Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBGEL:2026:6728Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht

Voorzieningenrechter laat vergunning voor bedrijfsuitbreiding Oldebroek in stand — RBGEL:2026:6728

omgevingsvergunning voor uitbreiding van een bedrijfspand

Eiser / verzoeker

twee omwonenden (verzoekers)

VS

Verweerder / gedaagde

college van burgemeester en wethouders van de gemeente Oldebroek

Voorzieningenrechter wijst het verzoek om de omgevingsvergunning voor de bedrijfsuitbreiding te schorsen af, omdat het bezwaar van de omwonenden geen redelijke kans van slagen heeft.

  • Bouwplan wijkt af van het omgevingsplan qua milieucategorie, afstand tot de perceelgrens en bebouwingspercentage
  • College mocht in redelijkheid aannemen dat sprake is van een evenwichtige toedeling van functies aan locaties
  • Geluidsonderzoek uit 2019 dekt het toegestane aantal van dertig vrachtwagenbewegingen per dag al, dus de nieuwe vergunning geeft geen extra geluidsruimte
  • Onder de Omgevingswet hoeft een stikstofvergunning voor een Natura 2000-activiteit niet meer gelijktijdig te worden aangevraagd
  • Vergunninghouder heeft voldoende inspanning geleverd om omwonenden bij het plan te betrekken, ook al kwam er geen vervolgcontact

Samenvatting

De voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland heeft het verzoek van omwonenden afgewezen om de omgevingsvergunning voor de uitbreiding van een bedrijfspand aan de Mheneweg Zuid in Oldebroek te schorsen. Volgens de rechter heeft hun bezwaar tegen de vergunning geen redelijke kans van slagen.

Het gemeentelijk college had de vergunning in maart 2026 verleend aan de eigenaar van het bedrijfspand, die een aanbouw voor opslagdoeleinden wil realiseren. Twee omwonenden, die de route langs het bedrijf regelmatig gebruiken om met hun gehandicapte dochter naar familie of het dorp te reizen, maakten bezwaar en vroegen de rechter om de vergunning te schorsen zolang dat bezwaar loopt.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het bouwplan past niet binnen het bestemmingsplan dat sinds de invoering van de Omgevingswet is opgegaan in het gemeentelijke omgevingsplan. Het bedrijf valt namelijk in een zwaardere milieucategorie dan is toegestaan, er wordt te dicht bij de perceelgrens gebouwd en er wordt meer van het bouwvlak bebouwd dan de regels toelaten. Omdat het plan niet binnen de bestaande regels past, moest het college beoordelen of er toch sprake is van een evenwichtige toedeling van functies aan locaties, de nieuwe maatstaf onder de Omgevingswet voor het afwijken van bestaande planregels. Het college vond van wel en verleende de vergunning.

De omwonenden voerden verschillende bezwaren aan. Ze vreesden vooral voor meer geluidsoverlast door extra vrachtverkeer van en naar de uitbreiding. De rechter stelde echter vast dat een geluidsonderzoek uit 2019, dat destijds al bij een eerdere vergunning voor dit bedrijf hoorde, uitging van maximaal dertig vrachtwagenbewegingen per dag. Zowel de vergunninghouder als het college verklaarden op de zitting dat het aantal transportbewegingen niet boven die dertig zal uitkomen, dus dat de nieuwe vergunning geen extra geluidsruimte met zich meebrengt. De rechter vond dit bezwaar daarom kansloos, al adviseerde ze het college wel om dit met een vergunningvoorschrift vast te leggen voor de zekerheid.

Ook voerden de omwonenden aan dat eerst een aparte vergunning voor stikstofuitstoot bij een nabijgelegen Natura 2000-gebied aangevraagd had moeten worden. De rechter overwoog dat onder de Omgevingswet, anders dan voorheen, geen verplichting meer bestaat om zulke vergunningen gelijktijdig of in een vaste volgorde aan te vragen: het is aan de aanvrager zelf om te bepalen wat hij aanvraagt. Het bezwaar over de uiterlijke verschijning van het gebouw, dat volgens de omwonenden niet past bij een nabijgelegen kerkje, strandde omdat het gebied welstandsvrij is: er gelden simpelweg geen regels voor het uiterlijk van bouwwerken. Ook het argument dat de uitbreiding het kleinschalige karakter van het bedrijventerrein zou aantasten, hielp de omwonenden niet: die kleinschaligheid staat weliswaar in de toelichting bij het bestemmingsplan, maar niet in de bindende planregels zelf.

De zorgen over de verkeersveiligheid op de smalle toegangsweg wees de rechter eveneens af, omdat het aantal vrachtwagenbewegingen door deze vergunning niet toeneemt. Ten slotte klaagden de omwonenden dat ze niet waren betrokken bij de planvorming, iets wat de gemeente Oldebroek voor dit soort projecten wel verplicht stelt. De rechter overwoog dat de vergunninghouder bij hen had aangebeld om het plan toe te lichten, daarbij zijn telefoonnummer had achtergelaten, en dat de omwonenden daarna zelf geen contact meer hadden opgenomen. Daarmee was voldoende inspanning geleverd om hen te betrekken.

Omdat geen van de aangevoerde bezwaren volgens de voorzieningenrechter een redelijke kans van slagen heeft, wees zij het verzoek om een voorlopige voorziening af. De omgevingsvergunning voor de bedrijfsuitbreiding blijft daarmee voorlopig in stand, en voor een proceskostenveroordeling of vergoeding van het griffierecht was geen aanleiding.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

ARN 26/2274

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • mw. mr.dr. M.J.M. Verhoeven
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBGEL:2026:8736
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechter legt verkeersbesluit Rijksweg-West Arnhem stil wegens gebrekkige motivering

Op de Rijksweg-West in de Arnhemse wijk Elden moesten bushaltes worden verplaatst en voorrangskruispunten worden aangelegd. De weg is een doorgaande route die door de wijk loopt. Het college van burgemeester en wethouders van Arnhem nam daarvoor op 1 september 2026 een verkeersbesluit. Een dorpscoöperatie en een inwoner kwamen daartegen in bezwaar en vroegen de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland om een spoedmaatregel, een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter behandelde dat verzoek op 22 oktober 2026. Na de zitting sloot zij het onderzoek, maar zij besloot het daarna toch te heropenen. Zij kon met de informatie die er lag niet beoordelen of het bezwaar een redelijke kans van slagen heeft. Een bezwaar heeft die kans als het besluit ook met een nadere motivering geen stand kan houden. Een gebrek in de motivering kan het college in bezwaar nog herstellen, omdat het besluit dan opnieuw wordt bekeken. Volgens de bezwaarmakers draagt een voorrangskruispunt niet bij aan de verkeersveiligheid. Zij vrezen dat automobilisten harder gaan rijden als ze geen voorrang meer hoeven te verlenen aan verkeer uit zijwegen. Ze wezen ook op het advies van een verkeersspecialist van de politie. Die adviseerde negatief, omdat het doel van de fietsstraat botst met de functie van de weg, die het verkeer uit het gebied moet ontsluiten. Bovendien is fietsverkeer op dit wegvak volgens hem niet dominant, terwijl dat voor een fietsstraat een belangrijke voorwaarde is. De voorzieningenrechter gaf hen daarin gelijk. Het college had niet voldoende verkeerskundig onderbouwd waarom de voorrangskruispunten de veiligheid verbeteren. Het besluit bevatte geen verkeerskundig rapport, en op zitting kon het college het ook niet goed uitleggen. Ook ging het college onvoldoende in op de vraag of een fietsstraat past bij een gebiedsontsluitende weg, en op het politieadvies dat fietsverkeer er niet dominant is. Het besluit bevat daarom een motiveringsgebrek. Of het college dat gebrek kan herstellen, is nog onduidelijk. Het besluit meteen schorsen tot de beslissing op bezwaar ging de voorzieningenrechter te ver, want het college heeft er groot belang bij dat de al gestarte werkzaamheden doorgaan. Daarom kreeg het college één week om alsnog een verkeerskundige onderbouwing aan te leveren. Daarna krijgen de bezwaarmakers één week om te reageren. Een tweede zitting is mogelijk, maar alleen over de nieuwe stukken. Intussen legt de voorzieningenrechter de werkzaamheden stil. Het college zelf vindt het verkeerskundig onwenselijk om de weg half in te richten, omdat de inrichting dan een voorrangssituatie suggereert die niet klopt. Terugdraaien na uitvoering zou voor weggebruikers ook voor onduidelijkheid zorgen. Daarom schorst zij het volledige besluit van 1 september 2026 bij wijze van ordemaatregel, tot er een inhoudelijke uitspraak is op het verzoek om een voorlopige voorziening. Intrekking van dat verzoek laat de ordemaatregel automatisch vervallen. Over de proceskosten en de overige gronden beslist zij later.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
RBGEL:2026:8398
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechter: Oekraïense ontheemden in Overbetuwe hebben recht op andere opvang door kapotte klimaatbeheersing

Twee Oekraïense ontheemden, een moeder en haar minderjarige zoon, werden ruim twee en een half jaar door de gemeente Overbetuwe opgevangen in Elst. Toen de huur van die locatie afliep, besloot het college van burgemeester en wethouders hen over te plaatsen naar een opvanglocatie in Oosterhout. Daar kregen zij een kamer op de zolderverdieping, bereikbaar via één steile trap. Zij vonden de locatie ongeschikt en stapten naar de rechter. De bewoners voerden veel aan. Op 21 april 2026 kwam isolatiemateriaal uit het plafond naar beneden. In het pand is in 2021 asbesthoudend materiaal aangetroffen. De kamer is volgens hen circa 12 m², maar door de schuine dakconstructie maar circa 9 m² bruikbaar. De wanden zijn van gips, waardoor privacy ontbreekt, de sanitaire voorzieningen op zolder hebben te weinig ventilatie en voor veel bewoners zijn maar twee keukens beschikbaar. Een van hen heeft claustrofobie en artrose aan de heupen, waardoor traplopen moeilijk is; de ander ontwikkelde allergische klachten. Ook beriepen zij zich op het recht op privé- en gezinsleven (artikel 8 EVRM) en op het belang van het kind. Volgens hen was de overplaatsing onvoldoende gemotiveerd en gold voor nieuwe bewoners van de oude locatie een andere maatstaf. Het college betwistte dat de locatie niet voldoet. De losgekomen plafondplaat is dezelfde dag door de aannemer verholpen met een extra constructie, en een extern bedrijf noemde de maatregelen adequaat en de situatie veilig. Volgens de GGD vormt het asbest geen gezondheidsrisico. De brandweer heeft het pand beoordeeld en geen gebreken geconstateerd. Voor de medische klachten zag het college geen aanleiding voor een voorziening, omdat niet is onderbouwd dat het verblijf medisch onverantwoord is. Het college stelde verder dat er geen spoedeisend belang meer was, omdat de overplaatsing al had plaatsgevonden. De voorzieningenrechter volgde dat laatste niet. Dat de oude locatie niet meer beschikbaar is, betekent niet dat er geen andere voorziening mogelijk is als de inhoudelijke beoordeling daartoe aanleiding geeft. De kern van het geschil is of de locatie een 'fatsoenlijk onderkomen' is met een 'toereikend huisvestingsniveau', zoals de Europese richtlijn tijdelijke bescherming en de Regeling opvang ontheemden Oekraïne eisen. Het college toetst de locatie aan de normen van het COA voor noodopvang van asielzoekers, zoals 5 m² per persoon. De rechter beschouwt het als een principiële rechtsvraag of het college daarbij mag aansluiten. Die vraag vraagt nader onderzoek en past niet in een procedure om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van het beroep. Daarom doet de voorzieningenrechter nu geen uitspraak op het beroep zelf. Wel ziet de rechter een reden voor een voorlopige voorziening. Het college erkent dat de klimaatbeheersing in het pand niet werkt en een installateur heeft het probleem nog niet kunnen oplossen. De bewoners legden foto's van een thermometer over: 17 graden op 28 maart om 20.00 uur, 30 graden op 30 april en 7 graden op 8 oktober 2026 om 01.10 uur. De zoon werd door de kou ziek en miste school. Alleen al door deze problemen wordt volgens de voorzieningenrechter voor de bewoners op dit moment niet aan de minimale eis van een toereikend huisvestingsniveau voldaan. Wat verder is aangevoerd komt in het beroep aan bod. De voorziening geldt tot de rechtbank op het beroep beslist. Worden de klimaatproblemen eerder opgelost, dan kan het college om opheffing vragen. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening toe en bepaalt dat het college de ontheemden alternatieve, passende huisvesting moet aanbieden. Het college moet bovendien het betaalde griffierecht van € 200 vergoeden. Een proceskostenveroordeling volgt niet.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Voorzieningenrechter wijst verzoek tegen dwangsom Apeldoorn af: griffierecht niet betaald

Een man uit de regio Apeldoorn kreeg van de gemeente een last onder dwangsom opgelegd. Tegen dat besluit van 2 juni 2026 maakte hij bezwaar. Daarnaast vroeg hij de voorzieningenrechter van de rechtbank Gelderland om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel die de gevolgen van het besluit tijdelijk moet opschorten zolang het bezwaar loopt. Die spoedmaatregel is er niet gekomen, en dat heeft niets te maken met de vraag of de dwangsom terecht was opgelegd. De voorzieningenrechter heeft het verzoek niet inhoudelijk bekeken, omdat de man het verschuldigde griffierecht van € 200 niet heeft betaald. Wie een verzoek om een voorlopige voorziening indient, moet dat bedrag binnen een door de griffier gestelde termijn op de rekening van de rechtbank hebben staan. Gebeurt dat niet of te laat, dan verklaart de rechter het verzoek niet-ontvankelijk, tenzij het verzuim te verontschuldigen is. De griffier had de man op 15 juli 2026 bij aangetekende brief twee weken de tijd gegeven om te betalen. In die brief stond ook dat een verzoek niet-ontvankelijk kan worden verklaard als het griffierecht uitblijft. De termijn eindigde daarmee op 29 juli 2026. Uit de administratie van de rechtbank bleek dat de betaling nooit is binnengekomen. De man kwam niet met een bevredigende verklaring. Volgens informatie van PostNL is de aangetekende brief op 17 juli 2026 om 10.45 uur aangeboden. De bezorging lukte niet, waarna de brief naar een PostNL-punt ging. De man heeft het poststuk daar niet opgehaald. Volgens de voorzieningenrechter komt dat voor zijn eigen rekening en risico: wie een aan hem geadresseerde aangetekende brief niet afhaalt, kan zich er later niet op beroepen dat hij de betalingstermijn niet kende. Ook verder zag de voorzieningenrechter geen reden om het verzuim te verontschuldigen. Omdat het verzoek zo duidelijk niet-ontvankelijk was, besliste de voorzieningenrechter zonder zitting. Artikel 8:83, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht staat dat toe bij een kennelijk niet-ontvankelijk verzoek. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft bovendien een voorlopig karakter en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure. De voorzieningenrechter verklaart het verzoek om voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet. Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht