ECLI:NL:RBGEL:2025:4507, Rechtbank Gelderland, 12-06-2025, AWB- 25_2446 rectificatie — RBGEL:2025:4507
Samenvatting
De burgemeester heeft besloten om de sluiting van een woning met één maand te verlengen. De voorzieningenrechter is van oordeel dat de burgemeester niet aannemelijk heeft gemaakt dat verlenging van de sluiting noodzakelijk is en schorst daarom het besluit van de burgemeester.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:6155, Raad van State, 17-12-2025, 202304793/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:11047, Rechtbank Gelderland, 09-12-2025, 209557
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:6740, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 30-10-2025, 21-004328-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:6087, Rechtbank Gelderland, 27-03-2025, 05.315617.24.vs
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
AWB- 25_2446 rectificatie
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr.dr. M.J.M. Verhoeven
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Twee Oekraïense ontheemden, een moeder en haar minderjarige zoon, werden ruim twee en een half jaar door de gemeente Overbetuwe opgevangen in Elst. Toen de huur van die locatie afliep, besloot het college van burgemeester en wethouders hen over te plaatsen naar een opvanglocatie in Oosterhout. Daar kregen zij een kamer op de zolderverdieping, bereikbaar via één steile trap. Zij vonden de locatie ongeschikt en stapten naar de rechter. De bewoners voerden veel aan. Op 21 april 2026 kwam isolatiemateriaal uit het plafond naar beneden. In het pand is in 2021 asbesthoudend materiaal aangetroffen. De kamer is volgens hen circa 12 m², maar door de schuine dakconstructie maar circa 9 m² bruikbaar. De wanden zijn van gips, waardoor privacy ontbreekt, de sanitaire voorzieningen op zolder hebben te weinig ventilatie en voor veel bewoners zijn maar twee keukens beschikbaar. Een van hen heeft claustrofobie en artrose aan de heupen, waardoor traplopen moeilijk is; de ander ontwikkelde allergische klachten. Ook beriepen zij zich op het recht op privé- en gezinsleven (artikel 8 EVRM) en op het belang van het kind. Volgens hen was de overplaatsing onvoldoende gemotiveerd en gold voor nieuwe bewoners van de oude locatie een andere maatstaf. Het college betwistte dat de locatie niet voldoet. De losgekomen plafondplaat is dezelfde dag door de aannemer verholpen met een extra constructie, en een extern bedrijf noemde de maatregelen adequaat en de situatie veilig. Volgens de GGD vormt het asbest geen gezondheidsrisico. De brandweer heeft het pand beoordeeld en geen gebreken geconstateerd. Voor de medische klachten zag het college geen aanleiding voor een voorziening, omdat niet is onderbouwd dat het verblijf medisch onverantwoord is. Het college stelde verder dat er geen spoedeisend belang meer was, omdat de overplaatsing al had plaatsgevonden. De voorzieningenrechter volgde dat laatste niet. Dat de oude locatie niet meer beschikbaar is, betekent niet dat er geen andere voorziening mogelijk is als de inhoudelijke beoordeling daartoe aanleiding geeft. De kern van het geschil is of de locatie een 'fatsoenlijk onderkomen' is met een 'toereikend huisvestingsniveau', zoals de Europese richtlijn tijdelijke bescherming en de Regeling opvang ontheemden Oekraïne eisen. Het college toetst de locatie aan de normen van het COA voor noodopvang van asielzoekers, zoals 5 m² per persoon. De rechter beschouwt het als een principiële rechtsvraag of het college daarbij mag aansluiten. Die vraag vraagt nader onderzoek en past niet in een procedure om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van het beroep. Daarom doet de voorzieningenrechter nu geen uitspraak op het beroep zelf. Wel ziet de rechter een reden voor een voorlopige voorziening. Het college erkent dat de klimaatbeheersing in het pand niet werkt en een installateur heeft het probleem nog niet kunnen oplossen. De bewoners legden foto's van een thermometer over: 17 graden op 28 maart om 20.00 uur, 30 graden op 30 april en 7 graden op 8 oktober 2026 om 01.10 uur. De zoon werd door de kou ziek en miste school. Alleen al door deze problemen wordt volgens de voorzieningenrechter voor de bewoners op dit moment niet aan de minimale eis van een toereikend huisvestingsniveau voldaan. Wat verder is aangevoerd komt in het beroep aan bod. De voorziening geldt tot de rechtbank op het beroep beslist. Worden de klimaatproblemen eerder opgelost, dan kan het college om opheffing vragen. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe en bepaalt dat het college de ontheemden alternatieve, passende huisvesting moet aanbieden. Het college moet bovendien het betaalde griffierecht van € 200 vergoeden. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Een man uit de regio Apeldoorn kreeg van de gemeente een last onder dwangsom opgelegd. Tegen dat besluit van 2 juni 2026 maakte hij bezwaar. Daarnaast vroeg hij de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die de gevolgen van het besluit tijdelijk moet opschorten zolang het bezwaar loopt. Die spoedmaatregel is er niet gekomen, en dat heeft niets te maken met de vraag of de dwangsom terecht was opgelegd. De voorzieningenrechter heeft het verzoek niet inhoudelijk bekeken, omdat de man het verschuldigde griffierecht van € 200 niet heeft betaald. Wie een verzoek om een voorlopige voorziening indient, moet dat bedrag binnen een door de griffier gestelde termijn op de rekening van de rechtbank hebben staan. Gebeurt dat niet of te laat, dan verklaart de rechter het verzoek niet-ontvankelijk, tenzij het verzuim te verontschuldigen is. De griffier had de man op 15 juli 2026 bij aangetekende brief twee weken de tijd gegeven om te betalen. In die brief stond ook dat een verzoek niet-ontvankelijk kan worden verklaard als het griffierecht uitblijft. De termijn eindigde daarmee op 29 juli 2026. Uit de administratie van de rechtbank bleek dat de betaling nooit is binnengekomen. De man kwam niet met een bevredigende verklaring. Volgens informatie van PostNL is de aangetekende brief op 17 juli 2026 om 10.45 uur aangeboden. De bezorging lukte niet, waarna de brief naar een PostNL-punt ging. De man heeft het poststuk daar niet opgehaald. Volgens de voorzieningenrechter komt dat voor zijn eigen rekening en risico: wie een aan hem geadresseerde aangetekende brief niet afhaalt, kan zich er later niet op beroepen dat hij de betalingstermijn niet kende. Ook verder zag de voorzieningenrechter geen reden om het verzuim te verontschuldigen. Omdat het verzoek zo duidelijk niet-ontvankelijk was, besliste de voorzieningenrechter zonder zitting. Artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht staat dat toe bij een kennelijk niet-ontvankelijk verzoek. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.
Een inwoner van de gemeente West Maas en Waal moest van het gemeentebestuur een verbeurde dwangsom van € 10.000 betalen. Hij maakte bezwaar tegen die invordering en vroeg tegelijk aan de rechter om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die de invordering tijdelijk had kunnen stoppen terwijl het bezwaar loopt. Daar is het niet van gekomen, want de man betaalde het griffierecht niet. Wie bij de rechtbank om een voorlopige voorziening vraagt, moet daarvoor griffierecht betalen. In deze zaak was dat € 200. De griffier stuurde de man op 16 september 2026 een aangetekende brief met de vraag het bedrag binnen twee weken te betalen, dus uiterlijk op 30 september 2026. In die brief stond ook dat zijn verzoek niet-ontvankelijk kan worden verklaard als hij niet op tijd betaalt. Dat betekent dat de rechter het verzoek dan niet eens inhoudelijk bekijkt. Uit de administratie van de rechtbank blijkt dat het griffierecht nooit is binnengekomen. De man had geen verklaring voor het uitblijven van de betaling, maar uit informatie van PostNL blijkt wel dat de brief hem niet is gaan bereiken. PostNL bood de aangetekende brief op 18 september 2026 om 13:29 uur aan, maar bezorging lukte niet. De brief ging daarna naar een PostNL-punt, en daar heeft de man hem niet opgehaald. Volgens de voorzieningenrechter komt dat voor rekening en risico van de man. Wie een aangetekende brief niet afhaalt die aan hem is geadresseerd, kan zich daarna niet beroepen op het feit dat hij de betalingstermijn niet kende. Ook op andere gronden vond de rechter geen verontschuldiging voor het verzuim. Alleen als het niet of te laat betalen verontschuldigbaar is, kan een verzoek ondanks de gemiste termijn toch in behandeling worden genomen. De voorzieningenrechter deed de uitspraak zonder zitting. De Algemene wet bestuursrecht maakt dat mogelijk als een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, en dat was hier het geval. Het oordeel van de voorzieningenrechter is voorlopig en bindt de rechtbank niet als de man later nog een gewone beroepsprocedure start. Of de dwangsom terecht is ingevorderd is in deze procedure niet beoordeeld. De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. De man kan dus niet bij de rechter afdwingen dat de invordering van de € 10.000 wordt opgeschort. Hij hoeft de proceskosten van het college niet te betalen, want daarvoor zag de rechter geen aanleiding. Tegen de uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.