Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBGEL:2026:701, Rechtbank Gelderland, 30-01-2026, ARN 25_144 — RBGEL:2026:701

Samenvatting

WMO 2015, maatwerkvoorziening voor huishoudelijke hulp, omvang van de indicatie, beroep ongegrond.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. K. Wevers

eiser

H.J.C. Jonkman

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

ARN 25_144

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. J.A. Hagen
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank: lager WIA-dagloon na WW-periode is geen discriminatie ten opzichte van ziekengeld

Een man die tot september 2021 werkte en daarna een WW-uitkering kreeg, werd in 2022 ziek. Hij ontving eerst ziekengeld, dat werd berekend op zijn WW-dagloon. Toen hij per 4 juli 2024 een loongerelateerde WGA-uitkering kreeg, de uitkering voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten, bleek het dagloon dat daarbij hoort veel lager uit te vallen. Het UWV stelde het ongemaximeerde dagloon, het dagloon zonder wettelijk plafond, eerst vast op € 307,84. Dat is veel minder dan het ongemaximeerde dagloon van € 468,39 waarop zijn ziekengeld was gebaseerd. De man voerde aan dat hij hierdoor ongelijk wordt behandeld ten opzichte van mensen die ziekengeld krijgen. Bij het ziekengeld wordt het dagloon van een zieke WW'er namelijk overgenomen van de WW. Een gelijke regeling ontbreekt in de Wet WIA. Door die achteruitgang in dagloon wordt volgens hem bovendien veel meer van zijn inkomsten gekort op de uitkering. Hij schatte zijn terugval eerst op € 1.300 netto per maand. De rechtbank vond een terugval van € 1.000 netto per maand niet onaannemelijk. Het UWV had na bezwaar het dagloon intussen al verhoogd naar € 336,18, omdat de maand september 2021 zonder loon was gebleven door de achteraf betaalde WW. Dat bleef volgens de man te weinig. De zaak is behandeld in een beroep tegen die beslissing op bezwaar van 13 augustus 2025. De rechtbank stelt vast dat er een verschil in behandeling bestaat tussen ziekengeld en WIA-uitkering. Zij vindt ook dat het om rechtens vergelijkbare gevallen gaat, onder verwijzing naar een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 30 juli 2024. Beide regelingen compenseren loonderving door ziekte of arbeidsongeschiktheid en kennen bijna gelijkluidende rekenregels. Tóch is het verschil volgens de rechtbank gerechtvaardigd. Bij sociale zekerheid heeft de wetgever veel ruimte, en alleen een onderscheid zonder redelijke grond is discriminatie. Het ziekengeld is een tijdelijke voorziening van maximaal 104 weken, terwijl de WIA-uitkering blijvend is. Gelijkschakeling heeft bovendien aanzienlijke financiële gevolgen voor de staatskas. Ook is het een bewuste keuze van de besluitgever, die al in 2005 onderscheid maakte tussen de dagloonberekening voor WW en ziekengeld enerzijds en de WIA anderzijds. De brief van de minister van 6 oktober 2023 die de man aanhaalde, ging over loonloze periodes in het refertejaar en niet over het overnemen van het WW-dagloon in de WIA. Ook het beroep op het evenredigheidsbeginsel faalt. Dat de rekenregel voor mensen met een hoog inkomen tot een forse terugval kan leiden, is geen reden om de regel buiten toepassing te laten, mede omdat het plafond in de formele wet staat. Bijzondere omstandigheden in zijn geval zijn er niet. Hij raakte volgens zijn eigen verklaring op de zitting niet in financiële problemen. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het dagloon blijft € 336,18. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van proceskosten.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechter wijst student uitwonendenbeurs over eerder studiejaar af: aanvraag kwam te laat

Een studente uit Ede kreeg sinds 1 september 2022 een basisbeurs voor thuiswonenden voor haar opleiding HBO Rechten aan de Haagse Hogeschool. Op 14 november 2024 schreef zij zich in de Basisregistratie Personen (BRP) in op een nieuw adres in Ede, dat niet het adres van haar ouders was. Zij woonde daar met haar echtgenoot in een gekocht huis. Pas op 25 september 2025 vroeg zij een uitwonendenbeurs aan. De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, via Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO), kende die toe vanaf 1 september 2025. De studente wilde de beurs met terugwerkende kracht vanaf 1 november 2024. De minister bleef na bezwaar bij die datum. Volgens de Wet studiefinanciering 2000 wordt studiefinanciering of een verhoging daarvan niet toegekend voor een periode vóór het studiejaar waarin de aanvraag is ingediend. De aanvraag viel in studiejaar 2025/2026, dus de beurs kon pas per 1 september 2025 ingaan. De studente stapte naar de rechtbank Gelderland en voerde een reeks beroepsgronden aan. Zij stelde eerst dat het besluit het legaliteitsbeginsel schendt. Artikel 1.5 van de wet noemt als voorwaarde alleen dat een student op het BRP-adres woont en dat dit niet het adres van de ouders is. Een knop omzetten in het online portaal Mijn DUO staat daar niet in. De rechtbank wees dit af. Zij wees erop dat de studente op 1 november 2024 nog niet op het nieuwe adres stond ingeschreven en op zijn vroegst per 1 december 2024 als uitwonend kon gelden. Bovendien sluit de wet toekenning over een eerder studiejaar uit. Ook het beroep op het zorgvuldigheidsbeginsel faalde. De studente vond dat DUO haar na haar adreswijziging had moeten wijzen op de gevolgen voor haar studiefinanciering. Volgens de rechtbank zegt een adreswijziging niet dat de woonsituatie is veranderd, want een student kan ook samen met de ouders verhuizen. De minister hoefde daarom niet na te gaan of de studente uitwonend was. Het verschil tussen thuiswonenden- en uitwonendenbeurs behoort volgens de rechtbank tot de hoofdlijnen van het stelsel, waarvan elke student op de hoogte mag worden geacht. De studente beriep zich ook op het vertrouwensbeginsel. Zij zei dat DUO onvoldoende had gecommuniceerd dat ook studenten die trouwen en een huis kopen onder de uitwonendenbeurs kunnen vallen. De rechtbank vond dat zij bij twijfel zelf opheldering bij DUO had kunnen vragen. Dat die twijfel pas ontstond na gesprekken met medestudenten, blijft voor haar rekening. Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is een uitdrukkelijke, ondubbelzinnige en onvoorwaardelijke toezegging nodig. Daarvan was niet gebleken, en een rechtens relevante toezegging kan in beginsel niet voortvloeien uit een niet gedane mededeling. Verder voerde de studente het gelijkheidsbeginsel aan. Studenten die wel tijdig de knop in Mijn DUO omzetten, verkeerden volgens haar in dezelfde feitelijke situatie. De rechtbank zag een verschil: die studenten vroegen tijdens het lopende studiejaar de uitwonendenbeurs aan, zij niet. Ook de vergelijking met de ruime termijnen waarbinnen de minister een recht kan herzien, hielp haar niet. Herziening gaat over een bestaand recht, terwijl zij een recht aanvroeg dat voor de gewenste periode niet bestond. De wetgever heeft dwingend voorgeschreven dat een aanvraag niet terugwerkt naar een eerder studiejaar. Tot slot vroeg de studente om toepassing van de hardheidsclausule in artikel 11.5 van de wet. Zij had de wijziging slechts 25 dagen na de start van het studiejaar doorgegeven. De rechtbank oordeelde dat die clausule alleen helpt bij een onbillijkheid van overwegende aard die de wetgever niet heeft voorzien. Hier is volgens de rechtbank juist het voorzienbare gevolg van de wetgeving aan de orde: aanvragen die een eerder studiejaar betreffen, leiden niet tot toekenning, ook als dat jaar nog maar kort voorbij is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De uitwonendenbeurs blijft dus ingaan per 1 september 2025. De studente krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Rechtbank: UWV mocht WIA-uitkering van ex-elektromonteur met geblesseerde arm stopzetten

Een elektromonteur raakte in oktober 2018 gewond bij een bedrijfsongeval. Hij hield letsel over aan zijn linkerpols en elleboog en kreeg daarna ziekengeld. Een WIA-uitkering kreeg hij in 2020 nog niet, omdat het UWV hem toen minder dan 35 procent arbeidsongeschikt achtte. Hij ging daarna een werkloosheidsuitkering ontvangen. In april 2022 meldde de man zich opnieuw ziek, omdat de klachten aan zijn linkerarm en elleboog waren toegenomen. Na een aanvraag in maart 2024 volgden medische en arbeidsdeskundige onderzoeken. Daaruit bleek dat hij vanaf 11 april 2022 geen benutbare mogelijkheden had, omdat hij functioneel met één arm moest werken. Hij kreeg daarom een WGA-uitkering, een regeling voor mensen die gedeeltelijk of tijdelijk arbeidsongeschikt zijn, naar een arbeidsongeschiktheid van 100 procent. Per 24 juni 2024 schatte het UWV zijn arbeidsongeschiktheid echter op 31,56 procent. Daarom beëindigde het UWV zijn uitkering per 18 november 2024. Het bezwaar van de man werd op 1 april 2025 ongegrond verklaard. Voor de rechtbank voerde de man aan dat de verzekeringsarts te weinig beperkingen had aangenomen. Hij wilde extra beperkingen voor actief zijn boven schouderhoogte, voor frequent reiken, duwen en trekken, tillen en dragen, en voor schroefbewegingen en knijpen met zijn handen. Ook wees hij op oogirritatie door stof of beeldschermen en op mentale klachten na het ongeval. De rechtbank vond dat voor schouderhoogte, ogen en mentale klachten onvoldoende was onderbouwd. De man had zelf tegenover de arts gezegd dat hij geen mentale klachten had, en in de medische gegevens van de huisarts stonden geen oogklachten. Op twee punten gaf de rechtbank de man wel gelijk. In de beoordeling in bezwaar stond bij frequent reiken en bij duwen en trekken een toelichting die niet klopte met de redenering van de verzekeringsarts. Die had geschreven dat de beperkingen van de linkerarm grotendeels ook voor de rechterarm golden, maar in de toelichting stond een lichtere beperking voor rechts. Het besluit was op die punten dus onvoldoende gemotiveerd. De verzekeringsarts herstelde dat in beroep met een aanvullend rapport en een aangescherpte lijst van functionele mogelijkheden. De rechtbank zag geen reden om aan die toelichting te twijfelen. Daarna toetste de rechtbank de drie functies waarop het UWV de arbeidsongeschiktheid had gebaseerd: parking host, medewerker tandtechniek en monteur reparatie smartphones en tablets. Bij de parking host kwam af en toe een reikafstand van 70 centimeter voor, terwijl de man tot 60 centimeter was beperkt. Volgens de rechtbank was gemotiveerd dat dit incidentele reiken, 15 keer per uur, binnen zijn belastbaarheid bleef. Ook de bezwaren over knijpen, schroeven en tillen bij de drie functies slaagden niet. Bij de tandtechniek kwam de rechtbank tot hetzelfde oordeel over het frequente reiken, omdat 360 keer per uur over korte afstanden niet meer is dan de man volgens zijn beperkingen aankan. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond: het UWV heeft de WIA-uitkering terecht beëindigd. De gebreken in de motivering konden worden gepasseerd, omdat de man er niet door is benadeeld en ook zonder die gebreken een besluit met dezelfde uitkomst was genomen. Omdat de goede medische onderbouwing pas in beroep kwam, moet het UWV het griffierecht van € 53 vergoeden en € 2.802 aan proceskosten betalen.

Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBGEL:2026:8301
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
RBGEL:2026:8280
Rechtbank Gelderland·
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht