ECLI:NL:RBGEL:2026:6746, Rechtbank Gelderland, 26-06-2026, 12155185 — RBGEL:2026:6746
Samenvatting
Ontslag op staande voet is niet rechtsgeldig. Werkgever heeft te snel naar het zwaarste arbeidsrechtelijke middel gegrepen. Werknemer maakte psychose door. Tegenverzoeken tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst worden afgewezen.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2026:8522, Rechtbank Gelderland, 21-10-2026, 12324006 \ HA VERZ 26-122
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
Timing Flex moet loon van zieke uitzendkracht alsnog doorbetalen
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBGEL:2026:6185, Rechtbank Gelderland, 08-07-2026, 12064362 \ HA VERZ 26-15
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Kantonrechter wijst ontbindingsverzoek af wegens opzegverbod tijdens ziekte werknemer
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank GelderlandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12155185
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. A.J.M. van Breevoort
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man die sinds 1 juni 1982 in dienst is bij een Nijmeegs bedrijf, meldde zich op 26 augustus 2025 ziek. Zijn salaris bedraagt € 8.277,16 bruto per maand. De bedrijfsarts adviseerde in november 2025 en opnieuw in januari 2026 om het arbeidsconflict op te lossen met pendelmediation, een vorm van bemiddeling waarbij een mediator heen en weer pendelt tussen de partijen en zij elkaar niet hoeven te treffen. Dat advies werd niet opgevolgd. In mei 2026 liet de werkgever via haar gemachtigde weten dat er een onderzoek liep naar geconstateerde onrechtmatigheden en dat de werknemer daarbij betrokken zou zijn. Zodra hij weer zou kunnen werken, zou hij op non-actief worden gesteld, zodat het onderzoek niet werd gefrustreerd. Op 11 mei 2026 oordeelde het UWV dat sprake was van gemiste re-integratiekansen en dat de re-integratie-inspanningen van de werkgever onvoldoende waren. De werknemer stapte naar de kantonrechter in Nijmegen en vroeg in kort geding, een spoedprocedure voor een voorlopige beslissing, om betaling van het loon over september 2026, om de wettelijke verhoging daarover (een opslag voor te laat betaald loon), om medewerking aan de pendelmediation en om betaling van een geldlening van € 8.481,01 of de achterstallige aflossingen van € 2.595,00. Ook vroeg hij om buitengerechtelijke incassokosten van € 1.182,28. De kantonrechter wees een groot deel van de geldvorderingen af, omdat een spoedeisend belang ontbrak. Over de lening verklaarde de man zelf ter zitting dat hij het geld niet direct nodig had voor zijn levensonderhoud. Voor de wettelijke verhoging voerde hij slechts aan dat een precedent van te late betalingen moest worden voorkomen, en dat is geen acute financiële noodzaak. Ook voor de incassokosten was geen spoedeisend belang gesteld of gebleken. Die zaken moeten, voor zover de man ze wil voortzetten, in een gewone procedure worden uitgevochten. Het loon over september 2026 werd wel toegewezen. De werkgever erkende ter zitting dat dit bedrag opeisbaar was en beloofde te betalen. Daarop mag in mindering komen wat zij al heeft voldaan. Ook de vordering tot medewerking aan pendelmediation slaagde. De werkgever voerde aan dat de man op non-actief was gesteld vanwege een strafrechtelijk onderzoek na haar aangifte van witwassen, valsheid in geschrifte en verduistering, en dat mediation op vrijwillige basis plaatsvindt. De kantonrechter volgde dat niet. Uit de eigen e-mail van de gemachtigde van de werkgever en de toelichting ter zitting blijkt dat de non-actiefstelling voorwaardelijk is: zij zou pas ingaan als de man weer op de werkvloer zou kunnen werken. Omdat hij nog steeds arbeidsongeschikt is en pendelmediation geen fysieke terugkeer vraagt, staat die maatregel niet in de weg. Dat mediation in beginsel vrijwillig is, ontslaat een werkgever bovendien niet van haar wettelijke re-integratieverplichtingen. De kantonrechter matigde de gevorderde dwangsom van € 500 per dag, met een maximum van € 20.000, tot € 250 per dag met een maximum van € 10.000. De werkgever is ook in de proceskosten veroordeeld, omdat zij bij het uitbrengen van de dagvaarding in verzuim was met het loon en de re-integratie. Die kosten zijn begroot op € 1.917,67. De gevorderde handelsrente over de proceskosten werd niet toegekend, omdat geen sprake is van een handelsovereenkomst; in plaats daarvan geldt de gewone wettelijke rente. De kantonrechter veroordeelde de werkgever dus tot betaling van € 8.277,16 bruto loon over september 2026 met wettelijke rente, tot medewerking aan het opstarten van pendelmediation binnen zeven dagen na betekening van het vonnis op straffe van een dwangsom van € 250 per dag tot maximaal € 10.000, en tot betaling van € 1.917,67 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als de werkgever in hoger beroep gaat. Al het meer of anders gevorderde is afgewezen.