Rechter wijst aftrek van bestuurdersschade af: kosten horen in eerder jaar — RBGEL:2026:6133
aftrek negatief loon wegens bestuurdersaansprakelijkheid
Eiser / verzoeker
belanghebbende
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Rechtbank verklaart het beroep tegen de aanslag inkomstenbelasting 2020 ongegrond, maar veroordeelt de Staat tot € 1.000 schadevergoeding en € 233,50 proceskosten wegens overschrijding van de redelijke termijn
- Aftrek van negatief loon vindt plaats in het jaar van de daadwerkelijke betaling, ongeacht wanneer de belastingplichtige dit alsnog wil claimen
- Belanghebbende slaagde er niet in aannemelijk te maken dat hij door de betaling een regresvordering op de holding had gekregen die in 2020 kon worden afgewaardeerd
- Vergeten om kosten in het juiste jaar af te trekken geeft geen recht om ze twee jaar later alsnog op te voeren
- Belastingrente volgt de aanslag en werd niet zelfstandig bestreden, dus bleef ongewijzigd
- Rechtbank kent € 1.000 schadevergoeding en € 233,50 proceskosten toe wegens overschrijding van de redelijke termijn, ondanks het ongegronde beroep
Samenvatting
Een directeur-grootaandeelhouder heeft bij de rechtbank Gelderland tevergeefs geprobeerd een betaling van € 28.661 wegens bestuurdersaansprakelijkheid alsnog in 2020 van de belasting af te trekken. De rechtbank oordeelde dat die kosten al in 2018 hadden moeten worden opgevoerd, het jaar waarin het bedrag daadwerkelijk is betaald.
De man was enig aandeelhouder en bestuurder van een holding, die op haar beurt aandelen hield in andere vennootschappen. Een van die vennootschappen ging failliet, waarna de curator de holding, een andere groepsvennootschap en de man zelf aansprak op grond van bestuurdersaansprakelijkheid. Partijen kwamen met de curator overeen dat de holding € 150.000 verschuldigd was, waarvoor de man zich in privé hoofdelijk aansprakelijk stelde. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch bevestigde deze afspraken in 2018. Van het bedrag werd € 40.000 uiterlijk op 8 mei 2018 betaald, waarvan € 28.661 rechtstreeks namens de man vanaf een derdengeldrekening naar de curator ging.
In zijn aangifte inkomstenbelasting over 2020 trok de man dit bedrag alsnog af als negatief loon, nadat hij naar eigen zeggen was vergeten dit destijds al in zijn aangifte over 2018 te verwerken. De holding was namelijk op 1 december 2020 failliet verklaard, en volgens de man kon hij het bedrag daardoor in 2020 definitief niet meer op de holding verhalen, wat volgens hem grond gaf voor aftrek in dat jaar. De inspecteur van de Belastingdienst corrigeerde de aangifte en verhoogde het belastbaar inkomen naar € 51.427, omdat de kosten volgens hem alleen in het jaar van de daadwerkelijke betaling, 2018, aftrekbaar waren.
De rechtbank stelde vast dat partijen het erover eens waren dat de betaling als negatief loon moet worden aangemerkt. Vervolgens overwoog de rechtbank dat aftrek van negatief loon plaatsvindt in het jaar van betaling, en dat de betaling onbetwist in 2018 heeft plaatsgevonden. Daarmee kwam de aftrek in 2020 alleen nog in aanmerking als de man kon aantonen dat hij door de betaling een vordering op de holding had gekregen die pas in 2020, door het faillissement van de holding, tot nihil moest worden afgewaardeerd. Die bewijslast lag bij de man, en daarin slaagde hij niet: uit de aangiften vennootschapsbelasting van de holding over 2018 tot en met 2020 bleek niets van een dergelijke vordering, en de man verklaarde ter zitting zelf dat hij in zijn aangifte over 2018 geen vordering had opgenomen en simpelweg was vergeten de kosten toen af te trekken. Dat hij de aftrek destijds vergat, gaf volgens de rechtbank geen recht om die twee jaar later alsnog te claimen.
Omdat de man geen zelfstandige bezwaren tegen de bijbehorende belastingrente had aangevoerd, liet de rechtbank ook die beschikking in stand. Wel kreeg de man gelijk op een ander punt: de behandeling van zijn bezwaar en beroep had te lang geduurd. Sinds de ontvangst van het bezwaarschrift in november 2023 was ruim twee jaar en negen maanden verstreken, terwijl in belastingzaken een termijn van twee jaar geldt. De rechtbank kende hem daarom een schadevergoeding van € 1.000 toe wegens deze overschrijding, volledig voor rekening van de Staat, plus een vergoeding van € 233,50 aan proceskosten voor het verzoek om die schadevergoeding. Voor het overige bleef de aanslag inkomstenbelasting over 2020 in stand en verklaarde de rechtbank het beroep tegen de aanslag ongegrond.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2025:5186, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 19-08-2025, 24/1210
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:4211, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 04-07-2025, 24/6022
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Bestuursstrafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2024:8809, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 20-12-2024, BRE 22/1037 en 22/1038
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBZWB:2024:8810, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 20-12-2024, BRE 22/999 t/m 22/1010, 22/1024 t/m 22/1030, 24/3574 en 24/3575
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
ARN 24/6045
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.