Voorzieningenrechter wijst verzoek tegen vergunning Filmfestival Apeldoorn af — RBGEL:2026:6364
evenementenvergunning en natuurbelangen
Eiser / verzoeker
Stichting werkgroep milieuzorg Apeldoorn
Verweerder / gedaagde
burgemeester van Apeldoorn
Voorzieningenrechter wijst het verzoek om schorsing van de evenementenvergunning voor het Openlucht Filmfestival 2026 af
- Stichting wordt aangemerkt als belanghebbende en heeft procesbelang bij de evenementenvergunning
- Natuurbelangen zoals Natura 2000-bescherming maken geen deel uit van het toetsingskader voor een evenementenvergunning onder de gemeentelijke verordening
- Burgemeester mocht mogelijke gevolgen voor de natuur daarom niet betrekken bij het verlenen van de vergunning
- Voorschrift over bescherming van een dassenburcht vloeit voort uit de zorgplicht van de gemeente als grondeigenaar, niet uit het vergunningenkader
- Verzoek om schorsing van de vergunning wordt afgewezen, zonder proceskostenvergoeding
Samenvatting
Een stichting die opkomt voor natuurbelangen in Apeldoorn heeft bij de rechtbank Gelderland tevergeefs geprobeerd de evenementenvergunning voor het Openlucht Filmfestival 2026 te laten schorsen. Volgens de stichting had de burgemeester onvoldoende gemotiveerd hoe de gevolgen voor de natuur bij het verlenen van de vergunning waren meegewogen.
Het festival vond van 14 tot en met 22 augustus 2026 plaats op een terrein in Apeldoorn dat binnen het Natura 2000-gebied de Veluwe ligt. De burgemeester verleende de evenementenvergunning op 7 juli 2026 en wijzigde die later, op 28 juli 2026, omdat gemaakte afspraken met de organisator niet duidelijk genoeg in de vergunning waren opgenomen. De stichting maakte bezwaar tegen beide besluiten en vroeg de voorzieningenrechter om de vergunning te schorsen zolang op dat bezwaar nog niet was beslist.
Voordat de voorzieningenrechter aan de inhoud toekwam, moest zij eerst beoordelen of de stichting wel belanghebbende was en procesbelang had. Beide vragen beantwoordde zij bevestigend. De stichting heeft in haar statuten als doel om natuur in en rond Apeldoorn te beschermen, en dat belang kan volgens de voorzieningenrechter worden geraakt door een evenement in een bosrijk deel van de Veluwe, wat de burgemeester op zitting ook erkende. Ook bleek uit een door de stichting aangeleverde lijst dat zij voldoende feitelijke werkzaamheden verricht, zoals voorlichting geven over natuur en deelname aan een bosschouw met gemeentelijke ecologen, om als belanghebbende te gelden. Dat de stichting met schorsing van de vergunning uiteindelijk zou willen bereiken dat aan natuurwetgeving wordt voldaan, nam de voorzieningenrechter niet weg als reden voor procesbelang: schorsing van de vergunning zou het evenement kunnen tegenhouden en daarmee het door de stichting beoogde doel bereiken.
Inhoudelijk kwam de zaak neer op de vraag of natuurbelangen thuishoren in de afweging die de burgemeester maakt bij het verlenen van een evenementenvergunning. De voorzieningenrechter beantwoordde die vraag ontkennend. In de gemeentelijke verordening staan de gronden waarop een evenementenvergunning geweigerd kan worden, en daaronder valt geen grond die ziet op nadelige gevolgen voor de natuur. Er staat wel een weigeringsgrond voor 'de bescherming van het milieu' in de verordening, maar de burgemeester lichtte toe dat die bepaling gaat over het woon- en leefmilieu en niet over natuurbelangen zoals Natura 2000-gebieden. De voorzieningenrechter vond die uitleg begrijpelijk, omdat het vergunningenstelsel voor evenementen in de verordening is opgenomen met het oog op openbare orde en veiligheid, en natuurbescherming daar onvoldoende verband mee houdt. Dat betekent dat de burgemeester de mogelijke gevolgen van het festival voor de natuur niet mocht en niet hoefde te betrekken bij zijn besluit, ook al zou het evenement die gevolgen wel kunnen hebben.
De stichting wees er nog op dat in de vergunning zelf een voorschrift staat dat de organisator een scherm moet plaatsen om te voorkomen dat een dassenburcht wordt verstoord door licht en geluid, en leidde daaruit af dat natuur wél een rol speelde. De voorzieningenrechter volgde dat niet: die afspraak vloeit voort uit de zorgplicht van de gemeente als eigenaar van de grond, en is voor de volledigheid in het besluit opgenomen, maar maakt geen deel uit van de eigenlijke evenementenvergunning. Wel gaf de voorzieningenrechter de burgemeester in overweging om in de nog te nemen beslissing op bezwaar beter toe te lichten waarom die afspraak in het besluit staat, of deze in een apart document op te nemen, om verwarring te voorkomen. Ten slotte wees de voorzieningenrechter erop dat de stichting niet met lege handen staat: voor overtreding van natuurregels kan zij een handhavingsverzoek indienen bij Gedeputeerde Staten, wat zij voorafgaand aan deze zaak ook al had gedaan.
Omdat het bezwaar van de stichting naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter geen redelijke kans van slagen heeft, wees zij het verzoek om schorsing van de evenementenvergunning af. Voor een vergoeding van de proceskosten of het griffierecht was daarom geen aanleiding.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Rechtbank wijst claim van € 200.000 inkomensschade toeslagenaffaire af
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBGEL:2026:3772, Rechtbank Gelderland, 13-05-2026, ARN 25/1106
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBGEL:2026:3819, Rechtbank Gelderland, 13-05-2026, AWB-26_1896, AWB-26_1645
Rechtbank Gelderland · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBDHA:2024:8834, Rechtbank Den Haag, 04-06-2024, NL24.21455 en NL24.21285
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
Bestuursrecht; BestuursprocesrechtZaaknummer
ARN 26/3649
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. G.H.W. Bodt
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op de Rijksweg-West in de Arnhemse wijk Elden moesten bushaltes worden verplaatst en voorrangskruispunten worden aangelegd. De weg is een doorgaande route die door de wijk loopt. Het college van burgemeester en wethouders van Arnhem nam daarvoor op 1 september 2026 een verkeersbesluit. Een dorpscoöperatie en een inwoner kwamen daartegen in bezwaar en vroegen de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter behandelde dat verzoek op 22 oktober 2026. Na de zitting sloot zij het onderzoek, maar zij besloot het daarna toch te heropenen. Zij kon met de informatie die er lag niet beoordelen of het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. Een bezwaar heeft die kans als het besluit ook met een nadere motivering geen stand kan houden. Een gebrek in de motivering kan het college in bezwaar nog herstellen, omdat het besluit dan opnieuw wordt bekeken. Volgens de bezwaarmakers draagt een voorrangskruispunt niet bij aan de verkeersveiligheid. Zij vrezen dat automobilisten harder gaan rijden als ze geen voorrang meer hoeven te verlenen aan verkeer uit zijwegen. Ze wezen ook op het advies van een verkeersspecialist van de politie. Die adviseerde negatief, omdat het doel van de fietsstraat botst met de functie van de weg, die het verkeer uit het gebied moet ontsluiten. Bovendien is fietsverkeer op dit wegvak volgens hem niet dominant, terwijl dat voor een fietsstraat een belangrijke voorwaarde is. De voorzieningenrechter gaf hen daarin gelijk. Het college had niet voldoende verkeerskundig onderbouwd waarom de voorrangskruispunten de veiligheid verbeteren. Het besluit bevatte geen verkeerskundig rapport, en op zitting kon het college het ook niet goed uitleggen. Ook ging het college onvoldoende in op de vraag of een fietsstraat past bij een gebiedsontsluitende weg, en op het politieadvies dat fietsverkeer er niet dominant is. Het besluit bevat daarom een motiveringsgebrek. Of het college dat gebrek kan herstellen, is nog onduidelijk. Het besluit meteen schorsen tot de beslissing op bezwaar ging de voorzieningenrechter te ver, want het college heeft er groot belang bij dat de al gestarte werkzaamheden doorgaan. Daarom kreeg het college één week om alsnog een verkeerskundige onderbouwing aan te leveren. Daarna krijgen de bezwaarmakers één week om te reageren. Een tweede zitting is mogelijk, maar alleen over de nieuwe stukken. Intussen legt de voorzieningenrechter de werkzaamheden stil. Het college zelf vindt het verkeerskundig onwenselijk om de weg half in te richten, omdat de inrichting dan een voorrangssituatie suggereert die niet klopt. Terugdraaien na uitvoering zou voor weggebruikers ook voor onduidelijkheid zorgen. Daarom schorst zij het volledige besluit van 1 september 2026 bij wijze van ordemaatregel, tot er een inhoudelijke uitspraak is op het verzoek om een voorlopige voorziening. Intrekking van dat verzoek laat de ordemaatregel automatisch vervallen. Over de proceskosten en de overige gronden beslist zij later.
Twee Oekraïense ontheemden, een moeder en haar minderjarige zoon, werden ruim twee en een half jaar door de gemeente Overbetuwe opgevangen in Elst. Toen de huur van die locatie afliep, besloot het college van burgemeester en wethouders hen over te plaatsen naar een opvanglocatie in Oosterhout. Daar kregen zij een kamer op de zolderverdieping, bereikbaar via één steile trap. Zij vonden de locatie ongeschikt en stapten naar de rechter. De bewoners voerden veel aan. Op 21 april 2026 kwam isolatiemateriaal uit het plafond naar beneden. In het pand is in 2021 asbesthoudend materiaal aangetroffen. De kamer is volgens hen circa 12 m², maar door de schuine dakconstructie maar circa 9 m² bruikbaar. De wanden zijn van gips, waardoor privacy ontbreekt, de sanitaire voorzieningen op zolder hebben te weinig ventilatie en voor veel bewoners zijn maar twee keukens beschikbaar. Een van hen heeft claustrofobie en artrose aan de heupen, waardoor traplopen moeilijk is; de ander ontwikkelde allergische klachten. Ook beriepen zij zich op het recht op privé- en gezinsleven (artikel 8 EVRM) en op het belang van het kind. Volgens hen was de overplaatsing onvoldoende gemotiveerd en gold voor nieuwe bewoners van de oude locatie een andere maatstaf. Het college betwistte dat de locatie niet voldoet. De losgekomen plafondplaat is dezelfde dag door de aannemer verholpen met een extra constructie, en een extern bedrijf noemde de maatregelen adequaat en de situatie veilig. Volgens de GGD vormt het asbest geen gezondheidsrisico. De brandweer heeft het pand beoordeeld en geen gebreken geconstateerd. Voor de medische klachten zag het college geen aanleiding voor een voorziening, omdat niet is onderbouwd dat het verblijf medisch onverantwoord is. Het college stelde verder dat er geen spoedeisend belang meer was, omdat de overplaatsing al had plaatsgevonden. De voorzieningenrechter volgde dat laatste niet. Dat de oude locatie niet meer beschikbaar is, betekent niet dat er geen andere voorziening mogelijk is als de inhoudelijke beoordeling daartoe aanleiding geeft. De kern van het geschil is of de locatie een 'fatsoenlijk onderkomen' is met een 'toereikend huisvestingsniveau', zoals de Europese richtlijn tijdelijke bescherming en de Regeling opvang ontheemden Oekraïne eisen. Het college toetst de locatie aan de normen van het COA voor noodopvang van asielzoekers, zoals 5 m² per persoon. De rechter beschouwt het als een principiële rechtsvraag of het college daarbij mag aansluiten. Die vraag vraagt nader onderzoek en past niet in een procedure om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van het beroep. Daarom doet de voorzieningenrechter nu geen uitspraak op het beroep zelf. Wel ziet de rechter een reden voor een voorlopige voorziening. Het college erkent dat de klimaatbeheersing in het pand niet werkt en een installateur heeft het probleem nog niet kunnen oplossen. De bewoners legden foto's van een thermometer over: 17 graden op 28 maart om 20.00 uur, 30 graden op 30 april en 7 graden op 8 oktober 2026 om 01.10 uur. De zoon werd door de kou ziek en miste school. Alleen al door deze problemen wordt volgens de voorzieningenrechter voor de bewoners op dit moment niet aan de minimale eis van een toereikend huisvestingsniveau voldaan. Wat verder is aangevoerd komt in het beroep aan bod. De voorziening geldt tot de rechtbank op het beroep beslist. Worden de klimaatproblemen eerder opgelost, dan kan het college om opheffing vragen. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe en bepaalt dat het college de ontheemden alternatieve, passende huisvesting moet aanbieden. Het college moet bovendien het betaalde griffierecht van € 200 vergoeden. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Een man uit de regio Apeldoorn kreeg van de gemeente een last onder dwangsom opgelegd. Tegen dat besluit van 2 juni 2026 maakte hij bezwaar. Daarnaast vroeg hij de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die de gevolgen van het besluit tijdelijk moet opschorten zolang het bezwaar loopt. Die spoedmaatregel is er niet gekomen, en dat heeft niets te maken met de vraag of de dwangsom terecht was opgelegd. De voorzieningenrechter heeft het verzoek niet inhoudelijk bekeken, omdat de man het verschuldigde griffierecht van € 200 niet heeft betaald. Wie een verzoek om een voorlopige voorziening indient, moet dat bedrag binnen een door de griffier gestelde termijn op de rekening van de rechtbank hebben staan. Gebeurt dat niet of te laat, dan verklaart de rechter het verzoek niet-ontvankelijk, tenzij het verzuim te verontschuldigen is. De griffier had de man op 15 juli 2026 bij aangetekende brief twee weken de tijd gegeven om te betalen. In die brief stond ook dat een verzoek niet-ontvankelijk kan worden verklaard als het griffierecht uitblijft. De termijn eindigde daarmee op 29 juli 2026. Uit de administratie van de rechtbank bleek dat de betaling nooit is binnengekomen. De man kwam niet met een bevredigende verklaring. Volgens informatie van PostNL is de aangetekende brief op 17 juli 2026 om 10.45 uur aangeboden. De bezorging lukte niet, waarna de brief naar een PostNL-punt ging. De man heeft het poststuk daar niet opgehaald. Volgens de voorzieningenrechter komt dat voor zijn eigen rekening en risico: wie een aan hem geadresseerde aangetekende brief niet afhaalt, kan zich er later niet op beroepen dat hij de betalingstermijn niet kende. Ook verder zag de voorzieningenrechter geen reden om het verzuim te verontschuldigen. Omdat het verzoek zo duidelijk niet-ontvankelijk was, besliste de voorzieningenrechter zonder zitting. Artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht staat dat toe bij een kennelijk niet-ontvankelijk verzoek. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.