Rechtbank veroordeelt cocaïnedealer met nepwapen tot voorwaardelijke celstraf en taakstraf — RBGEL:2026:5354
cocaïnehandel en wapenbezit
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van 150 dagen (109 voorwaardelijk) en een taakstraf van 150 uur voor cocaïnehandel en wapenbezit.
- Rechtbank verwerpt het verweer dat bewijs moet worden uitgesloten wegens vormverzuimen bij de opiumfouillering en de doorzoeking van de Audi
- Rechtbank acht bewezen dat verdachte gedurende ruim een maand als dealer en koerier in de cocaïnehandel in Arnhem en omgeving optrad, met een voorraad van 355 verpakkingen
- Verdachte wordt ook veroordeeld voor los cocaïnebezit in Zevenaar en Duiven en voor het bezit van een nepwapen dat leek op een vuurwapen
- Ondanks oriëntatiepunten die bij elkaar tot ongeveer negen maanden onvoorwaardelijke cel zouden leiden, stelt de rechtbank het onvoorwaardelijke strafdeel gelijk aan het al uitgezeten voorarrest
- Rechtbank verkort de proeftijd van de voorwaardelijke straf van de geëiste 3 jaar naar 2 jaar, met voorwaarden als reclasseringstoezicht, behandeling en begeleid wonen
Samenvatting
Een jongvolwassen man stond bij de rechtbank Gelderland terecht voor drie samengevoegde zaken die allemaal met cocaïne te maken hadden. De belangrijkste zaak betrof een periode van ruim een maand in de zomer van 2024 waarin de politie in Arnhem 231,02 gram cocaïne bij en rond hem aantrof, verspreid over zijn kleding en een rode Audi die hij regelmatig gebruikte.
De verdediging voerde eerst aan dat al het bewijs moest worden uitgesloten omdat de politie zonder voldoende verdenking had gehandeld bij het vorderen van uitlevering van drugs en bij het doorzoeken van de Audi. De rechtbank verwierp dat verweer. Agenten kenden de verdachte als jongere die vaker met drugs in verband werd gebracht, zagen bij een controle een onnatuurlijke verdikking bij zijn geslachtsdeel toen hij zelf aanbood dat de auto doorzocht mocht worden, en vonden vervolgens drugs op zijn lichaam. Later leidde een autosleutel die de verdachte bij zich had de politie naar een tweede auto die al eerder in verband was gebracht met drugshandel en waarin opnieuw cocaïne werd gevonden. Volgens de rechtbank waren zowel de fouillering als de doorzoeking rechtmatig.
Uit de telefoon van de verdachte bleek een uitgebreid netwerk van chatgesprekken waarin hij, onder de bijnaam 'owner', instructies gaf aan verschillende 'drivers' over waar en aan wie drugs moesten worden afgeleverd, en waarin hij zelf ook weer werd aangestuurd door anderen. In notities op zijn telefoon hield hij adressen, hoeveelheden en betalingen bij; op een gegeven moment noteerde hij een voorraad van 355 verpakkingen cocaïne. De rechtbank concludeerde dat de verdachte gedurende de tenlastegelegde periode zelf dealde, als koerier reed en zichzelf gelegenheid en middelen verschafte om verder in cocaïne te handelen, samen met anderen.
Daarnaast werd de verdachte veroordeeld voor het los aanwezig hebben van kleine hoeveelheden cocaïne bij eerdere aanhoudingen in Zevenaar en Duiven, en voor het bezit van een nepwapen dat sprekend leek op een Glock of Walther-pistool, aangetroffen bij zijn aanhouding op 2 juli 2024. Deze feiten had de verdachte zelf bekend.
De reclassering rapporteerde dat de verdachte van jongs af aan in een crimineel netwerk verzeild was geraakt en daar moeilijk uit kon komen door straatschulden, maar dat hij het afgelopen jaar juist een positieve ontwikkeling had doorgemaakt: hij had afstand genomen van dat netwerk, een vaste baan gevonden en was inmiddels abstinent van middelen. Het recidiverisico werd op gemiddeld ingeschat. De reclassering adviseerde om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen, omdat de verdachte anders zijn baan zou kunnen verliezen.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 150 dagen, waarvan 109 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, plus een taakstraf van 150 uur. De rechtbank wees erop dat de richtlijnen voor straftoemeting voor dit soort dealen en vervoeren van drugs al snel bij elkaar opgeteld tot ongeveer negen maanden onvoorwaardelijke celstraf zouden leiden, maar koos, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden en het reclasseringsadvies, voor een lager onvoorwaardelijk deel: het onvoorwaardelijke strafdeel werd gelijkgesteld aan de tijd die de verdachte al in voorarrest had gezeten, zodat hij niet opnieuw naar de gevangenis hoefde. Aan het voorwaardelijke deel verbond de rechtbank wel een reeks voorwaarden, waaronder reclasseringstoezicht, verplichte behandeling, verblijf in een instelling voor begeleid wonen en controles op drugsgebruik.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 150 dagen, waarvan 109 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, en tot een taakstraf van 150 uur met 75 dagen vervangende hechtenis.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:1110, Rechtbank Rotterdam, 05-02-2026, 10-368421-24
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8795, Rechtbank Amsterdam, 14-11-2025, 13-118069-23
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:8699, Rechtbank Amsterdam, 13-11-2025, 13/229922-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:13168, Rechtbank Rotterdam, 10-11-2025, 10-097053-25 en 13-053005-23
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
05.276671-24/05.344017.24/05.344649.24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 10 maart 2026 veroorzaakte een vrouw uit Nijmegen een ernstig verkeersongeval waarbij een 24-jarige fietsster zwaar gewond raakte. De vrouw was die ochtend onderweg om haar kinderen naar school te brengen en stond met haar personenauto stil achter een taxibusje op de Tapirstraat, vlak bij het kruispunt met de Slotemaker de Bruïneweg en de Nijlpaardstraat. Om het taxibusje te kunnen passeren, reed de vrouw haar auto even achteruit. Ze vergat vervolgens de versnelling van de achteruit-stand (R) naar de rij-stand (D) terug te zetten. Toen de weg vrijkwam, reed de auto daardoor onbedoeld achteruit en raakte de fietsster, die inmiddels achter de auto stond te wachten. De vrouw schrok van de botsing en het gegil van het slachtoffer en wilde remmen, maar trapte per ongeluk hard het gaspedaal in. De auto accelereerde daardoor met hoge snelheid achteruit over een afstand van ongeveer vijftien meter, met de fietsster eronder, totdat hij tot stilstand kwam tegen palen op het trottoir. Daarna reed de vrouw de auto nog een klein stukje vooruit, terwijl het slachtoffer nog altijd onder de auto lag, waardoor de fietsster klem kwam te zitten. Het slachtoffer liep meerdere ernstige breuken op, werd door de brandweer onder de auto vandaan gehaald en zwaar gewond naar het ziekenhuis gebracht. Uit een verhoor van mei 2026 bleek dat zij in een revalidatiecentrum verbleef en intensieve therapieën volgde. Het is onzeker of zij volledig zal herstellen. De officier van justitie eiste een taakstraf van 100 uur en een rijontzegging van zes maanden. De verdediging bepleitte vrijspraak voor het zwaarste verwijt: de vrouw had zich weliswaar vergist in de bediening van haar auto, maar had geen roekeloos of aanmerkelijk onvoorzichtig rijgedrag vertoond. Subsidiair vroeg de advocaat om enkel een taakstraf, met begrip voor het feit dat de vrouw de zorg heeft voor twee jonge kinderen en haar rijbewijs nodig heeft. De rechtbank verwierp het verweer. Weliswaar is een enkele bedieningsfout op zichzelf niet genoeg voor een veroordeling wegens schuld in de zin van de Wegenverkeerswet, maar de vrouw maakte achtereenvolgens drie ernstige fouten: ze zette de auto niet terug in de rijstand, ze gaf hard gas in plaats van te remmen, en ze reed daarna ook nog vooruit terwijl het slachtoffer nog onder de auto lag. Die combinatie leverde naar het oordeel van de rechtbank aanmerkelijk onvoorzichtig rijgedrag op. Van roekeloosheid, het zwaarste verwijt in de tenlastelegging, sprak de rechtbank de vrouw vrij. Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de ernst van het letsel, maar ook met de persoonlijke omstandigheden van de vrouw. Ze is zichtbaar schuldbewust, heeft geprobeerd contact op te nemen met het slachtoffer en draagt de intensieve zorg voor twee jonge kinderen, van wie er één op speciaal onderwijs zit. De rechtbank vond de geëiste straf daardoor te zwaar en legde een taakstraf van 60 uur op, met 30 dagen vervangende hechtenis als de taakstraf niet wordt uitgevoerd. Daarnaast mag de vrouw twee maanden geen auto besturen; vier extra maanden rijontzegging worden voorwaardelijk opgelegd met een proeftijd van drie jaar.
Op 15 januari 2026 reed een man omstreeks zeven uur 's ochtends in het donker over de Deventerweg (N790) in Voorst, op weg naar zijn werk. Hij bestuurde een bedrijfsbus en kwam van de kant van Deventer. Voor hem reed een oudere man op een fiets. De bestuurder zag de fietser niet en botste tegen hem aan. De fietser overleed ter plekke, ondanks reanimatiepogingen van de bestuurder, omstanders en ambulancemedewerkers. De rechtbank Gelderland moest beoordelen of de bestuurder schuldig was aan het verkeersongeval in de zin van artikel 6 van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW), een misdrijf. De officier van justitie vond van wel en eiste een onvoorwaardelijke taakstraf van 240 uren en een geheel voorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid van twaalf maanden. De verdediging bepleitte vrijspraak. Volgens de raadsvrouw was niet vast te stellen wat er precies was gebeurd, en een hoogstens minimale snelheidsoverschrijding is onvoldoende voor aanmerkelijke onvoorzichtigheid. De rechtbank stelde vast dat de weg recht was, dat er geen straatverlichting was en dat zowel de bus als de fiets werkende verlichting had. De maximumsnelheid was 60 kilometer per uur. De bestuurder kende de weg goed, want hij reed er bijna elke dag, en zijn uitzicht was volgens hemzelf niet beperkt. Uit een analyse van het wegkantsysteem bleek dat hij ongeveer zestig meter voor de botslocatie tussen 73 en 80 kilometer per uur reed. Hij had niet geremd. Hij liet alleen het gas los toen hij vlak voor de botsing naar rechts uitweek voor een tegenligger. Hij reed niet onder invloed van verdovende middelen en bediende zijn telefoon of de systemen in de bus niet. Volgens de rechtbank was het rijgedrag, ook al reed de man te hard, niet roekeloos of zeer of aanmerkelijk onvoorzichtig of onachtzaam. Daarom sprak zij hem vrij van het primair tenlastegelegde feit. De rechtbank benadrukte dat de dramatische gevolgen op zichzelf geen bewijs van schuld zijn: die volgt uit het geheel van de gedragingen, niet uit de ernst van de afloop. Wel oordeelde de rechtbank dat artikel 5 WVW is overtreden, een overtreding waarbij gevaar op de weg wordt veroorzaakt. De bestuurder reed harder dan was toegestaan terwijl het donker was, er geen straatverlichting was en er volgens zijn eigen verklaring fietsers op de weg aanwezig waren. Hij paste zijn snelheid onvoldoende aan en zag de fietser niet tijdig. Het gevaar heeft zich bovendien daadwerkelijk verwezenlijkt, omdat de fietser is overleden. Het subsidiair tenlastegelegde feit achtte de rechtbank daarom wettig en overtuigend bewezen. Bij de straf woog mee dat de man direct eerste hulp verleende, volledig meewerkte aan het politieonderzoek en schuldbewust is. Hij heeft naar eigen zeggen nog dagelijks last van de gevolgen en vraagt zich af hoe het ongeluk kon gebeuren. Hij had geen eerdere veroordelingen of verkeersovertredingen. Omdat de rechtbank tot een lichtere bewezenverklaring kwam dan de officier, vond zij ook een lagere taakstraf passend. Verder woog mee dat de man fulltime werkt en zijn gezin onderhoudt, en voor zijn werk van zijn rijbewijs afhankelijk is. De rechtbank legde de man een taakstraf van 80 uren op, met 40 dagen vervangende hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast ontzegde zij hem de rijbevoegdheid voor zes maanden, geheel voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Een langere proeftijd vond zij niet nodig, omdat niets erop wijst dat de man langdurig een stok achter de deur nodig heeft om herhaling te voorkomen.
Een jongen die in Syrië is geboren, bedreigde in december 2025 samen met anderen een leeftijdgenoot met een machete. Hij sloeg en trapte het slachtoffer om hem te dwingen zijn telefoon en iCloud-gegevens af te geven. Ook namen de daders sigaretten van het slachtoffer mee. In april 2026 pleegde hij, inmiddels 18 jaar, samen met een ander een winkeldiefstal. Daarbij zwaaide hij met een ijzeren staaf, maar hij raakte niemand. De rechtbank Gelderland veroordeelt hem nu tot 260 dagen jeugddetentie. Het vonnis is een vervolg op een tussenvonnis van 21 juli 2026. De rechtbank achtte toen al bewezen dat de jongen zich schuldig had gemaakt aan medeplegen van afpersing, diefstal met geweld en bedreiging, en een tweede diefstal met geweld. Voor de straf liet zij het volwassenenstrafrecht gelden, zodat een plaatsing bij een forensisch centrum voor jongvolwassenen mogelijk werd. De rechtbank hield de strafoplegging aan om zich nader te laten voorlichten. Die plaatsing is niet van de grond gekomen. De jongen werd op 3 september 2026 bij een andere forensische kliniek geplaatst, maar verliet die al op 5 september en keerde niet terug. Daarmee viel de reden weg om het volwassenenstrafrecht toe te passen. De rechtbank kiest nu voor het jeugdstrafrecht. Voor het feit uit december 2025 was hij minderjarig, en ook voor de winkeldiefstal op 18-jarige leeftijd past de rechtbank het jeugdstrafrecht toe, gezien zijn jonge leeftijd en persoonlijkheid. De officier van justitie eiste 300 dagen jeugddetentie, waarvan 50 dagen voorwaardelijk, met aftrek van het voorarrest. De raadsman vroeg om een lagere straf van 271 dagen, waarvan 56 dagen voorwaardelijk. De rechtbank noemt de feiten ernstig: ze hebben angst bij de slachtoffers veroorzaakt en roepen gevoelens van onveiligheid op in de samenleving. De jongen pleegde ze bovendien tijdens een proeftijd, nog geen twee maanden na een eerdere veroordeling. Hij kampt met trauma (PTSS), depressieve gevoelens, automutilatie en softdrugsgebruik, en heeft geen passende huisvesting, dagbesteding of inkomen. De Raad voor de Kinderbescherming schat de kans op herhaling bij alle opties hoog in. Toch vindt de rechtbank het niet passend om hem terug te sturen naar de gevangenis. Hij zit al lang in voorarrest, en zonder hulpverlening wordt het moeilijk voor hem om zijn leven vorm te geven. De rechtbank wil hem een laatste kans geven. Daarnaast beveelt zij de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde jeugddetentie van een maand, omdat hij binnen de proeftijd opnieuw een strafbaar feit pleegde. De rechtbank veroordeelt de jongen tot 260 dagen jeugddetentie, waarvan 30 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. Als bijzondere voorwaarden gelden een contactverbod met het slachtoffer, het opvolgen van de aanwijzingen van de jeugdreclassering en medewerking aan hulpverlening. Daarbovenop moet de eerdere voorwaardelijke jeugddetentie van een maand worden uitgezeten. De voorlopige hechtenis wordt opgeheven zodra de duur daarvan gelijk is aan de onvoorwaardelijke straf.