Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBGEL:2026:6178Civiel Recht; Arbeidsrecht

Kantonrechter wijst ontslag op staande voet horecamedewerker af, maar kent wel fooien toe — RBGEL:2026:6178

ontslag op staande voet door werknemer / loon en fooien

Eiser / verzoeker

horecamedewerker (verzoeker)

VS

Verweerder / gedaagde

horecabedrijf V.O.F. en haar vennoten

De werkgever wordt veroordeeld tot betaling van € 8,09 bruto aan achterstallig loon en € 114,- netto aan fooien, met wettelijke rente; de transitievergoeding, gefixeerde schadevergoeding en wettelijke verhoging worden afgewezen.

  • Ontslag op staande voet door werknemer is niet rechtsgeldig: geen van de aangevoerde redenen (te laat loon, werksfeer, pauzes, geen nieuwe overeenkomst) levert een dringende reden op.
  • Beding waarbij werknemers moeten kiezen tussen fooien ontvangen of onbeperkt eten en drinken is nietig; werkgever moet € 114,- netto aan niet-uitbetaalde fooien vergoeden.
  • Werkgever betaalde over de periode juli tot en met december 2025 één cent per uur te weinig; achterstallig loon vastgesteld op € 8,09 bruto inclusief vakantiegeld.
  • Wettelijke verhoging van 50% gematigd tot nihil, omdat de arbeidsovereenkomst is geëindigd en wettelijke rente al als compensatie geldt voor te late betaling.
  • Proceskosten gecompenseerd omdat beide partijen deels in het ongelijk zijn gesteld.

Samenvatting

Een horecamedewerker nam in januari 2026 ontslag op staande voet bij haar werkgever, een horecabedrijf in de vorm van een vennootschap onder firma. Zij stelde dat de werkgever haar een dringende reden had gegeven om te vertrekken: het loon zou structureel te laat zijn betaald, de werksfeer was onveilig, zij kon geen pauzes nemen en er was geen nieuwe arbeidsovereenkomst aangeboden. Op basis hiervan vorderde zij onder meer een transitievergoeding, een gefixeerde schadevergoeding en uitbetaling van fooien.

De kantonrechter toetste elk van de aangevoerde redenen afzonderlijk. Over de te late loonbetaling stelde de rechter vast dat het loon over augustus en november 2025 slechts drie dagen te laat was betaald, en dat de medewerker de werkgever daarvoor nooit had aangemaand. Dat is onvoldoende voor een dringende reden: pas bij structurele te late betaling ondanks herhaalde sommaties kan dat anders liggen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Over de werksfeer oordeelde de kantonrechter dat het gedrag van de vennoten weliswaar niet netjes was, maar niet als onacceptabel of als pestgedrag kon worden aangemerkt. De medewerker had dit verwijt niet nader onderbouwd, terwijl dat wel op haar weg lag. Hetzelfde gold voor het verwijt over de pauzes: ook daarvoor ontbrak een concrete onderbouwing. Het ontbreken van een nieuwe schriftelijke arbeidsovereenkomst leverde evenmin een dringende reden op, omdat de overeenkomst stilzwijgend was verlengd en de medewerker het nieuwe contract zelf kon uitprinten maar dat steeds uitstelde.

Omdat geen van de aangevoerde redenen een dringende reden opleverde, wees de kantonrechter de transitievergoeding en de gefixeerde schadevergoeding af. Wel stelde de rechter vast dat over de periode juli tot en met december 2025 een cent per uur te weinig was betaald, wat uitkwam op € 8,09 bruto inclusief vakantiegeld.

Over de fooien oordeelde de kantonrechter dat het beding waarbij werknemers moesten kiezen tussen het ontvangen van fooien of onbeperkt eten en drinken nietig is. Een werkgever mag fooien die van gasten afkomstig zijn niet voor zichzelf houden. Vast stond dat de medewerker per maand recht had op gemiddeld € 20,- aan fooien, maar over zeven maanden slechts € 26,- had ontvangen. De kantonrechter kende daarom € 114,- netto aan fooien toe. De gevorderde wettelijke verhoging van 50% matigde de rechter tot nihil, mede omdat de medewerker al aanspraak kon maken op wettelijke rente als compensatie voor te late betaling.

De proceskosten werden gecompenseerd: beide partijen dragen hun eigen kosten. De werkgever werd veroordeeld tot betaling van € 8,09 bruto aan achterstallig loon, € 114,- netto aan fooien en de wettelijke rente over de te laat betaalde bedragen.

Betrokken advocaten

mr. M.F.M. Groot Kormelink

eiser

Vallei Advocaten & Mediators, EDE GLD

44 uitspraken

mr. K.L. Noordijk

verweerder

Van Ebbenhout Juristen en Mediators

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

12161117

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. W. van der Boon
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBGEL:2026:8289
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBGEL:2026:8323
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBGEL:2026:8502
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
Rechter dwingt werkgever tot loon en pendelmediation bij zieke werknemer, dwangsom € 250 per dag

Een man die sinds 1 juni 1982 in dienst is bij een Nijmeegs bedrijf, meldde zich op 26 augustus 2025 ziek. Zijn salaris bedraagt € 8.277,16 bruto per maand. De bedrijfsarts adviseerde in november 2025 en opnieuw in januari 2026 om het arbeidsconflict op te lossen met pendelmediation, een vorm van bemiddeling waarbij een mediator heen en weer pendelt tussen de partijen en zij elkaar niet hoeven te treffen. Dat advies werd niet opgevolgd. In mei 2026 liet de werkgever via haar gemachtigde weten dat er een onderzoek liep naar geconstateerde onrechtmatigheden en dat de werknemer daarbij betrokken zou zijn. Zodra hij weer zou kunnen werken, zou hij op non-actief worden gesteld, zodat het onderzoek niet werd gefrustreerd. Op 11 mei 2026 oordeelde het UWV dat sprake was van gemiste re-integratiekansen en dat de re-integratie-inspanningen van de werkgever onvoldoende waren. De werknemer stapte naar de kantonrechter in Nijmegen en vroeg in kort geding, een spoedprocedure voor een voorlopige beslissing, om betaling van het loon over september 2026, om de wettelijke verhoging daarover (een opslag voor te laat betaald loon), om medewerking aan de pendelmediation en om betaling van een geldlening van € 8.481,01 of de achterstallige aflossingen van € 2.595,00. Ook vroeg hij om buitengerechtelijke incassokosten van € 1.182,28. De kantonrechter wees een groot deel van de geldvorderingen af, omdat een spoedeisend belang ontbrak. Over de lening verklaarde de man zelf ter zitting dat hij het geld niet direct nodig had voor zijn levensonderhoud. Voor de wettelijke verhoging voerde hij slechts aan dat een precedent van te late betalingen moest worden voorkomen, en dat is geen acute financiële noodzaak. Ook voor de incassokosten was geen spoedeisend belang gesteld of gebleken. Die zaken moeten, voor zover de man ze wil voortzetten, in een gewone procedure worden uitgevochten. Het loon over september 2026 werd wel toegewezen. De werkgever erkende ter zitting dat dit bedrag opeisbaar was en beloofde te betalen. Daarop mag in mindering komen wat zij al heeft voldaan. Ook de vordering tot medewerking aan pendelmediation slaagde. De werkgever voerde aan dat de man op non-actief was gesteld vanwege een strafrechtelijk onderzoek na haar aangifte van witwassen, valsheid in geschrifte en verduistering, en dat mediation op vrijwillige basis plaatsvindt. De kantonrechter volgde dat niet. Uit de eigen e-mail van de gemachtigde van de werkgever en de toelichting ter zitting blijkt dat de non-actiefstelling voorwaardelijk is: zij zou pas ingaan als de man weer op de werkvloer zou kunnen werken. Omdat hij nog steeds arbeidsongeschikt is en pendelmediation geen fysieke terugkeer vraagt, staat die maatregel niet in de weg. Dat mediation in beginsel vrijwillig is, ontslaat een werkgever bovendien niet van haar wettelijke re-integratieverplichtingen. De kantonrechter matigde de gevorderde dwangsom van € 500 per dag, met een maximum van € 20.000, tot € 250 per dag met een maximum van € 10.000. De werkgever is ook in de proceskosten veroordeeld, omdat zij bij het uitbrengen van de dagvaarding in verzuim was met het loon en de re-integratie. Die kosten zijn begroot op € 1.917,67. De gevorderde handelsrente over de proceskosten werd niet toegekend, omdat geen sprake is van een handelsovereenkomst; in plaats daarvan geldt de gewone wettelijke rente. De kantonrechter veroordeelde de werkgever dus tot betaling van € 8.277,16 bruto loon over september 2026 met wettelijke rente, tot medewerking aan het opstarten van pendelmediation binnen zeven dagen na betekening van het vonnis op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot maximaal € 10.000, en tot betaling van € 1.917,67 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als de werkgever in hoger beroep gaat. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.

Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
RBGEL:2026:8058
Rechtbank Gelderland·
Civiel Recht; Arbeidsrecht