, zonder toestemming van de vergadering van eigenaars. Omdat het plaatsen van een warmtepomp een buitenunit aan de gevel vereist en daarvoor gaten in die gevel moeten worden geboord, had de vrouw voor haar verduurzamingsplan toestemming van de vergadering nodig. Toen die toestemming uitbleef, stapte zij naar de kantonrechter met een beroep op een bepaling uit het Burgerlijk Wetboek die het mogelijk maakt om ontbrekende toestemming van medebewoners te laten vervangen door een rechterlijke machtiging, als die toestemming zonder redelijke grond is geweigerd of als betrokkenen zich er niet over hebben uitgesproken. Tijdens de mondelinge behandeling bleek echter dat er nooit een concreet voorstel aan de vergadering van eigenaars was voorgelegd. Het bestuur van de VvE zegde toe dit alsnog te doen, waarop de procedure werd aangehouden tot na de eerstvolgende ledenvergadering. Op die vergadering, gehouden op 4 juni 2026, ontstond een uitgebreide discussie. Bestuursleden en andere eigenaars spraken onder meer over geluidsnormen, het architectonisch uiterlijk van het gebouw en de wens om in de toekomst duidelijk beleid te maken voor warmtepompen, laadpalen en andere aanpassingen, zodat niet elk verzoek apart hoeft te worden beoordeeld. Uiteindelijk werd het voorstel van de vrouw in stemming gebracht en met een ruime meerderheid aangenomen: 1136 stemmen voor, 159 tegen en 72 onthoudingen. Ondanks die toestemming hield de vrouw haar verzoek aan de kantonrechter in stand. Zij vreesde dat de tekst van de vergadernotulen de VvE ruimte zou laten om alsnog aanvullende eisen te stellen, bijvoorbeeld via een later vast te stellen huishoudelijk reglement, en wilde daarom zekerheid met een rechterlijke machtiging. De kantonrechter gaat daar niet in mee. Voor een vervangende machtiging is wettelijk vereist dat toestemming is geweigerd of dat betrokkenen zich niet hebben uitgesproken. Nu de vergadering van eigenaars de gevraagde toestemming inmiddels wél heeft gegeven, is aan die voorwaarde niet meer voldaan en bestaat er geen grond meer voor toewijzing van het verzoek. De kantonrechter merkt daarbij op dat de vrouw haar verzoek niet heeft aangepast aan deze nieuwe situatie, en dat niet duidelijk is welke meerwaarde een aanvullende rechterlijke machtiging nog zou hebben naast de toestemming die zij al heeft gekregen. De kantonrechter wijst het verzoek af en veroordeelt de vrouw, als de in het ongelijk gestelde partij, tot betaling van € 720 aan proceskosten van de VvE.
Een appartementseigenaar in een flatcomplex met 263 appartementen stapte naar de rechter omdat hij het niet eens was met twee besluiten die de Vereniging van Eigenaars (VvE) in december 2025 had genomen. Het ging om het besluit over het reservefonds voor 2026-2030 en het besluit over een onderhoudsplan voor de liften en een nieuw onderhoudscontract met liftbedrijf Schindler. De man vond dat de VvE ten onrechte afweek van een eerder goedgekeurd meerjarenonderhoudsplan (MJOP), dat was opgesteld door VvE Belang Service B.V. Volgens de appartementseigenaar had de VvE onderhoudswerkzaamheden die voor 2025 en 2026 gepland stonden geschrapt of uitgesteld zonder goede technische of financiële onderbouwing. Ook was het onderhoudscontract met Schindler niet vooraf aan de leden toegestuurd. Hij verzocht de rechter de besluiten te vernietigen. Als dat niet zou lukken, wilde hij een vervangende rechterlijke machtiging om de geplande werkzaamheden zelf te mogen uitvoeren, betaald uit het reservefonds van de VvE. De VvE verweerde zich door te stellen dat een MJOP geen verplicht uitvoeringsschema is, maar een financieringsinstrument. Een VvE heeft beleidsvrijheid om onderhoud eerder, later of anders uit te voeren. De VvE had haar leden voorafgaand aan de vergadering uitgebreid geïnformeerd via bijlagen bij de agenda, een informatieavond en een inloopspreekuur. Na de vergadering stuurde zij ook nog een toelichting rond. De besluiten werden aangenomen met respectievelijk 78 en 79 stemmen voor, bij een complex van 263 appartementen. De kantonrechter oordeelde dat een MJOP inderdaad geen statisch document is. Het plan van VvE Belang was bovendien gebaseerd op een visuele inspectie, waarbij niet alle gebouwdelen controleerbaar waren, en de kosten waren slechts indicatief. Aanpassing of herschikking van het plan is toegestaan, mits onderbouwd. De VvE had dat gedaan: zij had de technische commissie en gespecialiseerde bedrijven geraadpleegd, waaronder Schindler voor de liftinstallatie. Dat leidde tot een aangepast MJOP voor de liften en een nieuw onderhoudscontract dat bovendien goedkoper uitviel. De conditie van de liftinstallatie was door VvE Belang zelf als 'goed' beoordeeld, en de appartementseigenaar had niet onderbouwd waarom direct ingrijpen noodzakelijk was. Dat het onderhoudscontract met Schindler per abuis niet vooraf aan de leden was overgelegd, achtte de rechter onzorgvuldig, maar niet zodanig ernstig dat het besluit daardoor ongeldig werd. Andere leden vonden zichzelf wel voldoende geïnformeerd; dat werd op de zitting bevestigd door een van de aanwezige mede-eigenaren. Van strijd met de redelijkheid en billijkheid of met de wet en de splitsingsakte was dan ook geen sprake. Het verzoek om een vervangende machtiging strandde eveneens, omdat de appartementseigenaar nooit formeel aan de VvE had gevraagd om de werkzaamheden te mogen uitvoeren. Van een weigering door de VvE kon dus ook geen sprake zijn. Bovendien had de VvE gegronde redenen voor de gewijzigde planning. De kantonrechter wees alle verzoeken af en veroordeelde de appartementseigenaar in de proceskosten: hij moet de VvE € 576,- aan salaris voor de gemachtigde betalen, plus € 144,- aan nakosten, in totaal € 720,-.
Twee buren in een kleine woonkern twistten over de exacte loop van de erfgrens tussen hun percelen. De eisers wonen er al sinds 2002 en stelden dat een strook grond langs hun tuin al meer dan twintig jaar feitelijk bij hun eigendom hoorde. De buren ernaast, die het aangrenzende perceel in 2023 kochten, wilden een nieuwe erfafscheiding plaatsen op de door het kadaster vastgestelde grens en lieten daarvoor in 2025 de bestaande stenen muur afbreken. Het geschil draaide om de uitleg van een kadastrale aanwijs uit 1995. Op die kaart staan een rode lijn en een zwarte stippellijn die niet samenvallen. De eisers betoogden dat de zwarte stippellijn de werkelijke erfgrens was, omdat die overeenkwam met de feitelijke situatie ter plaatse. De gedaagden hielden vast aan de rode lijn als de officieel kadastrale grens. De rechtbank stelde vast dat de rode lijn inderdaad de kadastrale grens is. Dat bleek onder meer uit het feit dat het kadaster bij de grensreconstructie in 2025 palen heeft geplaatst langs die rode lijn, en niet langs de zwarte stippellijn. Dat de zwarte stippellijn de kadastrale grens zou zijn, kon de rechtbank niet volgen: dan zou de rode lijn immers nergens op slaan. Toch kregen de eisers grotendeels gelijk, via een andere juridische weg. Zij beriepen zich op verjaring: wie een stuk grond meer dan twintig jaar openbaar en ondubbelzinnig gebruikt alsof het van hem is, kan door bevrijdende verjaring eigenaar worden. De eisers onderbouwden dit met getuigenverklaringen van onder anderen hun hovenier, met foto's en met de vermelding dat er kabels voor tuinverlichting door de strook grond liepen. Bovendien erkenden de gedaagden ter zitting dat de strook grond al die jaren voor hen niet bereikbaar was geweest. De gedaagden betwistten dat er sprake was van daadwerkelijke inbezitneming. Zo wezen zij erop dat beplanting langs een muur niet betekent dat de grond ook daadwerkelijk in bezit is genomen, en dat een overstek van de schuur boven de strook grond aan inbezitneming in de weg zou staan. De rechtbank verwierp beide argumenten. Het beplanten en onderhouden van de strook, gecombineerd met de aanleg van kabels en de onbereikbaarheid voor de buurman, was voldoende om te oordelen dat de eisers zich al die jaren als eigenaar hadden gedragen. De aanwezigheid van een overstek zegt niets over wie de grond eronder feitelijk beheerst. Omdat de verjaringstermijn van twintig jaar ruimschoots was verstrekt, was voor eigendomsverkrijging geen goede trouw vereist. De rechtbank verklaarde dan ook voor recht dat de erfgrens loopt langs de zwarte stippellijn op de aanwijs van 1995, verbood de gedaagden een erfafscheiding op een andere plek te plaatsen op straffe van een dwangsom van € 10.000, en veroordeelde hen in de proceskosten van € 2.623,47.
Twee buren in een Gelderse woonplaats stonden al jaren in een burenruzie vol incidenten: een verwijderd bordes, een zwarte houten wand, een muur met de letters AJAX, stroomdraad langs een hek en beveiligingscamera's die mogelijk te ver kijken. De zaak leidde tot een rechtszaak over en weer, waarbij beide partijen over en weer eisen stelden. De eisers kochten de woning in 2016 van de buurvrouw en haar toenmalige partner. Sindsdien zijn zij directe buren. Vanuit de leveringsakte gelden erfdienstbaarheden die de toestand van de erven ten opzichte van elkaar moeten handhaven, specifiek voor de toevoer van licht en lucht. Die bepaling speelde een belangrijke rol in het oordeel over de houten wand die de buurvrouw plaatste terwijl de eisers op vakantie waren. De rechtbank wees de meeste vorderingen van de eisers af. Het verwijderde bordes leverde geen eigendomsinbreuk op, omdat niet was onderbouwd dat de verwijderde stenen onverbrekelijk verbonden waren met de woning. De AJAX-muur op het perceel van de buurvrouw hoefde niet weg: zij had een houten plank voor de letters gehangen, en een lelijke muur is op zichzelf geen onrechtmatige hinder. Ook het stroomdraad langs het hek bleef staan, omdat de buurvrouw voldoende had uitgelegd dat het diende om paarden binnen te houden en honden en wild buiten. De beukenhaag was al twee jaar op de gevorderde hoogte en de buurvrouw had verklaard die zo te willen houden, zodat ook daarvoor geen gebod nodig was. De houten plank aan de pergola, die inmiddels achter de tuinmuur stond, was evenmin reden voor verwijdering. De houten wand moest echter wel weg. De wand was bevestigd aan de buitenmuur van de woning van de eisers en aan een eiken paal die het afdak ondersteunt. De rechtbank stelde vast dat deze buitenmuur geen mandelige muur is: hij is alleen aan de zijde van de eisers bebouwd en grenst aan de andere kant aan de onbebouwde tuin van de buurvrouw. Door de wand aan die muur en paal te bevestigen maakte de buurvrouw inbreuk op het eigendomsrecht van de eisers. Bovendien was de wand in strijd met de erfdienstbaarheid die het handhaven van licht en luchttoevoer vereist. Ook de balk van de pergola die eerder aan de muur van de eisers was bevestigd, maar inmiddels was losgemaakt, moest verwijderd blijven. De buurvrouw vorderde in reconventie verwijdering van de beveiligingscamera's, omdat die haar privacy zouden schenden. De meeste camera's filmen het eigen perceel van de eisers en leveren geen privacyschending op. Maar de camera aan de voorgevel filmt ook de toegangsweg, waarover de buurvrouw als enige verbinding naar de openbare weg beschikt. Daardoor kunnen de eisers haar en haar bezoek altijd zien komen en gaan. De rechtbank achtte dit een privacyschending die niet volledig gerechtvaardigd werd door het beveiligingsbelang, omdat de oprit ook zonder dat stuk weg gefilmd kan worden. Volledige verwijdering van de camera wees de rechtbank af, maar zij gelastte de eisers de camera zo bij te stellen dat die de erfdienstbaarheidsweg niet meer filmt en dit met afbeeldingen te bewijzen. De dwangsommen die beide partijen hadden gevorderd, wees de rechtbank volledig af: geen van beide partijen had onderbouwd waarom die noodzakelijk waren. De proceskosten werden aan beide kanten gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.